1 … אַזױ צו זאָגן:

אַז אַ מאַן שיקט אַװעק זײַן װײַב,

און זי גײט אַװעק פֿון אים,

און װערט אַן אַנדער מאַנס,

װעט ער דען זיך װידער אומקערן צו איר?

װאָלט נישט זינדיק פֿאַרזינדיקט װערן יענע לאַנד?

און דו האָסט מזַנה געװען מיט ליבהאָבער אַ סך,

און װילסט זיך אומקערן צו מיר,

זאָגט ה׳.

2 הײב אױף דײַנע אױגן אױף די הױכע ערטער, און זע,

װוּ ביסטו נישט געשענדט געװאָרן?

אױף די װעגן האָסטו געלױערט אױף זײ,

װי אַן אַראַבער אין דער מדבר;

און האָסט זינדיק געמאַכט דאָס לאַנד

מיט דײַן זנות און מיט דײַן שלעכטיקײט.

3 דערום זײַנען די פֿרירעגנס פֿאַרמיטן געװאָרן,

און שפּעטרעגן איז נישט געװען;

אָבער אַ שטערן פֿון אַ זוֹנה איז געװען בײַ דיר,

האָסטו זיך נישט געװאָלט שעמען.

4 האָסטו נישט אַקאָרשט גערופֿן צו מיר: פֿאָטער מײַן,

דו ביסט דער האַר פֿון מײַנע יוגנד.

5 װעט ער אױף אײביק אַ שׂינאה טראָגן?

װעט ער שטענדיק זי אָנהאַלטן?

אָט האָסטו גערעדט, און דאָך געטאָן דאָס בײז,

און געפּועלט בײַ זיך.

6 און ה׳ האָט צו מיר געזאָגט אין די טעג פֿון מלך יֹאשִיָהו: האָסטו געזען װאָס די אָפּגעקערטע יִשׂרָאֵל האָט געטאָן? זי איז געגאַנגען אױף אַלע הױכן בערג, און אונטער אַלע גרינע בײמער, און האָט דאָרטן מזַנה געװען. 7 און איך האָב געװעסט געזאָגט: נאָכדעם אַז זי האָט געטאָן דאָס אַלץ, װעט זי זיך אומקערן צו מיר; אָבער זי האָט זיך נישט אומגעקערט. און די פֿעלשערין איר שװעסטער יהוּדה האָט דאָס געזען. 8 אָבער איך האָב געזען, אַז הגם דערפֿאַר װאָס די אָפּגעקערטע יִשׂרָאֵל האָט אומטרײַשאַפֿט באַגאַנגען, האָב איך זי אַװעקגעשיקט, און איר געגעבן איר שײדבריװ, האָט פֿון דעסטװעגן נישט מורא געהאַט די פֿעלשערין יהוּדה איר שװעסטער, און זי אױך איז געגאַנגען און האָט מזַנה געװען. 9 און עס איז געװען, פֿון װעגן דער לײַכטיקײט פֿון איר זנות האָט זי זינדיק געמאַכט דאָס לאַנד, און זי האָט אומטרײַשאַפֿט באַגאַנגען מיט שטײן און מיט האָלץ. 10 אָבער אַפֿילו נאָך אַלעם דעם האָט די פֿעלשערין איר שװעסטער יהוּדה זיך נישט אומגעקערט צו מיר מיט איר גאַנצן האַרצן, נאָר בלױז מיט ליגן, זאָגט ה׳.

11 און ה׳ האָט צו מיר געזאָגט: די אָפּגעקערטע יִשׂרָאֵל האָט זיך אַרױסגעװיזן מער רעכטפֿאַרטיק פֿון דער פֿעלשערין יהוּדה.

12 גײ און זאָלסט רופֿן די דאָזיקע װערטער קעגן צפֿון, און זאָגן:

קער זיך אום, דו אָפּגעקערטע יִשׂרָאֵל,

זאָגט ה׳,

איך װעל נישט װאַרפֿן אַ בײז פּנים אױף אײַך,

װאָרעם איך בין גענאָדיק,

זאָגט ה׳,

איך האַלט נישט אַ שׂינאה אױף אײביק.

