Lesse uit die geskiedenis.
1 'n ONDERWYSING van Asaf.
My volk, luister na my onderrig; neig julle oor tot die woorde van my mond.
2 Ek wil my mond open met 'n spreuk, raaisels uit die voortyd laat stroom.
3 Wat ons gehoor het en weet en ons vaders ons vertel het,
4 sal ons nie verberg vir hulle kinders nie, maar aan die volgende geslag vertel die roemryke dade van die Here en sy mag en sy wonders wat Hy gedoen het.
5 Hy tog het 'n getuienis opgerig in Jakob en 'n wet gegee in Israel, wat Hy ons vaders beveel het — om dit aan hulle kinders bekend te maak,
6 sodat die volgende geslag dit kan weet, die kinders wat gebore word, dat hulle kan opstaan en vertel aan hulle kinders,
7 en hulle vertroue op God kan stel en die dade van God nie vergeet nie, maar sy gebooie kan bewaar,
8 en nie word soos hulle vaders nie, 'n koppige en wederstrewige geslag, 'n geslag met 'n onvaste hart en wie se gees nie trou was teenoor God nie.
9 Die kinders van Efraim, gewapende boogskutters, het omgespring op die dag van oorlog.
10 Hulle het die verbond van God nie gehou nie en geweier om te wandel in sy wet.
11 En hulle het sy dade vergeet en sy wonders wat Hy hulle laat sien het.
12 Voor hulle vaders het Hy wonders gedoen, in die land Egipte, die veld van Soan.
13 Hy het die see geklief en hulle laat deurgaan en die waters laat staan soos 'n wal.
14 En Hy het hulle bedags gelei met 'n wolk en die hele nag met 'n lig van vuur.
15 Hy het rotse gekloof in die woestyn en hulle oorvloedig laat drink soos uit watervloede.
16 En Hy het strome laat uitgaan uit die rots en die waters laat afloop soos riviere.
17 Nog het hulle voortgegaan om teen Hom te sondig, om wederstrewig te wees teen die Allerhoogste in die dor land.
18 En hulle het God versoek in hul hart deur voedsel te vra na hulle sin.
19 En hulle het teen God gespreek, hulle het gesê: Sou God 'n tafel kan dek in die woestyn?
20 Kyk, Hy het die rots geslaan, dat waters gevloei en spruite gestroom het — sou Hy ook brood kan gee of vleis kan verskaf aan sy volk?
21 Daarom het die Here gehoor en toornig geword, en 'n vuur is aangesteek teen Jakob, en toorn het ook opgegaan teen Israel;
22 omdat hulle in God nie geglo en op sy hulp nie vertrou het nie.
23 En Hy het aan die wolke daarbo bevel gegee en die deure van die hemel oopgemaak;
24 en Hy het manna op hulle laat reën om te eet en koring van die hemel aan hulle gegee.
25 Mense het die brood van die engele geëet; Hy het hulle volop padkos gestuur.
26 Hy het die oostewind laat uitbreek aan die hemel en die suidewind deur sy sterkte aangevoer;
27 en Hy het vleis soos stof op hulle laat reën en gevleuelde voëls soos sand aan die seë;
28 en Hy het dit binne-in sy laer laat val, rondom sy wonings.
29 Toe het hulle geëet en ten volle versadig geword, en hulle begeerte het Hy bevredig.
30 Hulle was nie weg van hul begeerte nie — hulle voedsel was nog in hulle mond —
31 toe die toorn van God teen hulle opgegaan het en Hy 'n slagting onder hulle kragtige manne aangerig en die jongmanne van Israel neergewerp het.
32 Ondanks dit alles het hulle verder gesondig en nie aan sy wonders geglo nie.
33 So het Hy dan hulle dae laat vergaan in nietigheid en hulle jare in verskrikking.
34 Elke keer as Hy hulle gedood het, het hulle na Hom gevra en teruggekom en God gesoek;
35 en hulle het daaraan gedink dat God hul rots was en God, die Allerhoogste, hul verlosser.
