Ihāia 49

Te Whakatakanga o te Pononga

1 Whakarongo, e ngā motu, ki ahau;

kia whai whakaaro, e ngā iwi o tawhiti!

Nā Ihowā ahau i karanga, nō te kōpū mai anō;

nō ngā whēkau o tōku whaea i whakahua ai ia i tōku ingoa.

2 Ā, meinga iho e ia tōku māngai hei hoari koi;

hunā ana ahau e ia ki te taumarumarunga iho o tōna ringa;

ā, meinga ana ahau e ia hei pere kua oti te oro;

kuhua ana ahau e ia ki tāna papa pere.

3 I mea anō ia ki ahau, "Ko koe tāku pononga;

ko Īharaira, māu ka whai korōria ai ahau."

4 Ko ahau ia i mea, "Maumau māuiui noa ahau, he kore noa iho,

he tekateka noa i whakapaua ai e ahau tōku kaha;

rāia, kei a Ihowā he whakawā mōku,

kei tōku Atua hoki he wāhi māku."

5 Nā ākuanei, e ai tā Ihowā,

nāna nei ahau i whakaahua i te kōpū hei tangata māna,

hei whakahoki mai i a Hākopa ki a ia,

kia kohikohia ai a Īharaira ki a ia;

ka nui hoki ahau ki te aroaro o Ihowā,

ko tōku Atua hoki hei kaha mōku –

6 āe rā, i mea ia,

"He mea nohinohi kia waiho koe hei tangata māku,

hei whakaara i ngā iwi o Hākopa,

hei whakahoki mai i ngā oranga o Īharaira;

ka hoatu anō koe e ahau hei mārama ki ngā tauiwi,

kia ai koe hei whakaoranga māku,

ā te pito rā anō o te ao."

7 Ko te kupu tēnei a Ihowā,

a te kaihoko o Īharaira, a tōna Mea Tapu hoki,

ki tā te tangata e whakahāwea nei, ki tā te iwi e whakarihariha nei,

ki te pononga a ngā ariki,

"Ka kite ngā kīngi, ka whakatika anō,

ka koropiko hoki ngā rangatira;

he mea hoki nā Ihowā, he pono hoki ia,

nā te Mea Tapu o Īharaira; nāna hoki koe i whiriwhiri."

Ngā Tamariki o Hiona e Kawea mai ki te Kāinga

8 Ko te kupu tēnei a Ihowā:

"Nō te rā manakohanga atu i whakahoki kupu ai ahau ki a koe,

nō te rā whakaora hoki i āwhinatia ai koe e ahau;

māku anō koe e tiaki, ka hoatu anō koe e ahau

hei kawenata mō te iwi,

hei whakaara i te whenua,

hei mea kia nohoia ngā kāinga tupu kua ururuatia;

9 hei mea ki ngā herehere, ‘Haere,’

ki te hunga i te pōuri, ‘Whakaatu i a koutou.’

"Ka kai rātou ki ngā ara,

ka ai hoki he wāhi kai mā rātou ki ngā pukepuke katoa.

10 E kore rātou e matekai, e kore anō e matewai,

e kore hoki te werawera, te rā rānei,

e pakakinakina ki a rātou;

nō te mea ko tō rātou kaiatawhai hei ārahi i a rātou;

māna hoki rātou e ārahi ki ngā puna wai.

11 Ā, ka waiho e ahau ōku maunga katoa hei ara,

ka whakateiteitia hoki ōku huanui.

12 Nanā, ka haere mai ēnei i tawhiti;

nanā, ko ēnā i te raki, i te taha hoki ki te uru,

ko ēnā hoki i te whenua o Hinimi."

13 Waiata, e ngā rangi,

kia hari hoki, e te whenua;

kia pakaru mai tā koutou waiata, e ngā maunga!

Ka whakamārie hoki a Ihowā i tāna iwi,

ka aroha hoki ki āna kua tūkinotia nei.

14 Otiia i mea a Hiona, "Kua whakarērea ahau e Ihowā,

kua wareware ahau i tōku Ariki."

15 "Tērā rānei e wareware i te wahine tāna kōhungahunga,

ā, kore ake ōna aroha ki te tamaiti a tōna kōpū?

