1 Thubhairt mi, Bheir mi an aire dom shlighean, nach peacaich mi lem theangaidh; gleidhidh mi srian air mo bheul, nuair a bhios an duine aingidh am fhianais.

2 Bha mi balbh, tosdach; dh’fhan mi o labhairt maith fhèin; ach dhùisgeadh mo dhoilgheas.

3 Dh’fhàs mo chridhe teth an taobh a‑staigh dhìom; nuair a bha mi a’ beachd-smaoineachadh, las an teine; labhair mi lem theangaidh.

4 Thoir fios dhomh, a Thighearna, air mo chrìch, agus tomhas mo làithean ciod e, a‑chum gum bi fhios agam cia geàrr mo rè.

5 Feuch, mar leud boise rinn thu mo làithean, agus tha m’aois mar neoni ad fhianais: gu deimhinn, is dìomhanas gach duine da fheabhas. Selah.

6 Gu deimhinn, tha gach duine a’ siubhal ann an samhladh dìomhain; gu deimhinn, cuirear mì‑shuaimhneas orra gu faoin; càrnaidh neach suas beartas, gun fhios aige cò a mhealas e.

7 Agus a‑nis ciod ris am feith mi, a Thighearna? Tha mo dhòchas annadsa.

8 Saor mi o m’easaontasan uile; na dèan ball-maslaidh an amadain dhìom.

9 Bha mi am thosd, cha d’fhosgail mi mo bheul, a chionn gur tusa a rinn e.

10 Tog dhìom do bhuille; le beum do làimhe chlaoidheadh mi.

11 Le achmhasain airson euceirt nuair a chronaicheas tu duine, bheir thu air a shnuadh caitheamh mar leòmann; gu deimhinn, is dìomhanas gach duine. Selah.

12 Cluinn m’ùrnaigh, a Thighearna, agus èisd rim ghlaodh; rim dheòir na bi ad thosd; oir is coigreach mi maille riut, agus fear-cuairt, mar m’athraichean uile.

13 O caomhainn mi a‑chum gum faigh mi neart mun siubhail mi, agus nach bi mi ann nas mò!