Salmos 49

Don àrd-fhear-ciùil. Salm airson mic Chòrah.

1 Cluinnibh seo, a shlòigh uile, èisdibh, sibhse uile luchd-àiteachaidh an domhain,

2 Araon a dhaoine ìosal agus àrd, beartach agus bochd le chèile.

3 Labhraidh mo bheul gliocas, agus smaoinichidh mo chridhe air tuigse.

4 Aomaidh mi gu cosamhlachd mo chluas; nochdaidh mi air a’ chlàrsaich mo ràdh dorcha.

5 Carson a bhiodh eagal orm ann an làithean an uilc, nuair a chuartaicheas aingidheachd m’eascairdean mi,

6 A dh’earbas as an saoibhreas, agus a nì uaill à pailteas am beartais?

7 Chan urrainn duine air chor sam bith a bhràthair a shaoradh, no èirig a thabhairt do Dhia air a shon:

8 (Oir tha saorsa an anama luachmhor, agus sguiridh e am feasd:)

9 Gum maireadh e beò gu sìorraidh, agus nach faiceadh e truaillidheachd.

10 Oir chì e gum faigh na daoine glice bàs, gun sgriosar le chèile an t-amadan agus an t-ùmpaidh, agus gum fàg iad am beartas aig daoine eile.

11 Is iad smuaintean an cridhe gum mair an taighean gu bràth, an ionadan-còmhnaidh o linn gu linn; bheir iad ainm air am fearann a rèir an ainme fhèin.

12 Ach ged robh an duine ann an urram, cha mhair e; is cosmhail e ris na h-ainmhidhean, a ghearrar as.

13 Is i seo an slighe, eadhon an amaideachd; gidheadh gabhaidh an sliochd tlachd nan cainnt. Selah.

14 Mar chaoraich cuirear iad anns an uaigh; ithidh am bàs iad, agus bidh uachdaranachd aig na fìreanan os an cionn anns a’ mhadainn; seargaidh an dreach as anns an uaigh, an ionad-còmhnaidh.

15 Ach saoraidh Dia m’anam-sa o chumhachd na h-uaighe, oir gabhaidh e mi da ionnsaigh. Selah.

16 Na gabh thusa eagal nuair a dh’fhàsas duine beartach, nuair a mheudaichear glòir a thaighe;

17 Oir nuair a gheibh e bàs, cha toir e nì air bith leis; cha tèid a ghlòir sìos na dhèidh,

18 Ged bheannaich e a anam fhèin, nuair a tha e beò; agus molar thusa nuair a nì thu math dhut fhèin.

19 Thèid e gu àl a shinnsear; gu bràth chan fhaic iadsan solas.

20 Tha an duine a tha ann an urram agus a tha gun tuigse cosmhail ris na h-ainmhidhean, a ghearrar as.