Ihāia 64

1 Auē me i haehae koe i ngā rangi, me i heke iho,

me i rere ā-wai ngā maunga i tōu aroaro!

2 Kia rite ki te ngiha o te ahi tahu rārā,

ki te ahi e koropupū ai ngā wai –

kia mōhiotia ai tōu ingoa e ōu hoariri,

kia wiri ai ngā iwi i tōu aroaro!

3 I tāu meatanga i ngā mea wehi kīhai nei i whakaaroa e mātou,

i heke iho koe, rere ā-wai ana ngā maunga i tōu aroaro.

4 Kāhore hoki kia rangona noatia i mua,

kīhai i mōhiotia e te taringa,

kīhai hoki te kanohi i kite i te Atua, ko koe anake,

e mahi nei i ngā mea mō te tangata e tatari ana ki a ia.

5 Ko tāu, he whakatau ki te tangata e koa ana, e mahi ana i te tika,

ki te hunga e mahara ana ki a koe i āu ara.

Nanā, i riri nā koe, he hara hoki nō mātou;

kua roa noa atu mātou ki aua ara,

ā, ka ora rānei mātou?

6 Ko mātou katoa hoki kua rite ki te tangata poke,

ā, ko ō mātou tika ki te kākahu kua paru;

e memenge ana mātou katoa ānō he rau rākau;

kei te hau te rite o ō mātou kino e kāhaki nei i a mātou.

7 Kāhore hoki he tangata e karanga ana ki tōu ingoa,

e whakaoho ana i a ia ki te hopu i a koe;

kua hunā nei hoki e koe tōu mata ki a mātou,

ā, kua hunā mātou e koe nā ō mātou hē.

8 Nā ināianei, e Ihowā, ko koe tō mātou pāpā;

ko mātou te paru, ko koe tō mātou kaipokepoke;

he mahi hoki mātou katoa nā tōu ringa.

9 Kaua, e Ihowā, e whakanuia rawatia te riri,

kaua hoki e mahara tonu ki te kino.

Nanā, titiro mai rā,

he iwi mātou katoa nāu.

10 He koraha kau ōu pā tapu,

he koraha a Hiona, kua ururuatia a Hiruhārama.

11 Ko tō mātou whare tapu, ko tō mātou whare ātaahua,

ko te wāhi i whakamoemiti ai ō mātou mātua ki a koe,

kua waiho hei kānga mā te ahi,

mōtī iho ā mātou mea matenui katoa.

12 Ka whakamanawanui rānei koe, e Ihowā, ki ēnei mea?

Ka whakarongo puku rānei koe?

Ka nui rawa rānei tāu whakatupukino i a mātou?

1 AG, as U maar die hemele wou skeur, wou neerdaal, dat die berge wankel voor u aangesig

2 — soos vuur die houtjies aan die brand steek, vuur die water laat opborrel — om u Naam aan u teëstanders bekend te maak, sodat nasies voor u aangesig kan bewe

3 wanneer U vreeslike dinge doen waar ons nie op gehoop het nie — as U maar wou neerdaal, sodat die berge wankel voor u aangesig!

4 Van ouds af tog het niemand dit gehoor of verneem nie, geen oog het 'n God gesien wat werksaam is vir wie op Hom wag nie, behalwe U.

5 U kom hom tegemoet wat met vreugde geregtigheid beoefen, hulle wat aan U dink op u weë. Kyk, Ú was toornig, en ons het gesondig; in dié toestand was ons baie lank, en — sal ons verlos word?

6 En ons het almal geword soos 'n onreine, en al ons geregtighede soos 'n besoedelde kleed; en ons het almal verdor soos blare, en ons ongeregtighede het ons weggevoer soos die wind.

7 En daar was niemand wat u Naam aangeroep het, wat hom beywer het om U aan te kleef nie; want U het u aangesig vir ons verberg en laat ons wegsmelt deur ons ongeregtighede.

8 Maar nou, Here, U is ons Vader; ons is die klei, en U is ons Formeerder, en ons almal is die werk van u hand.

9 Here, wees nie uitermate toornig nie, en dink nie vir ewig aan die ongeregtigheid nie; aanskou dit tog dat ons almal u volk is.

10 U heilige stede het 'n woestyn geword; Sion het 'n woestyn geword, Jerusalem 'n wildernis.

11 Ons heilige en heerlike huis waar ons vaders U geloof het, is met vuur verbrand, en al wat vir ons dierbaar was, het 'n puinhoop geword.

12 Here, sal U by hierdie dinge U bedwing? Sal U swyg en ons uitermate verdruk?