Isaías 51

A salvação eterna para Sião

1 "Escutem-me, vocês que buscam a retidão

e procuram o Senhor:

olhem para a rocha da qual foram cortados

e para a pedreira de onde foram cavados;

2 olhem para Abraão, o seu pai,

e para Sara, que os deu à luz.

Quando eu o chamei, ele era apenas um,

e eu o abençoei e o multipliquei.

3 Com certeza, o Senhor consolará Sião

e olhará com compaixão para todas as ruínas dela;

ele tornará os seus desertos como o Éden,

e os seus ermos, como o jardim do Senhor.

Júbilo e alegria serão achados nela,

ações de graças e som de canções.

4 "Escute-me, povo meu;

ouça-me, nação minha:

a lei sairá de mim;

a minha justiça se tornará uma luz para as nações.*51.4 Ou eu farei repentinamente que a minha justiça seja uma luz para as nações.

5 A minha retidão logo virá,

a minha salvação está a caminho,

e o meu braço trará justiça às nações.

As ilhas esperarão em mim

e aguardarão esperançosamente pelo meu braço.

6 Ergam os olhos para os céus,

olhem para baixo, para a terra;

os céus desaparecerão como fumaça,

a terra se gastará como uma roupa

e os seus habitantes morrerão como moscas,

mas a minha salvação durará para sempre,

a minha retidão jamais falhará.

7 "Ouçam-me, vocês que sabem o que é direito,

vocês, povo que tem a minha lei no coração:

não temam a censura dos homens

nem fiquem aterrorizados com os seus insultos.

8 Porque a traça os comerá como roupa;

o verme os devorará como lã.

Contudo, a minha retidão durará para sempre,

e a minha salvação, de geração a geração."

9 Desperta! Desperta! Veste de força

o teu braço, ó Senhor!

Acorda, como nos dias passados,

como nas gerações antigas.

Não foste tu que despedaçaste Raabe,*51.9 Referência ao mar revolto personificado, sobre o qual o Senhor exerce domínio.

que traspassaste aquela serpente marinha?

10 Não foste tu que secaste o mar,

as águas do grande abismo,

que fizeste uma estrada nas profundezas do mar

para que os redimidos pudessem atravessar?

11 Os resgatados do Senhor voltarão.

Entrarão em Sião com cânticos;

alegria eterna lhes coroará a cabeça.

Júbilo e alegria se apossarão deles;

tristeza e suspiro deles fugirão.

12 "Eu, eu mesmo, sou quem a consola.

Quem é você para que tema homens mortais,

os filhos dos homens, que não passam de relva,

13 e para que se esqueça do Senhor, que o fez,

que estendeu os céus e lançou os alicerces da terra,

para que você viva diariamente, constantemente apavorada

por causa da ira do opressor,

que está inclinado a destruir?

Onde, pois, está a ira do opressor?

14 Os prisioneiros encolhidos logo serão postos em liberdade;

não morrerão na sua masmorra

nem terão falta de pão.

15 Porque eu sou o Senhor, o seu Deus,

que agito o mar para que as suas ondas rujam;

Senhor dos Exércitos é o meu nome.

16 Pus as minhas palavras na sua boca

e o cobri com a sombra da minha mão,

eu, que pus os céus no lugar,

que lancei os alicerces da terra

e que digo a Sião:

‘Você é o meu povo’."

O cálice da ira do Senhor

17 Desperte, desperte!

Levante-se, ó Jerusalém,

você que bebeu da mão do Senhor

o cálice da ira dele,

você que engoliu, até a última gota,

da taça que faz os homens cambalearem.

18 De todos os filhos que ela teve,

não houve nenhum para guiá-la;

de todos os filhos que criou,

não houve nenhum para tomá-la pela mão.

19 Quem expressará condolências

por esses dois pares de desgraças que a atingiram?

Ruína e destruição, fome e espada;

quem poderá*51.19 Conforme os manuscritos do mar Morto, a Septuaginta, a Vulgata e a Versão Siríaca. O Texto Massorético traz como poderei. consolá-la?

20 Os seus filhos desmaiaram;

eles jazem no início de cada rua

como antílope pego em uma rede.

Estão cheios da ira do Senhor

e da repreensão do seu Deus.

21 Portanto, ouça isto, você, aflita,

embriagada, mas não com vinho.

22 Assim diz o seu Soberano, o Senhor,

o seu Deus, que defende o seu povo:

"Veja que eu tirei da sua mão

o cálice que faz cambalear;

dele, do cálice da minha ira,

você nunca mais beberá.

23 Eu o porei nas mãos dos seus atormentadores,

que disseram a você:

‘Caia prostrada para que andemos sobre você’.

Você fez as suas costas como chão,

como rua para ser pisada pelos que passam".

Παρηγορητικοί λόγοι προς τη Σιών

1 Ακούστε με εσείς, που τη σωτηρία ποθείτε και που τον Κύριο αναζητάτε! Σκεφτείτε από ποιο βράχο έχετε κοπεί, από ποιο λατομείο έχετε προέλθει. 2 Κοιτάξτε τον προπάτορά σας τον Αβραάμ, κι εκείνην που σας γέννησε, τη Σάρρα. Ο Αβραάμ όταν τον κάλεσα ήταν άτεκνος, μα τον ευλόγησα και του έδωσα πολλούς απογόνους.

3 Έτσι ο Κύριος τη Σιών θα σπλαχνιστεί, όλα τα ερείπιά της θα τ’ ανορθώσει· την έρημό της θα την κάνει σαν την Εδέμ, σαν του Κυρίου παράδεισο τη στέπα της. Χαρά και αγαλλίαση θα είναι εκεί, δοξολογία και τραγούδια ευχαριστίας.