13 נאָר דו זאָלסט אַנערקענען דײַנע זינד,

אַז אָן ה׳ דײַן ג-ט האָסטו דו װידערשפּעניקט,

און האָסט צעשפּרײט דײַנע װעגן צו פֿרעמדע,

אונטער יעטװעדער צװײַגהאַפֿטיקן בױם;

און צו מײַן קֹול האָט איר נישט צוגעהערט,

זאָגט ה׳.

14 קערט אײַך אום, קינדער אָפּקערער,

זאָגט ה׳,

װאָרעם איך האָב חתונה געהאַט מיט אײַך,

און איך װעל אײַך נעמען אײנעם פֿון אַ שטאָט,

און צװײ פֿון אַ משפּחה,

און װעל אײַך ברענגען קײן צִיוֹן.

15 און איך װעל אײַך געבן פּאַסטוכער נאָך מײַן האַרצן, און זײ װעלן אײַך פֿיטערן מיט קענשאַפֿט און מיט פֿאַרשטאַנדיקײט. 16 און עס װעט זײַן, אַז איר װעט זיך מערן און פֿרוכפּערן אין לאַנד, אין יענע טעג, זאָגט ה׳, װעט מען מער נישט זאָגן: דער אָרון פֿון ה׳ס ברית; און ער װעט אױפֿן זינען נישט אַרױף, און מע װעט אים נישט דערמאָנען און נישט דאַכטן; און ער װעט מער נישט געמאַכט װערן. 17 אין יענער צײַט װעט מען רופֿן ירושָלַיִם דער טראָן פֿון ה׳, און אײַנזאַמלען װעלן זיך צו איר אַלע פֿעלקער, פֿון װעגן ה׳ס נאָמען, קײן ירושָלַיִם, און זײ װעלן מער נישט גײן נאָך דער אײַנגעשפּאַרטיקײט פֿון זײער בײזן האַרצן. 18 אין יענע טעג װעט גײן דאָס הױז פֿון יהוּדה מיט דעם הױז פֿון יִשׂרָאֵל, און זײ װעלן קומען אין אײנעם פֿון צפֿון-לאַנד אין דעם לאַנד װאָס איך האָב געמאַכט אַרבן אײַערע עלטערן.

19 און איך האָב געװעסט געזאָגט:

װי װעל איך דיך אױסריכטן צװישן די קינדער,

און דיר געבן אַ גלוסטיק לאַנד,

די שײנשענסטע נחלה פֿון די פֿעלקער!

און איך האָב געזאָגט: פֿאָטער מײַן װעסטו מיך רופֿן,

און פֿון הינטער מיר װעסטו זיך נישט אָפּקערן.

20 אָבער אַזױ װי אַ װײַב װאָס פֿעלשט אָן איר מאַן,

אַזױ האָט איר געפֿעלשט אָן מיר, הױז פֿון יִשׂרָאֵל,

זאָגט ה׳.

21 זאָל אַ קֹול װערט אױף די הױכע ערטער געהערט,

אַ תּכנונים-געװײן פֿון די קינדער פֿון יִשׂרָאֵל,

װאָרעם זײ האָבן פֿאַרקרימט זײער װעג,

פֿאַרגעסן אָן ה׳ זײער ג-ט.

22 קערט אײַך אום, קינדער אָפּקערער,

איך װעל הײלן אײַערע אָפּקערונגען.

דאָ זײַנען מיר, געקומען צו דיר,

װאָרעם דו ביסט ה׳ אלוקינו.

23 פֿאַר װאָר, פֿאַלש איז װאָס פֿון די הײכן,

דער טומל פֿון די בערג;

פֿאַר װאָר, אין ה׳ אלוקינו

איז די הילף פֿון יִשׂרָאֵל.

24 און די שאַנדגעטערײַ האָט אױפֿגעגעסן די מי פֿון אונדזערע עלטערן, פֿון אונדזער יוגנט אָן, זײערע שאָף און זײערע רינדער, זײערע זין און זײערע טעכטער. 25 לאָמיר ליגן אין אונדזער שאַנד, און זאָל אונדז באַדעקן אונדזער שמאַך, װאָרעם צו ה׳ אלוקינו האָבן מיר געזינדיקט, מיר און אונדזערע עלטערן, פֿון אונדזער יוגנט און ביז הײַנטיקן טאָג, און מיר האָבן נישט צוגעהערט צו דעם קֹול פֿון ה׳ אלוקינו.