Ihāia 10

1 Auē te mate mō te hunga e whakatakoto ana i ngā tikanga hē,

mō ngā kaituhituhi anō hoki e tuhituhi nei i te mea nanakia;

2 hei whakakotiti kē i te whakawā mō ngā rawakore,

hei tango noa iho i te mea e tika ana mā ngā ware o tōku iwi,

kia waiho ai ngā mea a te pouaru hei taonga mā rātou,

kia pāhuatia ai e rātou ngā pani!

3 Ka pēhea rā koutou i te rā o te tirohanga mai,

o te whakangaromanga ka pā mai i tawhiti?

Ka rere koutou ki a wai hei āwhina,

ā, ka waiho tō koutou korōria ki hea?

4 Ka piko noa iho rātou ki raro i ngā herehere,

ka hinga ki raro i te iwi i patua.

Ahakoa ko tēnei katoa, e kore tōna riri e tahuri kē,

engari mārō tonu tōna ringa.

Ko Ahiria Whakahīhī ka Whakawātia hoki

5 "Auē, e te Ahiriana, te rākau o tōku riri,

te whiu kei tōna ringa ko tōku āritarita!

6 Ka ungā ia e ahau ki te iwi ngutukau;

he hē mō te iwi o tōku riri tāku e whakahau ai ki a ia,

ki te taonga parakete māna, ki te pāhua,

ki te mea i a rātou hei takahanga,

hei pērā me te paru o ngā ara.

7 Kāhore ia ōna whakaaro pēnei,

kīhai hoki tōna ngākau i mea ki te pēnei;

engari he whakangaro tā tōna ngākau,

kia kaua anō hoki e torutoru ngā iwi e hātepea e ia.

8 E kī ana hoki ia:

‘He teka ianei he kīngi katoa āku rangatira?

9 He teka ianei he rite a Karano ki Karakemihi,

he rite a Hāmata ki Ārapara,

he rite a Hamaria ki Ramahiku?

10 Ka rite ki ngā kīngitanga o ngā whakapakoko i tūpono mai ki tōku ringa;

nui atu nei hoki ō rātou whakapakoko i o Hiruhārama, i o Hamaria;

11 e kore ianei tāku e mea ai ki Hiruhārama, ki ōna whakapakoko,

e rite ki tāku i mea ai ki Hamaria, ki ōna whakapakoko?’ "

12 Nā, tēnei ake, kia oti i te Ariki tāna mahi katoa ki Maunga Hiona, ki Hiruhārama, "Ka whiua e ahau ngā hua o te ngākau nui o te kīngi o Ahiria, me te korōria anō o ōna kanohi whakakake. 13 Kua kī nā hoki ia:

‘Nā te kaha o tōku ringa i oti ai tēnei i ahau,

nā tōku whakaaro nui, he tangata whai mahara hoki ahau.

Kua whakanekehia hoki e ahau ngā rohe o ngā iwi,

kua pāhuatia anō e ahau ō rātou taonga,

ā, kua riro i ahau, i te mārohirohi,

ki raro te hunga noho o ngā torōna.

14 Nā, kua kitea e tōku ringa

ngā taonga o ngā iwi, ānō he kōhanga;

i rite hoki ki te kohikohinga a tētahi i ngā hua manu i mahue,

tāku kohikohinga i te whenua katoa;

ā, kīhai i oraora te parirau o tētahi,

kīhai i hāmama te māngai, kīhai hoki i pīpī.’ "

15 E whakahīhī rānei te tītaha ki te tangata nāna nei ia i whakamahi ki te hahau?

E whakakake rānei te kani ki te tangata nāna nei ia i kani ai?

Me te mea nei ko te patupatu hei whakakorikori i tōna kaihāpai,

ko te tokotoko rānei hei hāpai i te tangata ehara nei i te rākau.

16 Mō reira ka ungā mai e te Ariki, e te Ariki o ngā mano,

te hīroki ki ōna mea mōmona;

ā, ka kā ake a raro o tōna korōria,

he mea whakaū, koia anō kei te kā o te ahi.

17 Ā hei ahi te mārama o Īharaira,

ā, ko tana Mea Tapu anō hoki hei mura;

ā, ka wera ōna tūmatakuru, ōna tātarāmoa,

pau ake i te rā kotahi.

18 Ka pau anō hoki i a ia te korōria o tōna ngahere,

o tāna māra mōmona, te wairua rāua ko te tinana;

ā, hei te otinga, me te mea kua ngohe te ngākau o te kaihāpai kara.

