1 Ko te poropititanga mō Ramahiku:
"Nanā, kua kore a Ramahiku hei pā;
ka pūranga kau.
2 Kua mahue ngā pā o Aroere;
mō ngā kāhui ērā, ka takoto rātou,
tē ai he kaiwhakawehi.
3 Ka kore anō he pā kaha mō Ēparaima,
he kīngitanga mō Ramahiku,
he toenga rānei o Hīria;
ka rite rātou ki te korōria o ngā tama a Īharaira,"
e ai tā Ihowā o ngā mano.
4 "Nā, i taua rā ka meinga te korōria o Hākopa kia tūpuhi,
ka hīroki haere hoki te ngako o ōna kikokiko.
5 Ā, ka rite ki tā te kaitapahi kohikohinga i te wīti,
ki te tapahanga hoki a ōna ringa i ngā hua wīti;
āe, ka rite ki te hamunga o ngā hua wīti
i te raorao i Repaima.
6 Otiia, e toe anō ētahi karepe hei hamunga;
ka rite ki te ruiruinga o te ōriwa –
e rua, e toru ngā ōriwa i te pito o tō runga rawa peka,
e whā, e rima
i te peka i waho rawa,
i te mea whai hua,"
e ai tā Ihowā, tā te Atua o Īharaira.
7 I taua rā ka titiro he tangata ki tōna Kaihanga,
ka anga ōna kanohi ki te Mea Tapu o Īharaira;
8 e kore anō e titiro ki ngā āta i hangā nei e ōna ringa,
e kore e anga ki te mea i mahia e ōna maihao,
ki ngā Aherimi rānei,
ki ngā whakapakoko rānei.
9 I taua rā ka rite ōna pā kaha ki te wāhi i whakarērea i te ngahere, i te tihi anō o te maunga, i whakarērea rā i te aroaro o ngā tama a Īharaira; nā, ko te ngaromanga.
10 Kua wareware hoki koe ki te Atua o tōu whakaoranga,
ā, kua kāhore i mahara ki te kāmaka o tōu kaha,
mō reira ka whakatupuria e koe he mea ātaahua,
ka whakatōkia anō ki te peka kē.
11 I te rā e whakatō ai koe, ka taiepatia e koe,
ā, i te ata matomato tonu tāu i whakatō ai;
i te rā ia o te pōuri, o te mamae ngau kino,
ka memeha atu te kotinga.
12 Ananā, te ngangau o ngā iwi maha,
e ngē ana ānō he haruru nō ngā moana!
Me te rere o ngā iwi, e wawā ana,
koia anō kei te turituri o ngā wai nunui!
13 Ānō ko te tāheke o ngā wai maha te haruru o ngā iwi;
otiia ka rīria rātou e ia, ā, ka rere ki tawhiti,
ka whāia, ānō he pāpapa nō ngā maunga i te upoko o te hau,
ānō he puehu āwhiowhio e āia ana e te tūpuhi.
14 I te ahiahi, nā, ko te pāwera!
Kīanō i pūao kua kore rātou.
Ko te wāhi tēnei mā te hunga e pāhua ana i a tātou,
ko te mea tēnei e wehea mā te hunga e muru ana i a tātou.
1 17.1 cp. 13.1. CARGA de Damasco.
17.1 cp. 7.8. Jer. 49.23-27. Am. 1.3-5. Zac. 9.1. He aquí que Damasco dejó de ser ciudad, y será montón de ruina.
2 Las ciudades de Aroer desamparadas, en majadas se tornarán; 17.2 cp. 27.10.dormirán allí, y no habrá quien los espante.
3 Y cesará el socorro de Ephraim, 17.3 cp. 7.16 y 8.4.y el reino de Damasco; y lo que quedare de Siria, será como la gloria de los hijos de Israel, dice Jehová de los ejércitos.
4 Y será que en aquel tiempo la gloria de Jacob se atenuará, y 17.4 cp. 10.16.enflaqueceráse la grosura de su carne.
5 Y 17.5 Jer. 51.33.será como cuando el segador coge la mies, y con su brazo siega las espigas: será también como el que coge espigas en el valle de Rephaim.
6 17.6 cp. 6.13. Y quedarán en él rebuscos, como cuando sacuden el aceituno, dos ó tres granos en la punta del ramo, cuatro ó cinco en sus ramas fructíferas, dice Jehová Dios de Israel.
7 En aquel día mirará el hombre á 17.7 Pr. 14.31. Os. 8.14.su Hacedor, y sus ojos contemplarán al Santo de Israel.
8 Y no mirará á los altares que hicieron sus manos, ni mirará á lo que hicieron sus dedos, ni á 17.8 Mi. 5.14.los bosques, ni á las imágenes del sol.
9 En aquel día las ciudades de su fortaleza serán como los frutos que quedan en los pimpollos y en las ramas, las cuales fueron dejadas á causa de los hijos de Israel; y habrá asolamiento.
10 Porque te olvidaste del 17.10 Sal. 68.19,20.Dios de tu salud, y no te acordaste de la 17.10 Dt. 32.18. Sal. 31.2 y 62.7.roca de tu fortaleza; por tanto plantarás plantas hermosas, y sembrarás sarmiento extraño.
11 El día que las plantares, las harás crecer, y harás que tu simiente brote de mañana; mas la cosecha será arrebatada en el día del coger, y del dolor desesperado.
12 ¡Ay! multitud de muchos pueblos que harán ruido como estruendo de la mar: y murmullo de naciones hará alboroto como murmurio de muchas aguas.
13 Los pueblos harán estrépito á manera de ruido de grandes aguas: mas Dios le reprenderá, y huirá lejos; será ahuyentado como el tamo de los montes delante del viento, y como el polvo delante del torbellino.
14 Al tiempo de la tarde he aquí turbación; y antes de la mañana ya no es. 17.14 cp. 33.1,4.Esta es la parte de los que nos huellan, y la suerte de los que nos saquean.