Isaías 64

* 64.0 No texto hebraico, 64.1 corresponde a 63.19b, e 64.2-12 corresponde a 64.1-11. 1 Ah, se rompesses os céus e descesses!

Os montes tremeriam diante de ti!

2 Como quando o fogo acende os gravetos

e faz a água ferver,

desce para que os teus inimigos conheçam o teu nome

e as nações tremam diante de ti!

3 Pois, quando fizeste coisas tremendas, coisas que não esperávamos,

tu desceste, e os montes tremeram diante de ti.

4 Desde os tempos antigos, ninguém ouviu,

nenhum ouvido percebeu

e olho nenhum viu outro Deus além de ti,

que trabalha para aqueles que nele esperam.

5 Vens ajudar aqueles que praticam a justiça com alegria,

que se lembram de ti e dos teus caminhos.

Contudo, ao prosseguirmos em pecado,

tu te iraste.

Como, então, seremos salvos?

6 Somos como o impuro — todos nós!

Todos os nossos atos de justiça são como trapo imundo.*64.6 Hebraico: roupa de menstruações.

Murchamos como folhas,

e, como o vento, as iniquidades de todos nós arrastam-nos para longe.

7 Não há ninguém que clame pelo teu nome,

que se anime a apegar-se a ti,

pois escondeste de nós o teu rosto e nos deixaste perecer

por causa das nossas iniquidades.

8 Contudo, Senhor, tu és o nosso Pai.

Nós somos o barro; tu és o oleiro.

Todos nós somos obra das tuas mãos.

9 Não te ires demais, ó Senhor!

Não te lembres constantemente das nossas maldades.

Olha para nós!

Somos o teu povo!

10 As tuas cidades sagradas transformaram-se em deserto.

Até Sião virou um deserto, e Jerusalém, uma desolação!

11 O nosso templo santo e glorioso, onde os nossos antepassados te louvavam,

foi destruído pelo fogo,

e tudo o que nos era precioso está em ruínas.

12 Depois disso tudo, Senhor, ainda irás te conter?

Ficarás calado e nos castigarás além da conta?

1 Θα ήσουνα σαν τη φωτιά που καίει τους θάμνους

και κάνει να κοχλάζουν τα νερά,

έτσι που οι εχθροί σου να γνωρίσουν τι Θεός είσαι,

και τα έθνη να τρέμουν στην παρουσία σου.

2 Άλλοτε, έκανες πράξεις τρομερές, που δεν τις περιμέναμε!

Κάποτε που κατέβηκες, τρέμαν’ στην παρουσία σου τα όρη.

3 Απ’ την πολύ παλιά εποχή οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει τίποτα,

δεν έχουνε ακούσει,

ούτ’ έχουν δει κάποιον θεό άλλον εκτός από σένα,

που να βοηθάει όσους ελπίζουνε σ’ αυτόν.

4 Φέρεσαι φιλικά σ’ εκείνους

που πράττουνε με προθυμία ό,τι είναι δίκαιο,

σ’ εκείνους που τηρούν τις εντολές σου.

Εσύ οργίστηκες μ’ εμάς,

αλλά εμείς δεν πάψαμε να αμαρτάνουμε απέναντί σου·

απ’ τα παλιά τα χρόνια είμαστε αποστάτες.*Η αρχή και το τέλος του στ. αποδίδονται κατά τους Ο΄. Το εβρ. είναι ασαφές.

5 Όλοι μας μολυνθήκαμε,

κι όλη η δικαιοσύνη μας είναι σαν ρούχο ρυπαρό.

Όλοι μας σαν το φύλλο μαραινόμαστε,

κι η ανομία μας καθώς ο άνεμος μας διασκορπίζει.

6 Κανένας δεν επικαλείται τ’ όνομά σου

ούτε και σκέφτεται να σ’ εμπιστευτεί.

Έκρυψες πια από μας το πρόσωπό σου,

και να υποφέρουμε, μας άφησες,

τα επακόλουθα των αμαρτιών μας.

7 Ωστόσο, Κύριε, εσύ είσαι ο Πατέρας μας.

Εμείς είμαστε ο πηλός, ο πλάστης μας εσύ ’σαι·

όλοι μας έργο των χεριών σου είμαστε.

8 Γι’ αυτό και μην οργίζεσαι, Κύριε, υπέρμετρα

και μην κρατάς στη μνήμη σου

την ανομία μας για πάντα.

Μα κοίταξε, λοιπόν· όλοι εμείς είμαστε ο λαός σου.

9 Οι άγιες σου οι πόλεις ερημώθηκαν·

η Σιών έγινε έρημος, η Ιερουσαλήμ ερείπια.

10 Ο άγιος και ωραίος μας ναός,

όπου σε υμνούσαν οι προπάτορές μας,

της φωτιάς έγινε παρανάλωμα,

όλα όσα μας ευχαριστούσαν ερειπώθηκαν.

11 Μπορείς, Κύριε, να μένεις απαθής

μπρος σ’ όλα αυτά;

Μπορείς να σιωπάς και να μας ταπεινώνεις ως το έπακρο;