19 Nā, ko te toenga o ngā rākau o tōna ngahere,

he torutoru, mā te tamaiti noa e tuhituhi.

Te Toenga Rīpenetā o Īharaira

20 I taua rā ka whakamutua e ngā toenga o Īharaira

rātou ko ngā mōrehu o te whare o Hākopa,

tā rātou okioki ki tō rātou kaiwhiu;

engari ka okioki pono rātou ki a Ihowā,

ki te Mea Tapu o Īharaira.

21 He toenga anō e hoki mai,

ko te toenga o Hākopa, ki te Atua kaha rawa.

22 Nō te mea ahakoa i rite tōu iwi, a Īharaira ki te onepū o te moana,

he toenga kau o rātou e hoki mai;

ko te whakaotinga i whakaritea,

me te mea e puhake ana i te tika.

23 Ka oti rā hoki, ka mahia anō hoki e te Ariki, e Ihowā o ngā mano,

te mea i whakaritea ki waenganui i te whenua katoa.

24 Nā reira tēnei kupu a te Ariki, a Ihowā o ngā mano:

"E tāku iwi e noho nei i Hiona kaua e wehi i te Ahiriana;

ahakoa patu ia i a koe ki te rākau,

hāpainga mai rānei e ia tōna tokotoko ki a koe,

pērā me tā Īhipa.

25 He wāhi iti rawa nei, ā, ka whakatutukitia te weriweri,

tōku riri hoki, i a rātou ka hunā."

26 Ka oho anō i a Ihowā o ngā mano he whiu mōna,

he pērā me te patunga o Miriana ki te kāmaka ki Orepe;

ā, ka iri tōna tokotoko i runga i te moana,

ā, ka hāpainga e ia, pērā i tāna i Īhipa.

27 Nā, i taua rā ka makere atu tāna pīkaunga i tōu pokohiwi,

me tāna ioka i tōu kakī,

ā, ka kore noa iho anō hoki te ioka

i te whakawahinga.

28 Kua tae ki Aiata;

kua pahemo ki Mikirono;

ko āna mea rongoātia ake e ia ki Mikimaha.

29 Kei tēnei taha rātou o te whakawhitinga,

"Kua noho ā-puni rātou ki Kepa."

Pāwera noa iho a Rama:

kua rere a Kipea o Haora.

30 Kia nui tōu reo, e te tamāhine a Karimi!

Whakarongo e Raihi!

He mate tōu, e Anatoto!

31 He whati a Maramena;

kei te huihui ngā tāngata o Kepimi, he tahuti.

32 Hei tēnei rā anō ka tū ia ki Nopo;

kei te rūrū tōna ringa

ki te maunga o te tamāhine a Hiona,

ki te pukepuke i Hiruhārama.

33 Nanā, ka tapahia e te Ariki, e Ihowā o ngā mano,

ngā peka, nui atu hoki te wehi;

ā, ka tuaina ki raro ngā mea he tiketike nei te āhua,

ka whakaititia anō hoki ngā mea whakakake.

34 Ka tuaina anō e ia ngā rākau pūruru o te ngahere ki te rino,

ka hinga anō hoki a Repanōna i te mea nui.

1 WEE hulle wat heillose insettinge tot wet maak, en die skrywers wat moeite ywerig voorskrywe,

2 om die armes van die gereg weg te stoot en om die ellendiges onder my volk van die reg te beroof, sodat die weduwees hulle buit kan word en hulle die wese kan plunder.

3 Maar wat sal julle doen op die dag van besoeking en by die verwoesting wat van ver af sal kom? Na wie sal julle vlug om hulp, en waar julle rykdom wegbêre?

4 Hulle kan net maar buig soos geboeides en val soos diegene wat gedood is. Ondanks dit alles is sy toorn nie afgewend nie, maar sy hand is nog uitgestrek.

Voorspelling van die ondergang van die Assiriërs.

5 WEE Assur! die roede van my toorn en 'n stok is hy — in hulle hand is my grimmigheid!

6 Ek sal hom stuur teen 'n roekelose nasie, en Ek sal hom bevel gee teen die volk van my grimmigheid, om buit te maak en roof in te samel en om hulle tot 'n vertrapping te maak soos modder van die strate.

7 Maar hý bedoel dit nie so nie, en sy hart dink nie so nie; maar om te verdelg, is in sy hart, en om nasies uit te roei, nie min nie.

