Isaías 25

Louvem ao Senhor

1 Senhor, tu és o meu Deus;

eu te exaltarei e louvarei o teu nome,

pois com grande perfeição

tens feito maravilhas,

coisas há muito planejadas com fidelidade e firmeza.

2 Fizeste da cidade um monte de entulho,

da cidade fortificada, uma ruína;

da cidadela dos estrangeiros,

uma cidade inexistente

que jamais será reconstruída.

3 Por isso, um povo forte te honrará;

a cidade das nações cruéis te temerá.

4 Tens sido refúgio para os pobres,

refúgio para o necessitado na sua aflição,

abrigo contra a tempestade

e sombra contra o calor.

Porque o sopro dos cruéis

é como tempestade contra um muro

5 e como o calor do deserto.

Tu silencias o bramido dos estrangeiros;

como diminui o calor com a sombra de uma nuvem,

assim a canção dos temíveis é emudecida.

6 Neste monte o Senhor dos Exércitos preparará

um farto banquete para todos os povos,

um banquete de vinho envelhecido,

com carnes suculentas e o melhor vinho.

7 Neste monte ele destruirá

o véu que envolve todos os povos,

a cortina que cobre todas as nações.

8 Ele tragará a morte para sempre.

O Soberano Senhor enxugará as lágrimas de todo rosto

e retirará de toda a terra a zombaria do seu povo.

Foi o Senhor quem o disse.

9 Naquele dia, dirão:

"Este é o nosso Deus;

nós confiamos nele, e ele nos salvou.

Este é o Senhor em quem confiamos;

exultemos e alegremo-nos, pois ele nos salvou".

10 Pois a mão do Senhor repousará sobre este monte,

mas Moabe será pisoteado no seu próprio lugar,

como a palha é pisoteada na esterqueira.

11 Ali Moabe estenderá as mãos

como faz o nadador para nadar,

mas o seu orgulho será abatido,

apesar da habilidade das suas mãos.

12 Serão abatidas as partes altas das suas fortalezas e derrubadas;

serão lançadas ao pó da terra.

Δοξαστικό άσμα για την ευμένεια του Κυρίου

1 Εσύ είσαι ο Θεός μου, Κύριε,

εσένα υμνώ, δοξάζω τ’ όνομά σου,

γιατί έκανες έργα θαυμαστά.

Οι προαιώνιες βουλές σου

εκπληρώθηκαν όλες πιστά.

2 Σωρό λιθάρια έκανες την πόλη,

έγιν’ ερείπια η οχυρωμένη πόλη.

Των εχθρών η ακρόπολη δεν είναι πόλη πια,

ποτέ δε θα ξαναχτιστεί.

3 Γι’ αυτό ένας ισχυρός λαός θα σε δοξάσει,

η πόλη θα σε φοβηθεί των βίαιων εχθρών.

4 Έγινες καταφύγιο των ταπεινών,

των δύστυχων καταφυγή μες στην απόγνωσή τους,

στέγαστρο για την καταιγίδα,

απόσκιο για τον καύσωνα,

γιατί η μανία των τυράννων

είναι σαν χειμωνιάτικη νεροποντή,

5 σαν καύσωνας σε γη φρυγμένη.

Πνίγεις, εσύ των αλαζόνων το θόρυβο.

Όπως τον καύσωνα μετριάζει του σύννεφου η σκιά,

έτσι τις θριαμβευτικές κραυγές

σταματάς των τυράννων.

Το συμπόσιο της σωτηρίας

6 Ο Κύριος του σύμπαντος θα ετοιμάσει

πάνω στο όρος Σιών για όλους τους λαούς

συμπόσιο με τα πιο νόστιμα εδέσματα,

συμπόσιο με εκλεκτά κρασιά, λαγαρισμένα.

7 Εκεί, απάνω στο βουνό, θα καταργήσει το πένθιμο πέπλο,

που όλους σκεπάζει τους λαούς,

το νεκρικό σεντόνι, που όλα σκεπάζει τα έθνη.

8 Θα καταργήσει το θάνατο για πάντα.

Και θα σφουγγίσει ο Κύριος, ο Θεός τα δάκρυα

σ’ όλα τα πρόσωπα·

και θα εξαλείψει του λαού του τη ντροπή,

σ’ όλη τη γη.

Το είπε ο Κύριος ο ίδιος.

9 Τη μέρα εκείνη θε να πουν:

«Αυτός είν’ ο Θεός μας,

σ’ αυτόν ελπίσαμε και μας έσωσε.

Αυτός είναι ο Κύριος,

σ’ αυτόν ελπίσαμε.

Τώρα ας χαρούμε κι ας πανηγυρίσουμε

γιατί αυτός μας σώζει.

Το τέλος της Μωάβ

10 Το χέρι του Κυρίου θα προστατεύει αυτό το όρος. Ο λαός της Μωάβ όμως θα ποδοπατηθεί στη χώρα του, όπως ποδοπατιέται το άχυρο στο λάκκο της κοπριάς. 11 Εκεί τα χέρια του θ’ απλώνει σαν τον κολυμβητή για να επιπλεύσει, αλλά ο Κύριος θα ταπεινώσει την αλαζονεία του, παρ’ όλα των χεριών του τα τεχνάσματα. 12 Τα ψηλά οχυρώματα των τειχών του θα τα χαλάσει· θα τα γκρεμίσει και θα τα κάνει ένα με τη γη.