1 Carson, a Dhè, a thilg thu uat sinn gu bràth, agus a lasas d’fhearg ri caoraich d’ionaltraidh?

2 Cuimhnich do choitheanal, a cheannaich thu o chian, a shaor thu; slat d’oighreachd, beinn Shioin seo anns an do ghabh thu còmhnaidh.

3 Tog do chasan a‑chum nam fàsach sìorraidh, a‑chum nan olc a rinn an nàmhaid ann ad ionad naomh.

4 Bheuc do naimhdean am measg do choitheanail; chuir iad suas am brataichean mar chomharraidhean.

5 Bha neach ainmeil mar a thogadh e a thuagh gu h‑àrd air coille thiugh.

6 A‑nis mar an ceudna bhris iad sìos a obair gheàrrte le chèile le tuaghan agus le ùird.

7 Chuir iad ri theine d’ionad naomh gu ruig an làr; thruaill iad pàillean d’ainme-sa.

8 Thubhairt iad nan cridhe, Sgriosamaid iad le chèile; loisg iad ionadan-cruinneachaidh Dhè anns an tìr.

9 Ar comharraidhean chan fhaic sinn; chan eil fàidh ann nas mò, agus chan eil neach nar measg aig a bheil fhios cia fhad.

10 Cia fhad, a Dhè, a bheir an t‑eascaraid beum? An dèan an nàmhaid tarcais air d’ainm gu bràth?

11 Carson a thilleas tu do làmh, do dheaslàmh fhèin, air a h‑ais? Buin a‑mach od bhroilleach i.

12 Oir is e Dia mo rìgh o chian, ag obrachadh slàinte am meadhon na talmhainn.

13 Sgaoil thusa an fhairge led neart, bhris thu cinn nan dràgon air na h‑uisgeachan.

14 Phronn thu cinn Lebhiatain; thug thu e mar bhiadh don t‑sluagh anns an fhàsach.

15 Sgoilt thu an tobar agus an sruth; thiormaich thu aibhnichean mòra.

16 Is leatsa an là, mar an ceudna is leatsa an oidhche; is tu a dheasaich solas agus grian.

17 Shuidhich thu uile chrìochan na talmhainn; rinn thu an samhradh agus an geamhradh.

18 Cuimhnich seo; thug an t‑eascaraid beum, a Thighearna, agus rinn sluagh amaideach tarcais air d’ainm.

19 Na toir suas don fhiadh-bheathach anam do chalamain; anaman do dhaoine truagha na dìochuimhnich gu bràth.

20 Thoir an aire don choicheangal, oir tha àitean dorcha na tìre làn de ionadan-còmhnaidh an fhòirneirt.

21 Na tillear air ais le nàire an tì a shàraichear; moladh am bochd agus am feumach d’ainm.

22 Eirich, a Dhè, tagair do chùis fhèin; cuimhnich mar a tha an t‑amadan a’ toirt toibheim dhut gach là.

23 Na dìochuimhnich guth do naimhdean, toirm na muinntir a dh’èirich ad aghaidh, a tha a’ dol suas an còmhnaidh.