4 «Ακούστε με λαοί», λέει ο Κύριος, «έθνη προσέξτε με· εγώ θα δώσω νόμο κι η κρίση μου θα γίνει φως των εθνών. 5 Είναι κοντά η σωτηρία που φέρνω, η λύτρωση όπου να ’ναι θα φανεί. Με τη δύναμή μου θα κάνω να βασιλέψει το δίκαιο στους λαούς. Σ’ εμένα θα υπολογίζουν οι μακρινές χώρες, στη δύναμή μου θα στηρίζονται. 6 Στους ουρανούς τα μάτια σας σηκώστε, κάτω κοιτάξτε προς τη γη. Οι ουρανοί σαν τον καπνό θα διαλυθούνε, σαν ρούχο θα παλιώσει η γη κι οι κάτοικοί της θα πεθάνουνε σαν έντομα· αλλά η λύτρωση που φέρνω θα ’ναι παντοτινή, η δικαιοσύνη μου για πάντα θα διαρκεί.

7 »Ακούστε με, εσείς, που την πιστότητα γνωρίζετε, λαέ που έχεις το νόμο μου στην καρδιά σου: Οι προσβολές μη σας φοβίζουν των ανθρώπων, ούτε να σας ταράζουν οι ειρωνείες τους. 8 Σαν ρούχο θα τους φάει το σκουλήκι, ο σκόρος θα τους φάει σαν το μαλλί· αλλά η σωτηρία που φέρνω θα ’ναι παντοτινή και η λύτρωση θα διαρκεί αιώνια».

Ο Κύριος αποκρίνεται στα παράπονα του λαού του

9 «Σήκω, σήκω Κύριε!» φωνάζετε, «φανέρωσε τη δύναμή σου! Σήκω όπως σ’ αλλοτινούς καιρούς, στις γενιές τις παλιές. Εσύ δεν ήσουν που κομμάτια έκανες τη Ραάβ, που διαπέρασες μ’ ακόντιο το δράκοντα; 10 Εσύ δεν ήσουνα που ξέρανες τη θάλασσα, τα νερά της γιγάντιας αβύσσου, που δρόμο έκανες της θάλασσας τα βάθη, λεύτεροι να περάσουμε;»

11 «Ναι, οι λυτρωμένοι μου θα επιστρέψουν», λέει ο Κύριος, «και θα ’ρθούν στη Σιών με αλαλαγμούς. Η αγαλλίαση θα στεφανώνει το κεφάλι τους, και θα ’ναι αιώνια ευτυχισμένοι. Λύπη και στεναγμός για πάντα θα χαθούν. 12 Εγώ, μόνο εγώ, ο Κύριος, είμαι ο παρηγορητής σας! Τι τρέχει και φοβόσαστε από θνητούς ανθρώπους, που σαν το χόρτο θα αφανιστούν; 13 Με λησμονήσατε εμένα, τον πλάστη σας, που άπλωσα τους ουρανούς και που τη γη θεμέλιωσα. Κι εσείς τρέμετε αδιάκοπα μπρος στη μανία του καταπιεστή, σαν αυτός να μπορούσε να σας καταστρέψει; Μα πού είναι τώρα η μανία του καταπιεστή; 14 Γρήγορα θα ελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι, θα ζήσουνε πολύχρονοι και δε θα τους λείψει το ψωμί. 15 Εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σας, που ταράζω τη θάλασσα και κάνω να βροντούν τα κύματά της. "Κύριος του σύμπαντος" είναι το όνομά μου. 16 Εγώ στεριώνω τους ουρανούς και τη γη θεμελιώνω. Λέω στη Σιών, "εσύ είσαι ο λαός μου. Σας έδωσα τη διδαχή μου, σας προστατεύω με το χέρι μου"».

17 Ξύπνα, Ιερουσαλήμ! Ξύπνα και σήκω πάνω, εσύ που απ’ το χέρι του Κυρίου την κούπα ήπιες της οργής του, κι άδειασες το ποτήρι που σε ζάλισε, ως τη σταγόνα τη στερνή. 18 Από τους γιους όλους που γέννησες, δε βρέθηκε ουτ’ ένας να σε οδηγήσει· από τους γιους όλους που ανάθρεψες, δε βρέθηκε ούτ’ ένας να σε κρατήσει απ’ το χέρι. 19 Δύο ζευγαρωτά δεινά σε χτύπησαν –ποιος αλήθεια θα σε συμπονέσει; Ερήμωση και καταστροφή, πείνα και πόλεμος –ποιος θα σου δώσει παρηγοριά;*ποιος θα σου δώσει παρηγοριά; σύμφωνα με το χειρ. του Κουμράν και διάφορες αρχαίες μεταφράσεις. Το παραδοσιακό εβρ. έχει «ποιος είμ’ εγώ για να σε παρηγορήσω;»20 Οι γιοι σου έχουν καταρρεύσει, κάτω από του Κυρίου το θυμό, από την απειλή του Θεού σου. Κείτονται σ’ όλων των δρόμων τις γωνιές, σαν αντιλόπη που στο δίχτυ πιάστηκε.

21 Γι’ αυτό, άκουσε τούτο, δύστυχη, που είσαι μεθυσμένη, μα όχι από κρασί. 22 Λέει ο Κύριός σου, ο Κύριος και Θεός σου, που το λαό του υπερασπίζεται: «Τώρα το ποτήρι που σε ζάλισε, το ποτήρι της οργής μου, το παίρνω από τα χέρια σου· δε θα πιεις άλλο απ’ αυτό. 23 Στα χέρια θα το βάλω των βασανιστών σου, που σου είπαν: "σκύψε για να περάσουμε". Και τότε εσύ χαμήλωσες τη ράχη σου, ένα με τη γη, δρόμο την έκανες για να διαβούνε από πάνω σου».