Isaías 9

O nascimento do Príncipe da Paz

* 9.0 No texto hebraico, 9.1 corresponde a 8.23, e 9.2-21 corresponde a 9.1-20. 1 Contudo, não haverá mais escuridão para os que estavam aflitos. No passado, ele humilhou a terra de Zebulom e de Naftali, mas no futuro honrará a Galileia dos gentios, o caminho do mar, além do Jordão.

2 O povo que andava em trevas

viu uma grande luz;

sobre os que viviam na terra da sombra da morte*9.2 Ou terra das trevas.

raiou uma luz.

3 Fizeste crescer a nação

e aumentaste a sua alegria;

eles se alegram diante de ti

como os que se regozijam na colheita,

como os que exultam

quando dividem os bens tomados na batalha.

4 Pois tu destruíste o jugo que os oprimia,

a canga que estava sobre os seus ombros

e a vara de castigo do seu opressor,

como no dia da derrota de Midiã.

5 Pois toda bota de guerreiro usada em combate

e toda veste revolvida em sangue

serão queimadas,

como lenha no fogo.

6 Porque um menino nos nasceu,

um filho nos foi dado,

e o governo está sobre os seus ombros.

Ele será chamado

Maravilhoso Conselheiro,*9.6 Ou chamado Maravilhoso, Conselheiro. Deus Poderoso,

Pai Eterno, Príncipe da Paz.

7 Ele estenderá o seu governo,

e haverá paz sem fim sobre o trono de Davi

e sobre o seu reino,

estabelecido e mantido

com justiça e retidão,

desde agora e para sempre.

O zelo do Senhor dos Exércitos

fará isso.

A ira do Senhor contra Israel

8 O Senhor enviou uma mensagem contra Jacó,

e ela caiu em Israel.

9 Todo o povo ficará sabendo,

tanto Efraim como os habitantes de Samaria,

que dizem com orgulho

e arrogância de coração:

10 "Os tijolos caíram,

mas nós reconstruiremos com pedras lavradas;

as figueiras bravas*9.10 Ou sicômoros. foram derrubadas,

mas nós as substituiremos por cedros".

11 Mas o Senhor fortaleceu os adversários de Rezim para atacá-los

e incitou contra eles os seus inimigos.

12 Os arameus do leste e os filisteus do oeste

devoraram Israel, escancarando a boca.

Apesar disso tudo, a ira dele não se desviou;

a sua mão continua erguida.

13 Mas o povo não voltou para aquele que o feriu,

nem buscou o Senhor dos Exércitos.

14 Por essa razão, o Senhor cortará de Israel tanto a cabeça como a cauda,

tanto a palma como o junco, em um único dia.

15 As autoridades e os homens de destaque são a cabeça,

e os profetas que ensinam mentiras são a cauda.

16 Aqueles que guiam este povo o desorientam,

e aqueles que são guiados deixam-se induzir ao erro.

17 Por isso, o Senhor não terá nos jovens motivo de alegria

nem terá piedade dos órfãos e das viúvas,

pois todos são ímpios e perversos,

e todos falam tolices.

Apesar disso tudo, a ira dele não se desviou;

a sua mão continua erguida.

18 Porque a impiedade queima como fogo;

consome espinheiros e ervas daninhas,

põe em chamas os matagais da floresta,

fazendo nuvens de fumaça.

19 Pela ira do Senhor dos Exércitos,

a terra será ressecada,

e o povo será como lenha no fogo;

ninguém poupará o seu irmão.

20 À direita, devorarão,

mas ainda estarão com fome;

à esquerda, comerão,

mas não ficarão satisfeitos.

Cada um comerá a carne do seu próprio irmão.*9.20 Ou braço.

21 Manassés contra Efraim, e Efraim contra Manassés;

juntos, eles se voltarão contra Judá.

Apesar disso tudo, a ira dele não se desviou;

a sua mão continua erguida.

1 Ο λαός που βάδιζε μες στα σκοτάδια είδε ένα φως λαμπρό· και λάμπει φως πάνω σ’ αυτούς που κατοικούνε σε τόπο σκοτεινό. 2 Μυριάριθμο κάνεις το έθνος, Κύριε, του αυξαίνεις τη χαρά· χαίρονται μπρος σου όπως χαίρονται στο θέρο, όπως πανηγυρίζουν όταν μοιράζονται τα λάφυρα. 3 Διότι σύντριψες το βαρύ ζυγό τους και το ραβδί που χτύπαγε τους ώμους τους, το μαστίγιο του δυνάστη τους, καθώς τότε που νίκησες το λαό της Μαδιάμ. 4 Κάθε βαρύγδουπο υπόδημα πολεμιστή, κάθε στολή στο αίμα βουτηγμένη θα καεί, τροφή θα γίνει της φωτιάς.

