1 Teasairg mi om naimhdean, O mo Dhia; dìon mi uapasan a tha ag èirigh am aghaidh.

2 Teasairg mi o luchd-dèanamh na h‑euceirt, agus o dhaoine fuileachdach saor mi;

3 Oir feuch, tha iad a’ feitheamh nam fàth an aghaidh m’anama; tha daoine cumhachdach air cruinneachadh am aghaidh; chan ann airson mo lochd-sa, no airson mo pheacaidh, a Thighearna.

4 Gun choire agamsa, ruithidh iad, agus ullaichidh iad iad fhèin; mosgail thusa a chuideachadh leam, agus amhairc.

5 O thusa, a Thighearna, a Dhè nan sluagh, a Dhè Israeil, mosgail a dh’fhiosrachadh nan cinneach uile; na dèan iochd air luchd-easaontais ciontach sam bith. Selah.

6 Tillidh iad anns an fheasgar, nì iad donnalaich mar choin, agus thèid iad mun cuairt air a’ bhaile.

7 Feuch, brùchdaidh iad a‑mach lem beul; tha claidheamhan nam bilean. Oir cò, arsa iadsan, a chluinneas?

8 Ach nì thusa, a Thighearna, gàire umpa; nì thu fanaid air na cinnich uile.

9 O thusa mo neart, feithidh mi ort, oir is e Dia mo dhaingneach.

10 Mo Dhia, gabhaidh a thròcair romham: bheir Dia dhomh gum faic mi mo mhiann air m’eascairdean.

11 Na marbh iad, air eagal gun dìochuimhnich mo shluagh; sgaoil iad led neart, agus leag gu h‑ìosal iad, a Thighearna, ar sgiath.

12 Airson peacadh am beòil, airson briathran am bilean, glacar iad nan àrdan, eadhon airson nam mallachd agus nam breug a labhras iad.

13 Sgrios iad ann am feirg, sgrios iad, agus na biodh iad ann; agus biodh fhios aig daoine gu bheil Dia na uachdaran ann an Iàcob, gu ruig crìochan na talmhainn. Selah.

14 Tillidh iad anns an fheasgar, nì iad donnalaich mar choin, agus thèid iad mun cuairt air a’ bhaile.

15 Gabhaidh iad a‑null agus a‑nall airson bìdh, agus mura sàsaichear iad, nì iad gearan.

16 Ach seinnidh mise mud neart, agus àrd-mholaidh mi anns a’ mhadainn do thròcair; oir bu tusa mo dhaingneach agus mo dhìdean ann an là mo theanntachd.

17 O thusa mo neart, canaidh mi dhut; oir is e Dia mo dhaingneach, mo Dhia-sa, mo thròcair.