1 हे परमेशर, हाम्हां लै शोभा सियोन तेरी ज़ै-ज़ैकार करनी,
अर हाम्हैं तेरी मानत पूरी करे,
2 किल्हैकि तूह शूणां म्हारी प्राथणां।
सोभ लोग एछणैं ताह ई सेटा।
3 म्हारै घोर पापा करै दाभूऐ हाम्हैं,
हाम्हैं गऐ म्हारी गलती करै हारी,
पर ताह हेरनी हाम्हां लै माफी छ़ाडी।
4 ज़ुंण तंऐं आसा छ़ांटै दै, तिन्नां लै दैआ तूह बर्गत,
तिन्नां दैआ तूह आपणीं पबित्र ज़ैगा बस्सणै।
हाम्हां करनी तेरै घअरै रही नंद,
तेरै पबित्र भबने बर्गता भेटणीं हाम्हां रज्ज़ी।
5 ए म्हारै परमेशर, तंऐं बच़ाऊऐ हाम्हैं,
तंऐं दैनअ हाम्हां ज़ताऊई करै म्हारी प्राथणों ज़बाब।
सारै संसारे मणछ अर दूर समुंदरे बाढै रहणैं आल़ै
लोग करा ताह ई प्रैंदै भरोस्सअ।
6 तंऐं आसा बडै-बडै पर्बत आपणैं ज़ोरा करै बशैल़ै दै,
तेता करै लागा तेरै महान बलो थोघ।
7 तूह करा क्रुंगदै समुंदरे बडी-बडी छ़ाल्ली,
अर देशा-देशे लोगे हाल्लै-गोल्लै
अर झांशा-त्रुंगा आप्पै शांत।
8 ज़ुंण तंऐं महान काम किऐ, तेता भाल़ी हुऐ
संसारे सोभै लोग हक्कै-बक्कै।
ज़ेतरै बी संसारै लोग रहा
तिन्नां करनी तेरै इना कामां भाल़ी गिहा बोली ज़ै-ज़ैकार।
9 तूह करा सारी पृथूईए फाज़त,
सरगा का पाणीं दैई डाहा तूह धरती दी बाच ताकि सह रज़दी-पज़दी रहे,
तूह निं गाडा-नाल़ी शुक्कणैं दैंदअ,
तूह करा धरती एही कि तेथ खास्सअ नाज़ पज़े।
10 बाहै दै खेचे सिया लै बरशाऊआ तूह सरग,
संघा डाहा तेता पाणीं करै राम्बल़ै भेऊई,
तेता करै करा तूह धरनीं माट्टी नरम,
संघा लागा तेथ बधिया टिप्परू।
11 धरती दी ज़िधी बी तूह हांढा,
तिधी हआ ज़बर साल-फसल।
12 बणैं-बूटै घैहणीं हआ हरी-भरी
अर उछ़टी धारा हआ खील-फूला करै भरी खुश।
13 घैहणीं हआ भेडा-बाकरीए हेल़्ही करै भरी,
खागै-खागै हआ ज़बर फसल,
तिंयां करा खुशी दी तेरी गिहा बोली तेरी ज़ै-ज़ैकार।