1 Cluinnibh seo, a shlòigh uile, èisdibh, sibhse uile luchd-àiteachaidh an domhain,

2 Araon a dhaoine ìosal agus àrd, beartach agus bochd le chèile.

3 Labhraidh mo bheul gliocas, agus smaoinichidh mo chridhe air tuigse.

4 Aomaidh mi gu cosamhlachd mo chluas; nochdaidh mi air a’ chlàrsaich mo ràdh dorcha.

5 Carson a bhiodh eagal orm ann an làithean an uilc, nuair a chuartaicheas aingidheachd m’eascairdean mi,

6 A dh’earbas as an saoibhreas, agus a nì uaill à pailteas am beartais?

7 Chan urrainn duine air chor sam bith a bhràthair a shaoradh, no èirig a thabhairt do Dhia air a shon:

8 (Oir tha saorsa an anama luachmhor, agus sguiridh e am feasd:)

9 Gum maireadh e beò gu sìorraidh, agus nach faiceadh e truaillidheachd.

10 Oir chì e gum faigh na daoine glice bàs, gun sgriosar le chèile an t‑amadan agus an t‑ùmpaidh, agus gum fàg iad am beartas aig daoine eile.

11 Is iad smuaintean an cridhe gum mair an taighean gu bràth, an ionadan-còmhnaidh o linn gu linn; bheir iad ainm air am fearann a rèir an ainme fhèin.

12 Ach ged robh an duine ann an urram, cha mhair e; is cosmhail e ris na h‑ainmhidhean, a ghearrar as.

13 Is i seo an slighe, eadhon an amaideachd; gidheadh gabhaidh an sliochd tlachd nan cainnt. Selah.

14 Mar chaoraich cuirear iad anns an uaigh; ithidh am bàs iad, agus bidh uachdaranachd aig na fìreanan os an cionn anns a’ mhadainn; seargaidh an dreach as anns an uaigh, an ionad-còmhnaidh.

15 Ach saoraidh Dia m’anam-sa o chumhachd na h‑uaighe, oir gabhaidh e mi da ionnsaigh. Selah.

16 Na gabh thusa eagal nuair a dh’fhàsas duine beartach, nuair a mheudaichear glòir a thaighe;

17 Oir nuair a gheibh e bàs, cha toir e nì air bith leis; cha tèid a ghlòir sìos na dhèidh,

18 Ged bheannaich e a anam fhèin, nuair a tha e beò; agus molar thusa nuair a nì thu math dhut fhèin.

19 Thèid e gu àl a shinnsear; gu bràth chan fhaic iadsan solas.

20 Tha an duine a tha ann an urram agus a tha gun tuigse cosmhail ris na h‑ainmhidhean, a ghearrar as.