Ihāia 23

He Poropititanga mō Tāira

1 Ko te poropititanga mō Tāira:

Auē, e ngā kaipuke o Tarahihi;

kua mōtī hoki ia, i kore ai he whare,

i kore ai he tapokoranga.

Nō te whenua o Kitimi

te whakaaturanga ki a rātou.

2 Whakarongoa, e ngā tāngata o te motu;

kua kī nā koe i tā ngā kaihokohoko o Hairona

e rere nei i te moana.

3 Kei ngā wai nui, kei ngā purapura o Hihoro,

kei te tapahanga wīti o te Naera, ōna hua;

ko ia anō te kaihokohoko ki ngā iwi.

4 Kia whakamā koe, e Hairona, kua kōrero hoki te moana,

te pā kaha o te moana kua mea,

"Kāhore ōku mamae hapū, kāhore hoki ahau i whānau,

kāhore i atawhai tamariki,

kāhore i whakatupu kōtiro."

5 Ka tae te rongo ki Īhipa,

ka tino mamae rātou, ki te rongo o Tāira.

6 Whakawhiti atu ki Tarahihi –

auē, e ngā tāngata o te motu.

7 Ko tō koutou pā koa ianei tēnei,

ko tōna tawhito nei nō ngā rā anō onamata?

Nā ōna waewae hoki ia i kawe

ki tawhiti noho ai.

8 Nā wai i whakatakoto tēnei whakaaro mō Tāira,

mō te pā whakakarauna,

he rangatira nei ōna kaihokohoko;

ko ōna kaiwhakawhitiwhiti taonga,

ko ngā metararahi o te whenua?

9 Nā Ihowā o ngā mano i whakatakoto –

hei whakapoke i te whakapehapeha o ngā mea ātaahua katoa,

hei mea kia whakahāweatia ngā metararahi o te whenua.

10 Tika atu nā waenganui i tōu whenua,

ānō ko te Naera, e te tamāhine a Tarahihi;

kua kore he whītiki mōu ā mua ake.

11 Kua totoro tōna ringa ki runga ki te moana,

whakangāueuetia ana e ia ngā rangatiratanga.

Nā Ihowā te whakahau mō Kanaana,

kia ngaro ōna pā kaha.

12 I mea anō ia, "Kāti rawa tōu koa,

e te wāhina e tūkinotia nei, e te tamāhine a Hairona.

"Whakatika, whakawhiti atu ki Kitimi –

ahakoa i reira kāhore he okiokinga mōu."

13 Nanā, te whenua o ngā Karari, kua kāhore tēnā iwi;

kua whakaritea a reira e ngā Ahiriana mō ngā kīrehe o te koraha.

Nā rātou i whakaara ā rātou pourewa,

kua horo i a rātou ōna whare kīngi;

kua meinga e ia hei ururua.

14 Auē, e ngā kaipuke o Tarahihi,

kua kore hoki tō koutou pā kaha.

15 I taua rā ka warewaretia a Tāira, e whitu tekau tau, ko ngā rā hoki o te kīngi kotahi; i te mutunga o ngā tau e whitu tekau ka rite tā Tāira ki te waiata a te wahine kairau:

16 "E mau ki te hāpa,

taiāwhiotia te pā,

e te wahine kairau i warewaretia nei!

Kia pai te waiata, kia maha ngā waiata,

kia maharatia ai koe."

17 Nā, i te mutunga o ngā tau e whitu tekau ka tirohia a Tāira e Ihowā, ā, ka hoki ia ki tāna utu, ka kairau anō ki ngā kīngitanga katoa o te whenua i runga i te mata o te oneone. 18 Nā, ko āna mea hokohoko, me ōna utu, he tapu ki a Ihowā; e kore e whaowhina ki te toa, e kore anō e rongoātia. Engari, mā te hunga e noho ana i te aroaro o Ihowā āna mea hokohoko, ā, ka mākona rātou i te kai, ka roa anō te mau o te kākahu.

Verwoesting en herstel van die stad Tirus.

1 GODSPRAAK oor Tirus. Huil, skepe van Tarsis! want dit is verwoes, sodat daar geen huis, geen terugkeer meer is nie. Uit die land van die Kittiërs het dit aan hulle openbaar geword.

2 Staan verstom, inwoners van die kusland! Die koopmans van Sidon wat oor die see vaar, het jou vroeër gevul.

3 En op groot waters is die saad van Sigor, die oes van die Nyl, in hom ingebring; en so het hy 'n handelswins vir die nasies geword.

4 Staan beskaamd, Sidon, want die see, die vesting van die see, spreek en sê: Ek het geen weë gehad en nie gebaar nie, en ek het geen jongmanne grootgemaak of jongedogters opgevoed nie.

5 As die tyding na Egipte kom, beef hulle daar van angs by die tyding aangaande Tirus.

6 Vaar na Tarsis oor, huil, inwoners van die kusland!

7 Is dít julle uitgelate stad wat in die dae van die voortyd sy oorsprong het, wie se voete hom ver weggedra het om in vreemde lande te vertoef?

8 Wie het dit besluit oor Tirus, die uitdeler van krone, wie se koopmans vorste, wie se handelaars die edeles van die aarde was?

9 Die Here van die leërskare het dit besluit, om te ontheilig al die pralende trots, om die edeles van die aarde in veragting te bring.

10 Stroom oor jou land soos die Nyl, dogter van Tarsis! Daar is geen gordel meer wat hinder nie.

11 Hy het sy hand uitgestrek oor die see, koninkryke laat sidder! Die Here het bevel gegee met betrekking tot Kanaän, dat sy vestings verwoes moet word.

12 En Hy het gesê: Jy sal verder nie meer uitgelate wees nie, o onteerde jonkvrou, dogter van Sidon! Maak jou klaar, vaar oor na die Kittiërs toe; ook daar sal jy geen rus hê nie.

13 Kyk, die land van die Chaldeërs — dit is die volk wat tot niet gegaan het: Assur het dit bestem vir die woestyndiere, het sy wagtorings daarteen opgerig, het die paleise daarvan verwoes, het dit 'n puinhoop gemaak.

14 Huil, skepe van Tarsis, want julle vesting is verwoes!

15 En in dié dag sal Tirus vergeet word, sewentig jaar lank, soos die dae van een koning. Aan die einde van sewentig jaar sal dit met Tirus gaan volgens die hoerelied:

16 Neem die siter, gaan rond in die stad, vergete hoer! Speel mooi, sing baie, dat hulle aan jou kan dink.

17 En aan die einde van sewentig jaar sal die Here op Tirus ag gee, en sy sal terugkeer na haar hoereloon en hoereer met al die koninkryke van die aarde wat op die aardbodem is.

18 Maar haar handelswins en haar hoereloon sal aan die Here heilig wees; dit sal nie opgehoop of weggesit word nie; maar haar wins sal wees vir die wat voor die aangesig van die Here woon, om te eet tot versadiging en vir pragtige klere.