36 En hulle het Hom met hul mond gevlei en Hom met hul tong belieg;
37 maar hulle hart het nie aan Hom vasgehou nie, en hulle was nie trou in sy verbond nie.
38 Maar Hy is barmhartig, Hy versoen die ongeregtigheid en verdelg nie, en dikwels wend Hy sy toorn af en wek nie al sy grimmigheid op nie.
39 En Hy het daaraan gedink dat hulle vlees was, 'n wind wat weggaan en nie terugkom nie.
40 Hoe dikwels was hulle wederstrewig teen Hom in die woestyn, het hulle Hom gegrief in die wildernis;
41 en hulle het God opnuut versoek en die Heilige van Israel gekrenk.
42 Hulle het nie aan sy hand gedink, aan die dag toe Hy hulle van die teëstander verlos het nie;
43 toe Hy sy tekens gedoen het in Egipte en sy wonders in die veld van Soan.
44 En Hy het hulle riviere verander in bloed en hulle strome, sodat hulle nie kon drink nie.
45 Hy het onder hulle steekvlieë gestuur wat hulle verteer het, en paddas wat verwoesting oor hulle gebring het.
46 En Hy het hulle opbrings aan die kaalvreter gegee en die vrug van hulle werk aan die treksprinkaan.
47 Hy het hulle wingerdstok deur die hael doodgemaak en hulle wildevyeboom deur ryp.
48 Ook het Hy hulle diere aan die hael oorgegee en hulle vee aan die blitse.
49 Hy het die gloed van sy toorn onder hulle gestuur, grimmigheid en woede en benoudheid, 'n uitsending van ongeluksbodes.
50 Hy het 'n pad vir sy toorn gebaan, hulle siel nie gered van die dood nie, maar hulle lewe aan die pes oorgegee.
51 En Hy het al die eersgeborenes in Egipte getref, die eerstelinge van hul krag in die tente van Gam.
52 Maar Hy het sy volk laat wegtrek soos skape en hulle gelei soos 'n kudde in die woestyn.
53 Ja, Hy het hulle veilig gelei, sodat hulle nie gevrees het nie; maar die see het hulle vyande oordek.
54 En Hy het hulle gebring na sy heilige grondgebied, na die bergland wat sy regterhand verwerf het.
55 En Hy het nasies voor hulle uit verdrywe en dié aan hulle as afgemete erfdeel laat val, en Hy het die stamme van Israel in húlle tente laat woon.
56 Maar hulle het Hom versoek en was wederstrewig teen God, die Allerhoogste, en hulle het sy getuienisse nie onderhou nie.
57 En hulle was afvallig en het troueloos gehandel soos hul vaders; hulle het omgedraai soos 'n bedrieglike boog.
58 En hulle het Hom geterg deur hul hoogtes en deur hul gesnede beelde sy jaloersheid gewek.
59 God het dit gehoor en toornig geword, en Hy het Israel heeltemal verwerp.
60 En Hy het die tabernakel in Silo prysgegee, die tent wat Hy opgeslaan het onder die mense.
61 En Hy het sy sterkte oorgegee in gevangenskap en sy heerlikheid in die hand van die teëstander.
62 En Hy het sy volk oorgelewer aan die swaard en toornig geword op sy erfdeel.
63 Die vuur het hulle jongmanne verteer, en hulle jongedogters is nie geprys nie.
64 Hulle priesters het deur die swaard geval, en hulle weduwees het nie geween nie.
65 Toe het die Here wakker geword soos een wat slaap, soos 'n held wat oorweldig is deur die wyn;
66 en Hy het sy teëstanders van agter geslaan, Hy het hulle 'n ewige smaadheid aangedoen.
67 En Hy het die tent van Josef verwerp, en die stam van Efraim het Hy nie uitverkies nie,
68 maar die stam van Juda uitverkies, die berg Sion wat Hy liefhet.
