1 Dèan tròcair orm, a Dhè, dèan tròcair orm, oir annadsa tha m’anam a’ cur a dhòigh, agus fo sgàil do sgiathan gabhaidh mi mo thèarmann gus an tèid na h‑uilc seo uile thairis.

2 Eighidh mi ris an Dia as àirde, ri Dia a choileanas nithean air mo shon.

3 Cuiridh e neart o nèamh, agus saoraidh e mi; bheir e masladh don fhear lem b’àill mo shlugadh suas. Selah. Cuiridh Dia a‑mach a thròcair agus a fhìrinn.

4 Tha m’anam am measg leòmhann; tha mi am laighe am measg dream air lasadh, daoine aig a bheil am fiaclan nan sleaghan agus nan saighdean, agus an teanga na claidheamh geur.

5 Ardaich thu fhèin os cionn nan nèamh, a Dhè; do ghlòir os cionn na talmhainn uile.

6 Dheasaich iad lìon fa chomhair mo cheum; chrom iad m’anam sìos; chladhaich iad sloc romham; thuit iad fhèin na mheadhon. Selah.

7 Tha mo chridhe deas, a Dhè, tha mo chridhe deas; seinnidh mi agus molaidh mi.

8 Mosgail, mo ghlòir; mosgail, a shaltair agus a chlàrsach; mosglaidh mi fhèin moch air mhadainn.

9 Molaidh iad thu am measg nan sluagh, a Thighearna; seinnidh mi dhut am measg nan cinneach;

10 Oir is mòr do thròcair gu ruig na nèamhan, agus d’fhìrinn gu ruig na neòil.

11 Ardaich thu fhèin os cionn nan nèamh, a Dhè; do ghlòir os cionn na talmhainn uile.