1 דאָס װאָרט װאָס איז געװען צו יִרמיָהון פֿון ה׳, אַזױ צו זאָגן: 2 שטײ אױף, און זאָלסט אַראָפּנידערן צום הױז פֿון דעם טעפּער, און דאָרטן װעל איך דיך מאַכן הערן מײַנע װערטער. 3 האָב איך אַראָפּגענידערט צום הױז פֿון דעם טעפּער, ערשט ער מאַכט אַרבעט אױפֿן װערקשטײן. 4 און אַז די כּלי װאָס ער האָט געמאַכט פֿון לײם איז פֿאַרדאָרבן געװאָרן אין דער האַנט פֿון דעם טעפּער, האָט ער זי איבערגעמאַכט אין אַן אַנדער כּלי, אַזױ װי עס איז װױלגעפֿעלן אין די אױגן פֿון דעם טעפּער צו מאַכן.

5 איז דאָס װאָרט פֿון ה׳ געװען צו מיר אַזױ צו זאָגן: 6 קען איך דען נישט טאָן מיט אײַך אַזױ װי דער דאָזיקער טעפּער, איר הױז פֿון יִשׂרָאֵל? זאָגט ה׳. זעט, װי לײם אין דער האַנט פֿון דעם טעפּער, זײַט איר אין מײַן האַנט, הױז פֿון יִשׂרָאֵל. 7 אײן רגע רעד איך אױף אַ פֿאָלק און אױף אַ קיניגרײַך, אױסצורײַסן און אײַנצוּװאַרפֿן און אונטערצוברענגען; 8 אָבער אַז דאָס פֿאָלק װאָס איך האָב אױף אים גערעדט, קערט זיך אום פֿון זײַן שלעכטיקײט, האָב איך חרטה אױף דעם בײז װאָס איך האָב געטראַכט אים צו טאָן. 9 און אײן רגע רעד איך אױף אַ פֿאָלק און אױף אַ קיניגרײַך, צו בױען און צו פֿלאַנצן; 10 אָבער אַז עס טוט װאָס איז שלעכט אין מײַנע אױגן, נישט צוצוהערן מײַן קֹול, האָב איך חרטה אױף דעם גוטס װאָס איך האָב געזאָגט אים צו באַגיטיקן. 11 און אַצונד זאָג אַקאָרשט צו די מענער פֿון יהוּדה, און צו די באַװױנער פֿון ירושָלַיִם, אַזױ צו זאָגן: אַזױ האָט ה׳ געזאָגט: זעט, איך באַשאַף אױף אײַך אַן אומגליק, און טראַכט אױף אײַך אַ טראַכטונג; קערט אײַך אום פֿאָרט איטלעכער פֿון זײַן שלעכטן װעג, און בעסערט אײַערע װעגן און אײַערע מעשׂים.

12 אָבער זײ זאָגן: אומזיסט! נײַערט נאָך אונדזערע געדאַנקען װעלן מיר גײן, און איטלעכער לױט דער אײַנגעשפּאַרטקײט פֿון זײַן בײזן האַרצן װעלן מיר טאָן.

13 דערום האָט ה׳ אַזױ געזאָגט:

פֿרעגט אַקאָרשט בײַ די פֿעלקער,

װער האָט אַזױנס געהערט?

שױדערהאַפֿטיקס ביז גאָר האָט באַגאַנגען די יונגפֿרױ יִשׂרָאֵל.

14 װערט פֿון דעם שטײן פֿון פֿעלד

דער שנײ דעם לבֿנוֹן פֿאַרלאָזן?

אָדער װערן פֿאַרטריקנט שטורעמדיקע,

קאַלטע, פֿליסנדיקע װאַסערן?

15 װאָרעם מײַן פֿאָלק האָט פֿאַרגעסן אָן מיר,

צו נישטיקײט רײכערן זײ,

און מע האָט זײ געמאַכט שטרױכלען אין זײערע װעגן –

די אײביקע שטעגן,

כּדי צו גײן אױף בײַשטעגן,

אױף אַ װעג נישט אױסגעטרעטן.

16 כּדי צו מאַכן זײער לאַנד פֿאַר אַ שרעק,

פֿאַר אַן אײביקער שמוצערונג אַ פֿײַפֿן,

איטלעכער װאָס װעט פֿאַר איר פֿאַרבײַגײן װעט דערשטױנען,

און װעט שאָקלען מיט זײַן קאָפּ,

17 װי מיט אַ מזרח-װינט

װעל איך זײ צעשפּרײטן פֿאַר דעם פֿײַנט;

זײער רוקן און נישט זײער פּנים װעל איך זען,

אין טאָג פֿון זײער בראָך.

18 יאָ, זײ האָבן געזאָגט: קומט לאָמיר אױסטראַכטן תּכבולות קעגן יִרמיָהון; װאָרעם די תּורה װעט נישט אונטערגײן פֿון דעם כּהן, און די עטש פֿון דעם חכם, און דאָס װאָרט פֿון דעם נבֿיא. קומט און לאָמיר אים שלאָגן מיט דער צונג, און נישט פֿאַרנעמען אַלע זײַנע רײד.

19 פֿאַרנעם צו מיר, ה׳,

און הערן צו דעם קֹול פֿון מײַנע קריגער.

20 זאָל פֿאַר אַ טובֿה אַ רעה באַצאָלט װערן?

װאָרעם זײ האָבן געגראָבן אַ גרוב פֿאַר מײַן לעבן.

געדענק מײַן שטײן פֿאַר דיר, צו רעדן גוטס אױף זײ,

אָפּצוקערן דײַן גרימצאָרן פֿון זײ.

21 דערום גיב זײערע קינדער צום הונגער,

און שלײַדער זײ אין דער מאַכט פֿון שװערד;

און זאָלן זײערע װײַבער בלײַבן אָן קינדער, און אַלמנות,

און זײערע מענער זאָלן זײַן הרוגים פֿון פּעסט,

זײערע בכוֹרים, דערשלאָגן פֿון שװערד אין מלחמה.

22 זאָל זיך הערן אַ געשרײ פֿון זײערע הײַזער,

װען דו װעסט ברענגען אױף זײ פּלוצעם אַ מחנה;

װאָרעם זײ האָבן געגראָבן אַ גרוב מיך צו פֿאַנגען,

און נעצן באַהאַלטן פֿאַר מײַנע פֿיס.

23 און דו, ה׳, װײסט

זײער גאַנצן באַראָט מיך צו טײטן;

נישט פֿאַרגעבן זאָלסטו זײער פֿאַרברעך,

און נישט פֿאַרמעקן זאָלסטו זײער זינד פֿון פֿאַר דיר,

און זאָלן זײ געשטרױכלט װערן פֿאַר דיר;

אין צײַט פֿון דײַן צאָרן רעכן זיך מיט זײ.