69 En Hy het sy heiligdom soos hemelhoogtes gebou, soos die aarde wat Hy vir ewig gegrondves het.
70 En Hy het sy kneg Dawid uitverkies en hom van die skaapkrale af geneem.
71 Agter die lammerooie het Hy hom gaan weghaal, om Jakob, sy volk, op te pas en Israel, sy erfdeel.
72 En hy het hulle opgepas na die opregtheid van sy hart en hulle gelei met die verstandige oorleg van sy hande.
A salvação que Deus concedeu a Israel apesar da sua infidelidade
Masquil de Asafe
1 Is 51.4Escutai, povo meu, a minha lei;
Is 55.3inclinai os vossos ouvidos às palavras da minha boca.
2 Sl 49.4;Mt 13.35Abrirei numa parábola a minha boca,
Pv 1.6proferirei enigmas tirados dos tempos antigos.
3 As coisas que temos ouvido e sabido
Sl 44.1e que nossos pais nos têm contado,
4 Sl 145.4;Êx 12.26;Dt 11.19;Jó 15.18;Is 38.19;Jl 1.3não as ocultaremos a seus filhos,
narrando Sl 22.30às gerações vindouras os louvores de Jeová,
e a sua força, e Sl 26.7;71.17;Jó 37.16as maravilhas que ele tem obrado.
5 Porque ele estabeleceu um Sl 19.7;81.5;Is 8.20testemunho em Jacó
e instituiu Sl 147.19uma lei em Israel,
as quais coisas Dt 6.4-9mandou a nossos pais
que as Dt 4.9fizessem conhecer a seus filhos,
6 para que a soubesse a geração vindoura, a saber, Sl 22.31os filhos que houvessem de nascer,
os quais se levantassem e Dt 11.19as contassem a seus filhos;
7 a fim de que pusessem a sua confiança em Deus
Dt 4.9;6.12;8.14e não se esquecessem das obras de Deus,
Dt 4.2;5.1-29;27.1;Js 22.5mas guardassem os seus mandamentos;
8 2Cr 30.7;Ez 20.18e que não fossem como seus pais,
Dt 9.7,24;31.27;Jz 2.19;Is 30.9geração contumaz e rebelde;
geração Sl 78.37;Jó 11.13que não regeu bem o coração,
e cujo espírito Sl 51.10não foi fiel a Deus.
9 Os filhos de Efraim, 1Cr 12.2armados de arcos,
Sl 78.57;Jz 20.39bateram em retirada no dia da batalha.
10 Jz 2.20;1Rs 11.11;2Rs 18.12Não guardaram a aliança de Deus
e recusaram Sl 119.1;Jr 32.23;44.10,23andar na sua lei;
11 Sl 106.13esqueceram-se dos seus feitos
e das obras maravilhosas que ele lhes tinha mostrado.
12 Sl 106.22;Êx 7.12Maravilhas fez ele à vista de seus pais,
na terra do Egito, Sl 78.43;Nm 13.22;Is 19.11;30.4;Ez 30.14no campo de Zoã.
13 Sl 74.13;136.13;Êx 14.21Dividiu o mar e fê-los passar;
fez parar as águas Sl 33.7;Êx 15.8como um montão.
14 Sl 105.39;Êx 13.21Também os guiou, de dia, por uma nuvem
e, durante a noite toda, por Êx 14.24um clarão de fogo.
15 Sl 105.41;114.8;Êx 17.6;Is 48.21;1Co 10.4Fendeu rochas no deserto
e deu-lhes a beber abundantemente como de abismos.
16 Nm 20.8,10-11Fez sair da penha torrentes
e fez correr águas como rios.
17 Todavia, ainda prosseguiram em pecar contra ele,
Dt 9.22;Is 63.10rebelando-se contra o Altíssimo no deserto.
18 Sl 78.41,56;95.9;106.14;Dt 6.16;1Co 10.9Tentaram a Deus nos seus corações,
Nm 11.4pedindo comida segundo o seu apetite.
19 Falaram contra Deus,
disseram: Êx 16.3;Nm 11.4;20.3;21.5Porventura, pode Deus preparar uma mesa no deserto?
20 Eis que Sl 78.15-16feriu a rocha, e brotaram águas,
e torrentes trasbordaram.
Pode ele também dar pão?