8 Want hy sê: Is my vorste nie almal saam konings nie?

9 Het dit met Kalno nie gegaan soos met Kárkemis, met Hamat soos met Arpad, met Samaría soos met Damaskus nie?

10 Soos my hand die koninkryke van die afgode bereik het, alhoewel hulle gesnede beelde meer was as dié van Jerusalem en Samaría,

11 sou ek nie, soos ek aan Samaría en sy afgode gedoen het, net so aan Jerusalem en sy afgode kan doen nie?

12 Maar as die Here al sy werk voltooi het op die berg Sion en in Jerusalem, dan sal Ek besoeking doen oor die vrug van die grootsheid van die hart van Assirië se koning en oor die gepraal van sy hoë oë.

13 Want hy sê: Deur die krag van my hand het ek dit gedoen en deur my wysheid, want ek is verstandig; en die grense van die volke het ek verwyder, en hulle voorrade het ek geplunder; en die wat op trone sit, het ek soos 'n maghebber neergewerp.

14 En my hand het na die rykdom van die volke gegryp soos na 'n voëlnes, en ék het die hele aarde bymekaargeskraap soos 'n mens eiers bymekaarskraap wat verlaat is; en daar was niemand wat 'n vlerk verroer of 'n bek oopgemaak of gepiep het nie.

15 Kan die byl hom beroem teen die wat daarmee kap, of die saag spog teen hom wat dit trek? Asof 'n staf húlle swaai wat hom ophef, asof 'n stok hóm ophef wat nie hout is nie!

16 Daarom sal die Here Here van die leërskare onder sy vettes 'n maerte stuur; en onder sy heerlikheid sal Hy 'n brand laat uitslaan soos die brand van vuur.

17 En die Lig van Israel sal 'n vuur wees, en sy Heilige 'n vlam; en dit sal sy distels en sy dorings verbrand en verteer op een dag.

18 Ook sal Hy die heerlikheid van sy bos en van sy vrugteboord verteer, van die siel af tot die vlees toe, sodat dit is soos wanneer 'n kranke wegkwyn.

19 En die oorblyfsel van die bome van sy bos sal min in getal wees, en 'n seuntjie sal hulle kan opskrywe.

20 En in dié dag sal die oorblyfsel van Israel en die wat ontvlug het van die huis van Jakob, nie meer voortgaan om te steun op hom wat hulle slaan nie; maar hulle sal steun op die Here, die Heilige van Israel, in opregtheid.

21 Die oorblyfsel sal terugkom, die oorblyfsel van Jakob na die sterke God toe.

22 Want al was jou volk, o Israel, soos die sand van die see, net 'n oorblyfsel van hulle sal terugkom; die verdelging is vas besluit en vloei oor van geregtigheid.

23 Want 'n verdelging wat vas besluit is, sal die Here Here van die leërskare voltrek in die midde van die hele aarde.

24 Daarom, so sê die Here Here van die leërskare: o My volk wat in Sion woon, wees nie bevrees vir Assur wat jou met die staf slaan en sy stok teen jou ophef op die manier van Egipte nie.

25 Want nog 'n baie kort rukkie, dan is die grimmigheid ten einde, en my toorn gaan uit om húlle te vernietig.

26 En die Here van die leërskare sal oor hom die gésel swaai soos Mídian verslaan is by die rots Oreb; en sy staf sal wees oor die see, en Hy sal dit ophef op die manier van Egipte.

27 En in dié dag sal sy las afgly van jou skouer en sy juk van jou nek, en die juk sal tot niet raak vanweë die vettigheid.

28 Hy oorval Ajat; hy trek deur Migron; in Migmas laat hy sy pakgoed agterbly.

29 Hulle trek oor die nek. Laat Geba ons nagverblyf wees! Rama bewe, Gíbea van Saul vlug.

30 Skreeu dit uit, dogter van Gallim! Luister, Lais! Arme Ánatot!

31 Madména vlug, die inwoners van Gebim soek skuiling!

32 Nog vandag staan hy in Nob, hy swaai sy hand teen die berg van die dogter van Sion, teen die heuwel van Jerusalem!

33 Maar kyk, die Here Here van die leërskare slaan met skrikwekkende geweld die takke af, en die hoog uitgegroeides word omgekap en die verhewenes neergegooi;

34 en Hy sal die digte takke van die bos met die yster omkap, en die Líbanon sal val deur die Heerlike.