E wareware anō rātou;

ko ahau nei, e kore ahau e wareware ki a koe.

16 Nanā, kua tāia koe e ahau ki ngā kapu o ōku ringa;

kei tōku aroaro tonu ōu taiepa.

17 Ka hohoro āu tamariki;

ka haere atu i roto i a koe ōu kaiwāwāhi, ōu kaiwhakamōtī.

18 Tahuri ake ōu kanohi ā karapoi noa, titiro hoki;

ka huihui katoa ēnā, ka haere mai ki a koe.

E ora ana ahau," e ai tā Ihowā,

"inā, ka kākahu koe i a rātou, ānō he mea whakapaipai,

ka herehere hoki i a rātou ki a koe,

kei ngā mea o te wahine mārena hou te rite.

19 "Nā, ko ōu wāhi ururua,

ko ōu wāhi kua tūheatia me tōu whenua kua hunā –

he pono ka kōpiri rawa koe mō ngā kainoho,

ā, ka matara atu ōu kaiwhakamōtī.

20 Ko ngā tamariki i whakapania ai koe,

tērā anō rātou e mea ki ōu taringa,

‘E kikī ana te wāhi nei mōku;

whakawāteatia atu, kia noho ai ahau.’

21 Ā, ka mea koe i tōu ngākau,

‘Nā wai ēnei i whānau ai ki ahau,

kua whakakorea nei āku tamariki i ahau,

he moke, he pārau, he kōpikopiko nei ahau?

Nā wai rā ēnei i whakatupu ake?

Nanā, i waiho mokemoke ahau –

ko ēnei, i hea rā ēnei?’ "

22 Ko te kupu tēnei a te Ariki, a Ihowā:

"Nanā, ka ara atu tōku ringa ki ngā tauiwi,

ka tū hoki tāku kara ki ngā iwi;

ā, ka maua mai e rātou āu tama, awhi rawa ki ō rātou uma,

ka kawea mai hoki āu tamāhine i runga i ō rātou pokohiwi.

23 Ā, hei mātua atawhai mōu ngā kīngi,

ko ā rātou kuīni hoki hei kaiwhakangote mōu.

Ka piko iho rātou ki a koe, tāpapa rawa ki te whenua,

ka mitimiti hoki i te puehu o ōu waewae.

Ā, ka mōhio koe ko Ihowā ahau;

e kore hoki te hunga e tatari ana ki ahau e whakamā."

24 Tērā rānei e tangohia ngā taonga pārau i te tangata kaha,

e mawhiti rānei te tangata kua tika nei tōna hereherenga?

25 Nā, ko te kupu tēnei a Ihowā:

"Inā, ka tangohia mai ngā herehere a te tangata kaha,

ka whakahokia mai anō ngā taonga pārau a te nanakia;

ka ngangare anō ahau ki te tangata e ngangare ana ki a koe,

ka whakaora hoki i āu tamariki.

26 Ā, ka whāngaia atu e ahau tō rātou kikokiko ake mā ōu kaiwhakatupu kino;

ka haurangi anō rātou i ō rātou ake toto, me te mea nā te wāina reka.

Ā, ka mōhio ngā kikokiko katoa ko ahau,

ko Ihowā, e whakaora nei i a koe,

ko tōu kaihoko hoki, ko te Mea Nui o Hākopa."

Die Kneg van die Here, die lig van die volke.

1 HOOR na My, eilande, en luister, volke wat ver is! Die Here het My geroep van die moederskoot af, van my geboorte af het Hy my naam genoem.

2 En Hy het my mond gemaak soos 'n skerp swaard, in die skaduwee van sy hand het Hy My verberg; en Hy het My 'n skerp pyl gemaak, in sy pylkoker My weggesteek;

3 en Hy het vir My gesê: Jy is my kneg, Israel, in wie Ek My verheerlik.

4 Maar Ék het gesê: Tevergeefs het Ek My vermoei, my krag vir niks en vrugteloos verteer! Nogtans is my reg by die Here, en my loon is by my God.

5 En nou sê die Here wat My van die moederskoot af geformeer het om sy Kneg te wees, om Jakob na Hom terug te bring en dat Israel by Hom versamel mag word — en Ek word geëer in die oë van die Here, en my God is my sterkte —

6 Hy het gesê: Dit is te gering dat U my Kneg sou wees om op te rig die stamme van Jakob en terug te bring die gespaardes in Israel: Ek het U gemaak tot 'n lig van die nasies, om my heil te wees tot aan die einde van die aarde.

