Ihāia 33

He Poropititanga mō te Whakaoranga i ngā Hoariri

1 Auē te mate mōu e pāhua nei,

ā, kīhai koe i pāhuatia;

e tinihanga nei,

ā, kīhai anō koe i tinihangatia!

Kia mutu tāu pāhua,

ka pāhuatia anō koe;

kia mutu tāu tinihanga,

ka tinihangatia koe.

2 Kia atawhai, e Ihowā, ki a mātou;

kua tatari nei mātou ki a koe.

Ko koe hei ringa mō rātou i tēnei ata, i tēnei ata,

hei whakaora mō mātou i ngā wā o te raru.

3 I te rongonga i te ngangau, whati ana ngā iwi;

i tōu aranga ki runga, marara ana ngā iwi.

4 Ko te kohikohinga o ō koutou taonga ānō he moka e kohi ana;

kei te tarapeke o te māwhitiwhiti te rite ina kōkiritia e rātou.

5 Ka whakanuia a Ihowā; kei runga hoki tōna nohoanga;

nāna a Hiona i kī ai i te whakawā, i te tika;

6 ā, ka ū ngā wā i a koe;

hua tonu te whakaora, te whakaaro nui, te mātauranga;

ko te wehi ki a Ihowā hei taonga mōna.

7 Nanā, he tangi ō rātou māia i waho;

ko ngā karere hohou rongo,

tīwerawera ana te tangi.

8 Kua ururuatia ngā ara,

kua kore e haerea e te tangata.

Kua paheke i a ia te kawenata,

whakahāwea ana ia ki ngā pā;

kāhore te tangata e whakaaroa e ia.

9 E tangi ana te whenua, ngohe noa iho;

kua whakamā a Repanōna, kua memenge;

a Harono, rite tonu ki te koraha;

ko ngā rau o Pahana, o Karamere, ruirui rawa.

10 "Kātahi ahau ka whakatika," e ai tā Ihowā;

"kātahi ahau ka whakarewa ake i ahau,

kātahi ahau ka neke ake.

11 Ko tō koutou hapū he pāpapa,

whānau ake he kakau wīti;

ko tō koutou manawa, ka rite ki te ahi, ka kai i a koutou.

12 Ka rite hoki ngā iwi ki ngā tahunga kotakota;

ki te tātarāmoa kua tapahia, e tahuna ana ki te ahi."

13 Whakarongo, e koutou o tawhiti ki tāku i mea ai;

e te hunga e tata ana, kia mōhio mai ki tōku kaha.

14 Pawera noa iho ngā tāngata hara i Hiona,

mau pū te hunga atuakore i te tūiri.

"Ko wai o tātou e noho ki te ahi e kai ana?

Ko wai o tātou e noho ki ngā tahunga e kore nei e mutu?"

15 Ko te tangata e haere ana i runga i te tika, he tika anō āna kōrero;

ko te tangata e whakahāwea ana ki ngā taonga o te tūkino,

e rukerukea ana e tōna ringa te utu whakapati;

e punia ana ōna taringa kei rangona he kōrero toto,

e whakamoe ana i ōna kanohi kei kite i te kino;

16 ko te nohoanga mō tērā kei runga rawa;

ko tōna wāhi ārai riri ko ngā kaha o ngā kāmaka;

ka hōmai he taro māna,

ka pūmau te wai mōna.

Te Whenua o te Kīngi Rangatira

17 Ka kite ōu kanohi i te kīngi, i tōna ātaahua;

ka mātakitaki anō ki te whenua e hora mai ana i tawhiti.

18 Ka whakaaroaroa te wehi e tōu ngākau:

"Kei hea te kaitatau?

Kei hea te kaipāuna takoha?

Kei hea te kaitatau o ngā pourewa?"

19 E kore koe e kite i te iwi nanakia,

he hōhonu nei tō rātou reo, kāhore e rangona e koe;

he rerekē te reo, e kore e mātauria e koe.

20 Titiro ki Hiona, ki te pā o ā tātou hākari;

ka kitea e ōu kanohi a Hiruhārama,

he nohoanga hūmārie, he tēneti, e kore e nekehia;

ā, kore tētahi o ōna titi e unuhia ā ake ake,

e kore anō tētahi o ōna taura e motu.

21 Engari, ki reira a Ihowā ki a tātou me tōna nui,

hei wāhi mō ngā awa whānui mō ngā wai nunui;

kāhore hoki he waka e hoehoea ki reira,

kāhore he kaipuke nui e tika nā reira.

