1 हे परमेशर, तंऐं डाहै हाम्हैं शोटी अर हाम्हैं पाऐ तंऐं हारी,
तूह आसा हाम्हां का रुश्शअ द, ऐबै कर हाम्हां भिई तिहै ई ज़िहै थिऐ।
2 तंऐं किई धरती दी ज़ाज़री संघा पाई तेथ द्रटा,
ऐबै ज़ोल़ एता भिई नांईं ता च़ाल्ली पठी ढूल़ी।
3 तंऐं रहैऊई आपणीं परज़ा का खास्सी खरी,
तंऐं पणैऊंअं हाम्हां का इहअ दाखो रस ज़ेते नशै टिम्भल़ुई करै धरनीं बधल़िआ।
4 ज़ुंण तेरी डरा हेठै रहा, तिन्नां लै दैनी तंऐं चतैनगी,
ताकि तिंयां बरैबाद हणैं का बच़े।
5 हे परमेशर, तूह बच़ाऊ हाम्हां आपणैं महान बला करै,
ज़हा लै तूह झ़ूरा, तिंयां लोल़ी तै बच़ै।
6 हे परमेशर, तूह आसा पबित्र अर तंऐं आसा इहअ बोलअ द,
"मुंह हणीं शकेम नगरी बांडदा खुशी अर
मुंह दैणीं सक्कोत सऊंऐं मुल्खे ज़ैगा नापी करै मेरी परज़ा लै बांडी।
7 गलाद आसा मेरअ अर मनिश्शे बी आसा मेरअ ई,
एप्रैम देश आसा मेरअ टोप
अर यहूदा आसा मेरै राज़ बलो नशाण।
8 पर मोआब आसा मेरअ हाथा धोणेंओ भांडअ,
एदोमा लै शोटणअ मुंह आपणैं खूरो पोलल़अ नछ़ैण कि तेऊओ मालक आसा हुंह आप्पै।
पलिश्ती कै इहअ सोठा कि तिन्नें हणीं ज़ै-ज़ैकार अर तिंयां कै मुखा ज़िती सका?"
9 "हे बिधाता, बडी-बडी उछ़टी दुआली आल़ी नगरी हुंह कहा पजैल़णअ?
मुल्है एदोम देशे लोगा का ज़ीत कहा दैणीं?
10 तंऐं कै हाम्हैं पठी डाहै शोटी?
हे परमेशर, ऐबै कै तूह म्हारी सैना आजू-आजू हांढणअ निं आथी?
11 हे बिधाता, म्हारै दुशमणा का बच़णा लै कर म्हारी मज़त,
किल्हैकि मणछे मज़त हआ बृथा!
12 ज़ै तूह परमेशर हाम्हां संघै होए, तै जाणैं हाम्हैं ज़िती,
ताह हेरनै म्हारै दुशमण हारी।"