Acaso, fornecerá Nm 11.18carne ao seu povo?
21 Portanto, Jeová, ao ouvir isso, Nm 11.1ficou irado.
Acendeu-se fogo contra Jacó,
também se levantou ira contra Israel;
22 porque Dt 1.32;9.23;Hb 3.18não creram em Deus
e não confiaram na sua salvação.
23 Contudo, ordenou às nuvens lá em cima
Gn 7.11;Ml 3.10e abriu as portas do céu;
24 sobre eles Êx 16.4fez chover maná para comer
e deu-lhes do Sl 105.40;Jo 6.31trigo do céu.
25 Comeu cada qual o pão dos poderosos;
ele lhes enviou comida Êx 16.3a fartar.
26 Nm 11.31Fez soprar no céu o vento do Oriente
e, pelo seu poder, conduziu o vento sul.
27 Sobre eles fez também chover carne como poeira
Sl 105.40;Êx 16.13e aves de asas, como areia dos mares;
28 fê-las cair no meio do arraial deles,
ao redor das suas habitações.
29 Assim, eles Nm 11.19-20comeram e se fartaram bem,
pois ele lhes trouxe o que cobiçavam.
30 Não se apartavam da sua cobiça.
Ainda a comida lhes estava na boca,
31 quando Nm 11.33-34;Jó 20.23a ira de Deus se levantou contra eles,
matou Is 10.16dos mais vigorosos deles
e prostrou os mancebos de Israel.
32 Apesar de tudo isso Nm 14.16-17continuaram a pecar
Nm 14.11e não creram nas suas maravilhas.
33 Por isso, Nm 14.29,35acabou com os dias deles em um sopro,
e os anos, num terror repentino.
34 Quando ele os fazia morrer, então, Nm 21.7;Os 5.15o buscavam;
voltavam e, Sl 63.1de manhã, procuravam a Deus.
35 Lembraram-se de que Deus era a sua Dt 32.4Rocha,
e o Deus Altíssimo, o seu Sl 74.2;Êx 15.13;Dt 9.26Redentor.
36 Eles, porém, o Êx 24.7-8;Ez 33.31lisonjeavam com a sua boca
e, com a sua língua, lhe Êx 32.7-8;Is 57.11mentiam.
37 Pois o coração deles não Sl 51.10;78.8era constante para com ele,
nem eram fiéis na sua aliança.
38 Mas ele é Êx 34.6cheio de compaixão, Nm 14.20revela a iniquidade e não destrói;
muitas vezes, desvia a sua ira
e não dá largas a todo o seu furor.
39 Sl 103.14;Jó 10.9Lembrava-se de que eles eram Gn 6.3carne,
Jó 7.7;Sl 103.14;Tg 4.14um vento que passa e não volta mais.
40 Quantas vezes se Sl 106.43;107.11rebelaram contra ele no deserto
e o Sl 95.10;Is 63.10;Ef 4.30agravaram no Sl 106.14ermo!
41 Eles voltaram, e Nm 14.22tentaram a Deus,
e provocaram Sl 89.18;2Rs 19.22o Santo de Israel.
42 Jz 8.34Não se lembraram Sl 44.3do poder dele,
nem do dia em que os Sl 106.10remiu do adversário;
43 de como fez no Egito Sl 105.27os seus sinais
e os seus Êx 4.21;7.3prodígios, no campo de Zoã,
44 Sl 105.29convertendo em sangue os rios deles
e as suas correntes, para que delas não bebessem.
45 Enviou-lhes enxames de Sl 105.31;Êx 8.24moscas, que os devoraram,
Sl 105.30;Êx 8.6e rãs, que os destruíram.
46 Entregou Sl 105.34;1Rs 8.37às lagartas as novidades deles
e aos Êx 10.14gafanhotos, os frutos do seu trabalho.
47 Destruiu com Sl 105.32;Êx 9.23saraiva as vinhas deles
e os seus sicômoros, com chuva de pedra.
48 Entregou à saraiva o Êx 9.19gado deles
e aos raios, os seus rebanhos.