22 Nō te mea ko Ihowā tō tātou kaiwhakawā,

ko Ihowā tō tātou kaiwhakatakoto tikanga,

ko Ihowā tō tātou kīngi;

māna tātou e whakaora.

23 Kua tangoro kau ōu pūwhenua,

tē taea te tūranga o tō rātou rewa te whakaū,

tē taea te rā te whewhera.

Nā, nui atu te taonga parakete e wehewehea ana,

pāhuatia ana ngā taonga pārau e ngā kopa.

24 Kāhore hoki he kīanga ake a te tangata whenua, "He mate tōku";

ko te iwi e noho ana i reira, ka murua tō rātou hē.

Assur word gevonnis.

1 WEE jou, verwoester, wat self nie verwoes is nie, en troubreker teen wie nie troueloos gehandel is nie! As jy klaar is met verwoes, sal jy verwoes word; en as jy klaar is met troubreuk, sal hulle troueloos teen jou handel.

2 Here, wees ons genadig, op U wag ons; wees hulle arm elke môre, ja, ons verlossing in die tyd van benoudheid!

3 Vir die dawergeluid vlug die volke; vanweë u verheffing word die nasies verstrooi.

4 Dan word julle buit weggeskraap soos sprinkane wegskraap; soos sprinkane hardloop, hardloop hulle daarop los.

5 Die Here is verhewe, want Hy woon in die hoogte; Hy het Sion vervul met reg en geregtigheid.

6 En daar sal bestendigheid van jou tye wees, 'n rykdom van volle verlossing, van wysheid en kennis; die vrees van die Here sal sy skat wees.

7 Kyk, die helde skreeu daarbuite, die boodskappers van vrede ween bitterlik.

8 Die grootpaaie is verlate; die wat padlangs trek, bly weg. Hy het die verbond verbreek, die stede gering geag, mense nie gereken nie.

9 Die land treur, dit verwelk; die Líbanon staan beskaamd, dit verkwyn; Saron het geword soos 'n woestynvlakte, Basan en Karmel staan sonder blare.

10 Nou sal Ek opstaan, sê die Here; nou sal Ek My verhef, nou sal Ek My oprig.

11 Julle gaan swanger van strooi, julle sal stoppels baar; julle geblaas is 'n vuur wat julle sal verteer.

12 Dan word die volke 'n kalkbrandery, afgekapte doringbosse wat met vuur verbrand word.

13 Hoor, julle wat ver is, wat Ek gedoen het; en julle wat naby is, erken my mag!

14 Die sondaars in Sion bewe, siddering het die roekelose aangegryp. Hulle sê: Wie van ons kan woon by 'n verterende vuur, wie van ons kan woon by 'n ewige gloed?

15 Hy wat in geregtigheid wandel en spreek wat reg is, wat gewin deur afpersinge versmaad, wat sy hande uitskud om geen omkoopgeskenk aan te gryp nie, wat sy oor toestop om van geen bloedskuld te hoor nie, en sy oë sluit om wat sleg is, nie te sien nie —

16 hy sal op hoogtes woon, rotsvestings is sy burg; sy brood word hom gegee, sy water is gewis.

17 Jou oë sal die Koning in sy skoonheid aanskou, dit sal 'n wyd uitgestrekte land sien.

18 Jou hart sal die deurgestane verskrikking oordink en sê: Waar is hy wat getel het? Waar is hy wat geweeg het? Waar is hy wat die torings opgeskryf het?

19 Jy sal die onbeskaamde volk nie meer sien nie, die volk met duister, onverstaanbare spraak, met onbegryplike hakkeltong.

20 Aanskou Sion, die stad van ons feestelike samekoms! Jou oë sal Jerusalem sien as veilige woonplek, as tent wat nie wegtrek nie, waarvan die penne nooit meer uitgeruk word nie en geeneen van sy toue ooit losgeskeur word nie.

21 Maar daar sal die Here vir ons heerlik wees; dit sal 'n plek van riviere wees, van breë strome; geen vloot van roeiskepe sal daarop vaar nie, en geen trotse skip sal daaroor gaan nie.

22 Want die Here is ons Regter, die Here is ons Aanvoerder, die Here is ons Koning: Hý sal ons verlos.

23 Jou toue hang slap, hulle hou die voetstuk van hulle mas nie styf nie, hulle ontplooi nie die banier nie; dan word roofbuit verdeel in menigte, selfs die lammes maak buit.

24 En geen inwoner sal sê: Ek is siek nie; aan die mense wat daarin woon, is die skuld vergewe.