1 Eisd, a Dhè, rim ghuth ann am aslachadh; o eagal an nàmhaid glèidh mo bheatha.

2 Falaich mi o chomhairle dhiamhair dhroch dhaoine, o cho-chruinneachadh luchd-dèanamh na h‑euceirt,

3 A gheuraich mar chlaidheamh an teanga, a dheasaich an saighdean, eadhon briathran searbha,

4 A‑chum an tilgeadh ann an ionadan diamhair air an duine ionraic; gu h‑obann tilgidh iad air, agus cha bhi eagal orra.

5 Gabhaidh iad misneach dhaibh fhèin ann an droch-bheairt; labhraidh iad le chèile mu leagadh ribeachan gu diamhair; is e a their iad, Cò a chì sinn?

6 Rannsaichidh iad a‑mach euceartan; coileanaidh iad mion-rannsachadh; agus sin an taobh a‑staigh de dhuine, eadhon anns a’ chridhe dhomhain.

7 Ach tilgidh Dia saighead orrasan; gu h‑obann bidh iad air an lotadh.

8 Agus bheir iad air an teangaidh fhèin tuiteam orra fhèin; teichidh gach neach a chì iad.

9 Agus bidh eagal air gach duine, agus cuiridh iad an cèill obair Dhè, oir tuigidh iad a ghnìomh-san.

10 Nì am fìrean aoibhneas anns an Tighearna, agus cuiridh e a dhòchas ann; agus nì iadsan uile a tha ceart nan cridhe gàirdeachas.