49 Sobre eles Êx 15.7lançou o furor da sua ira,
cólera, indignação e calamidade —
tropel de anjos importadores de males.
50 Deu livre curso à sua ira;
Jó 27.22não poupou da morte a alma deles,
Êx 12.29-30mas a sua vida a entregou à pestilência.
51 Sl 105.36;135.8;136.10Feriu todos os primogênitos no Egito,
Gn 49.3primícias da força deles nas tendas de Sl 105.23,27;106.22Cam.
52 Mas ele Êx 15.22fez partir o seu povo como ovelhas
e guiou-os no deserto Sl 77.20como um rebanho.
53 Conduziu-os Êx 14.19-20em segurança, de modo que não tiveram medo;
mas aos seus inimigos, Sl 106.11;Êx 14.27-28o mar os submergiu.
54 Êx 15.17Levou-os à sua santa fronteira,
Sl 68.16;Is 11.9a região montanhosa que a sua destra adquirira.
55 Sl 44.2Expulsou as nações de diante deles
e fez que elas lhes caíssem Sl 105.11;135.12;Js 23.4em herança
e que as tribos de Israel habitassem nas tendas delas.
56 Contudo, Sl 78.18tentaram, e Sl 78.40resistiram ao Deus Altíssimo,
e não guardaram os seus testemunhos.
57 Mas voltaram para trás, e Ez 20.28se houveram traiçoeiramente como seus pais,
e desviaram-se como um arco enganoso.
58 Pois o Dt 4.25;1Rs 14.9;Is 65.3provocaram à ira com os Lv 26.30;1Rs 3.2;2Rs 16.4;Jr 17.3seus altos
e o Dt 32.16,21;1Rs 14.22incitaram a zelos com as suas Êx 20.4;Lv 26.1;Dt 4.25imagens de escultura.
59 Quando Deus ouviu isso, Sl 106.40;Dt 1.34;9.19ficou indignado
e sobremaneira Lv 26.30;Dt 32.19;Am 6.8abominou a Israel;
60 de sorte que Sl 78.67;1Sm 4.11;Jr 7.12,14;26.6abandonou o tabernáculo de Siló,
a tenda que estabeleceu entre os homens,
61 dando ao cativeiro Sl 63.2;132.8a sua força
e 1Sm 4.17às mãos do adversário, a sua glória.
62 Jz 20.21;1Sm 4.10Entregou à espada o seu povo
e rompeu em cólera contra a sua herança.
63 Aos mancebos deles, Nm 11.1;21.28;Is 26.11;Jr 48.45devorou-os o fogo,
e as suas Jr 7.34;16.9;Lm 2.21donzelas não foram festejadas com canto nupcial.
64 Os seus 1Sm 4.17;22.18sacerdotes caíram à espada,
e as suas Jó 27.15;Ez 24.23viúvas não fizeram pranto.
65 Então, o Senhor Sl 44.23;73.20despertou, como quem acaba de dormir,
como um Is 42.13valente que brada, excitado pelo vinho.
66 1Sm 5.6Fez recuar a golpes os seus adversários,
infligiu-lhes eterna ignomínia.
67 Demais, Sl 78.60rejeitou a tenda de José
e não escolheu a tribo de Efraim;
68 mas elegeu a tribo de Judá,
Sl 87.2;132.13o monte Sião que ele amou.
69 1Rs 6.1-38Edificou o seu santuário como os lugares elevados,
como a terra que para sempre fundou.
70 1Sm 16.12Escolheu a Davi, seu servo,
e o tirou dos currais das ovelhas.
71 2Sm 7.8 Tirou-o de andar atrás de ovelhas e Gn 33.13suas crias,
2Sm 5.2;1Cr 11.2;28.9para apascentar a Jacó, seu povo, e a Israel, 1Sm 10.1sua herança.
72 Assim, ele os apascentou segundo a 1Rs 9.4integridade do seu coração
e os guiou com a perícia das suas mãos.
/images/a/a0208299-6f37-40a0-66e1-2576b9435f00)
/images/a/Tcg2NiV7ce24OT6kCIQGR)