1 हुंह डाहा सबर, संघा रहा ताह बिधाता न्हैल़अ लागी,
तूह हेरा मेरी लेर-पकार शूणीं।
2 तंऐं काढअ हुंह डुघी खाल़्ही अर
बरैबाद करनै आल़ी च़िक्करै जैंदरा का उझै,
तंऐं किअ हुंह सरली ज़ैगा खल़अ
संघा डाहअ हुंह राज्ज़ी-राम्बल़अ।
3 तंऐं दैनी मुल्है एक नऊंईं गिह,
ज़ेता बोली हुंह तेरी ज़ै-ज़ैकार करी सके।
एता भाल़ी करनअ खास्सै मणछा तेरअ अदर,
संघा डाहणअ तिन्नां बी ताह बिधाता दी आपणअ भरोस्सअ।
4 तूह दैआ तिन्नां लै बर्गत, ज़ुंण ताह दी भरोस्सअ डाहा,
ज़ुंण मुहुर्ती निं पूज़दै अर
ज़ुंण घमंड निं करदै।
5 हे बिधाता, तंऐं किऐ हाम्हां लै बतेर्है नुआहरै काम,
ताह ज़िहअ निं होर कोहै आथी!
ज़ुंण गल्ला तंऐं हाम्हां लै सोठी, तेता थकणैं गणी-गणी!
ज़ेतरी बी गल्ला तंऐं हाम्हां लै किई,
तेता निं हुंह खोज़ी-खोज़ी मुक्कदअ।
6 तूह निं बल़ीदान अर भैंट च़ाहंदअ,
तूह निं हाम्हां लै बोल्दअ कि बेदी दी करा पशूए हूम बल़ी।
नां तंऐं पाप माफी लै पाप बल़ी मांगी।
पर तूह च़ाहा इहअ कि हाम्हैं तेरी शुणें अर तिहअ ई करे।
7 तेता लै दैनअ मंऐं इहअ ज़बाब, "हे परमेशर,
हुंह आसा इधी भाल़, किल्हैकि
तेरी बधाने जंतरी दी आसा मेरै बारै लिखअ द।
8 मेरी खुशी आसा सह ई कि मुंह करनअ तिहअ ई ज़िहअ तूह च़ाहा,
मंऐं आसा तेरअ बधान आपणैं दिलै डाहअ द।"
9 हे बिधाता, ज़ेभै तेरै लोगो झाल़अ हुअ,
तेभै खोज़अ मंऐं खुशीओ समाद कि तंऐं बच़ाऊऐ हाम्हैं।
ताखा आसा आप्पै थोघ कि मेरै निं एता खोज़णैं बाझ़ी रहूंदअ।
10 तेरी उद्धार करने खबर निं मंऐं च़ोरी डाही,
हुंह रहअ कबल्लअ तेरै सत्त अर उद्धारे बारै खोज़दअ लागी।
ज़ेभै तेरै लोगो बडअ झाल़अ हुअ, तेभै बी निं हुंह च़ुप्पी रहअ,
हुंह रहअ खोज़दअ लागी कि तूह किहअ शुचअ-पाक्कअ आसा अर तंऐं किई म्हारी मज़त।
11 हे बिधाता, तूह निं मुल्है झींण करनी छ़ाडी,
तेरी अटल़ झ़ूरी अर सत्ता करै लोल़ी हुंह राज्ज़ी-राम्बल़अ रहअ।
12 मुल्है आसा फेरा-फेर आफ़त पल़ी दी,
तिंयां केतरी लाई गणी!
मेरै पापै गोटअ हुंह च़ऊ बाखा,
ऐबै निस्सी मुखा किछ़ै बात शुझुई,
तिंयां आसा मेरै मुंडे शराल़ा का बी खास्सै अर
ऐबै गअ मेरअ हैअ चुटी।
13 हे बिधाता, मुंह बच़ाऊ! तूह कर ऐबै मेरी मज़त।
14 ज़ुंण मुंह मारने ताका आसा,
तिंयां लोल़ी तै हारै अर आप्पू मांझ़ै झाखुऐ।
ज़ुंण मुल्है आफ़त पल़णां लै खुश हआ,
तिंयां लोल़ी तै पिछ़ू हटै अर शर्मिंदै हुऐ।
15 ज़ुंण मेरै सुहांगा हआ लागै दै,
तिंयां लोल़ी तै आपणीं हार भाल़ी धिठै फिरै।
16 पर हे बिधाता, ज़ुंण ताह सेटा एछा,
तिन्नां लोल़ी ती मुंह खास्सी खुशी भेटी।
ज़ुंण तेरै उद्धार करना लै शूकर करा,
तिन्नैं लोल़ी ती कबल्ली एही गल्ला बोली,
"बिधाता भाल़ किहअ महान आसा।"
17 हे मेरै मालक, हुंह आसा गरीब अर बाख दुबल़अ,
पर तंऐं निं हुंह बिस्सरअ आथी।
मुंह बच़ाऊंणै आल़अ अर मेरी मज़त करनै आल़अ आसा तूह ई,
हे मेरै परमेशर बिधाता, ऐबै निं बल़ैग पाई।