5 Διότι γεννήθηκε για μας ένα παιδί, μας δόθηκε ένας γιος· πάνω στους ώμους του η εξουσία θα μένει και τ’ όνομά του θα ’ναι: Σύμβουλος θαυμαστός, Θεός ισχυρός, αιώνιος Πατέρας και της Ειρήνης Άρχοντας. 6 Μεγάλη θα ’ναι η εξουσία του, και η ειρήνη ατέλειωτη· στο θρόνο θα καθίσει του Δαβίδ και το βασίλειό του θα το θεμελιώσει και θα το στηρίξει στο δίκαιο και στο σωστό από τώρα και για πάντα. Αυτό θα το κάνει η φλογερή αγάπη του Κυρίου του σύμπαντος.

Οργή του Κυρίου εναντίον του Ισραήλ

7 Κατά των απογόνων του Ιακώβ, κατά του βασιλείου του Ισραήλ έβγαλε*Εδώ συνεχίζεται το κείμενο που είχε διακοπεί στο 5:30. ο Κύριος την καταδικαστική του απόφαση. 8 Την ένιωσε όλος ο λαός του Εφραΐμ, και της Σαμάρειας οι κάτοικοι. Παρ’ όλα αυτά λένε με αλαζονεία και έπαρση: 9 «Τα πλίθινα σπίτια έπεσαν, μα εμείς με πέτρες θα τα ξαναχτίσουμε πελεκητές· σπάσανε τα δοκάρια που ήταν από συκομουριά, μα εμείς κέδρινα θα βάλουμε στη θέση τους». 10 Ο Κύριος εναντίον τους ξεσήκωσε τους αντιπάλους τους*τους αντιπάλους τους, το πιθανό κείμενο. Το εβρ. έχει «τους αντιπάλους του Ρεσίν». και παρακίνησε τους εχθρούς τους, 11 τους Συρίους από την ανατολή και τους Φιλισταίους από τη δύση, που άνοιξαν το στόμα τους να καταπιούν τον Ισραήλ. Και μ’ όλα αυτά δεν έπαψε ο θυμός του, το χέρι του έμεινε μετέωρο, έτοιμο να χτυπήσει πάλι.

12 Μα ο λαός δεν επιστράφηκε σ’ αυτόν που τον τιμώρησε ούτε και αναζήτησε τον Κύριο του σύμπαντος. 13 Γι’ αυτό κι ο Κύριος θα κόψει του Ισραήλ το κεφάλι και την ουρά, το φοίνικα και το καλάμι, σε μια και μόνο μέρα. 14 Οι σύμβουλοι και οι προύχοντες, αυτοί είναι το κεφάλι· και οι προφήτες που διδάσκουν ψεύδη, αυτοί είναι η ουρά. 15 Οι αρχηγοί αυτού του λαού τον παραπλανούν, κι όσοι οδηγούνται από κείνους, χάνονται. 16 Γι’ αυτό ο Κύριος δε θα λυπηθεί τα νέα παιδιά τους, ούτε θα σπλαχνιστεί τα ορφανά τους και τις χήρες τους. Γιατί είναι όλοι ασεβείς και μοχθηροί και πρόστυχο είναι ό,τι και να πούνε. Και μ’ όλα αυτά δεν έπαψε ο θυμός του, το χέρι του έμεινε μετέωρο, έτοιμο να χτυπήσει πάλι.

17 Απλώνεται η κακία σαν τη φωτιά που κατατρώει αγκάθια και τριβόλια κι ανάβει σύδεντρα από θάμνους μες στο δάσος και κάνει ν’ ανεβαίνουνε σαν σίφουνας στρόβιλοι από καπνό. 18 Ο Κύριος του σύμπαντος οργίστηκε· γι’ αυτό και φλέγεται η χώρα και γίνεται ο λαός για τη φωτιά τροφή. Κανείς τον άλλον δε γλιτώνει. 19 Αρπάζει από δεξιά, αλλά πεινάει· τρώει από αριστερά μα δε χορταίνει. Καθένας τρώει εκείνον που θα μπορούσε να τον βοηθήσει. 20 Ο Μανασσής και ο Εφραΐμ αλληλοτρώγονται κι οι δύο μαζί πέφτουνε πάνω στον Ιούδα. Και μ’ όλα αυτά δεν έπαψε ο θυμός του, το χέρι του έμεινε μετέωρο, έτοιμο να χτυπήσει πάλι.