7 So sê die Here, die Verlosser van Israel, sy Heilige, aan die diep veragte, aan Hom wat 'n afsku is by die volk, 'n Kneg van die heersers: Konings sal dit sien en opstaan, vorste, en hulle sal hul neerbuig ter wille van die Here wat getrou is, van die Heilige van Israel wat U uitverkies het.

Die terugkeer uit Babel.

8 SO sê die Here: In die tyd van die welbehae het Ek U verhoor, en in die dag van heil het Ek U gehelp; en Ek behoed U en gee U as 'n verbond van die volk, om die land weer op te rig, om verwoeste erfenisse te laat beërwe;

9 om te sê aan die gevangenes: Gaan uit! aan hulle wat in duisternis is: Kom te voorskyn! By die paaie sal hulle wei, en op al die kaal heuwels sal hulle weiveld wees.

10 Hulle sal geen honger en geen dors hê nie, en die woestyngloed en die son sal hulle nie steek nie; want hulle Ontfermer sal hulle lei en hulle saggies aanbring na die fonteine van water.

11 En Ek sal al my berge tot 'n weg maak, en my grootpaaie sal opgevul wees.

12 Kyk, hulle hiér kom van ver, en kyk, hulle dáár kom van die noorde en van die weste, en hulle dáár kom uit die land van die Siniete.

13 Jubel, o hemele, en juig, aarde; en berge breek uit in gejubel! Want die Here het sy volk getroos en ontferm Hom oor sy ellendiges.

Besware van die kant van die volk.

14 MAAR Sion sê: Die Here het my verlaat, en die Here het my vergeet!

15 Kan 'n vrou haar suigling vergeet, dat sy haar nie ontferm oor die seun van haar skoot nie? Ofskoon hulle sou vergeet, nogtans sal Ék jou nie vergeet nie!

16 Kyk, Ek het jou in die handpalms gegraveer; jou mure is gedurig voor My.

17 Jou seuns kom gou, maar jou verwoesters en jou vernielers sal van jou af wegtrek.

18 Slaan jou oë rondom op en kyk: hulle almal kom bymekaar, hulle kom na jou toe! So waar as Ek leef, spreek die Here, sekerlik sal jy hulle almal aansit soos 'n versiersel, hulle ombind soos 'n bruid.

19 Want jou puinhope en jou verwoeste plekke en jou verwoeste land — sekerlik, nou sal jy te nou wees vir die inwoners, en die wat jou verslind het, is ver weg!

20 Nog sal die kinders waarvan jy beroof is, voor jou ore sê: Die plek is te nou vir my; maak vir my plek, dat ek kan woon!

21 Dan sal jy in jou hart sê: Wie het vir my hierdie kinders gebaar, aangesien ek kinderloos en onvrugbaar was, verban en verstote? En wie het hulle grootgemaak? Kyk, ek het toe alleen oorgebly; hierdie kinders — waar was húlle?

22 So sê die Here Here: Kyk, Ek sal my hand ophef na die nasies en my banier opsteek na die volke; dan sal hulle jou seuns aan die boesem bring, en jou dogters sal op die skouer gedra word;

23 en konings sal jou oppassers wees, hulle vorstinne jou pleegmoeders; hulle sal voor jou neerbuig met die aangesig na die aarde toe en die stof van jou voete lek; en jy sal weet dat Ek die Here is, dat hulle nie beskaamd staan wat My verwag nie.

24 Sal van 'n held die buit afgeneem word? Of sal die gevangenes van 'n regverdige ontvlug?

25 Waarlik, so sê die Here: Ja, die gevangenes van die held sal afgeneem word, en die buit van die tiran sal ontvlug; en jou bestryder sal Ék bestry en jou kinders sal Ék verlos.

26 En Ek sal jou verdrukkers hulle eie vlees laat eet, en van hulle eie bloed sal hulle dronk word soos van mos. Dan sal alle vlees gewaar word dat Ek, die Here, jou Heiland is, en jou Verlosser die Magtige van Jakob.