स्तोत्रसंहिता 137

1 आम्ही बाबेलच्या नदीकाठावर बसलो आणि

सीयोनाची आठवण करीत रडलो.

2 आम्ही आमच्या वीणा

वाळुंजाच्या फांद्यावर टांगल्या,

3 कारण आम्हाला कैद करणाऱ्यांनी आम्हाला गात गाण्यास सांगितले,

आमचा छळ करणार्‍यांनी आनंद गीते गाण्याची मागणी केली,

ते म्हणाले, "आमच्या करमणुकी करिता सीयोनाचे एखादे गीत गाऊन दाखवा!"

4 या परदेशात आमच्या याहवेहचे

स्तवनगीत गाणे आम्हाला कसे शक्य आहे?

5 हे यरुशलेम, मी तुला विसरलो,

तर माझा उजवा हात त्याचे कौशल्य विसरो;

6 जर मी यरुशलेमला माझा

सर्वोच्च आनंद मानत नसेन,

तर माझी जीभ

माझ्या टाळूला चिकटो.

7 हे याहवेह, माझ्या देवा, यरुशलेमचा पाडाव झाला

त्या दिवशी एदोमाच्या वंशजांनी काय केले याचे स्मरण करा.

ते आरोळ्या मारत होते, "तिला जमीनदोस्त करा,

तिचा पाया देखील ढासळून टाका."

8 अगे बाबेलच्या कन्ये, तुझा नाश निश्चित आहे;

तू जसा आमचा नाश केलास,

तसा तुझी परतफेड करणारा धन्य होईल.

9 जो तुझी तान्ही बालके घेऊन,

त्यांना खडकावर आपटेल, तो धन्य!