Ki te tino kaiwhakatangi. He hīmene nā Rāwiri.
1 Whakarongo ki tōku reo, e te Atua, ina īnoi atu ahau;
tiakina tōku ora i te wehi o te hoariri.
2 Hunā ahau i te whakaaro ngaro o te hunga kino,
i te ngangau a ngā kaimahi i te hē.
3 Kua whakakoi nei i ō rātou arero,
ānō he hoari,
kua whakatika nei i ā rātou pere,
arā i ngā kupu kikino.
4 Hei kōperenga pukutanga mā rātou ki te tangata tika;
kitea rawatia ake kua kōpere ki a ia, kāhore hoki he wehi.
5 E whakamāia ana rātou i a rātou anō ki te mea kino;
e rūnanga ana kia whakatakotoria pukutia he rore,
e mea ana, "Ko wai e kite i a rātou?"
6 E rapu hara ana rātou; e mea ana,
"Kua āta rapu mārie tātou."
Taea noatia te hōhonutanga o te whakaaro o ia tangata,
ā, ko te ngākau he hōhonu.
7 Mā te Atua ia e kōpere he pere ki a rātou
kitea rawatia ake kua tū rātou.
8 Heoi, ka meinga rātou kia tapatu,
ko tō rātou arero ake anō ka tū atu ki a rātou;
ā, ka rūrū i tō rātou mātenga te hunga katoa e kite i a rātou.
9 Ka wehi anō hoki ngā tāngata katoa,
ka whakapuaki i te mahi a te Atua;
ka āta maharatia hoki e rātou tāna mahi.
10 Ka koa te tangata tika ki a Ihowā,
ka whakawhirinaki hoki ki a ia;
ka whakamanamana anō te hunga ngākau tika katoa.
1 Ao mestre de canto. Salmo de Davi. Cântico.
2 A vós, ó Deus, convém o louvor em Sião, é a vós que todos vêm cumprir os seus votos,
3 vós que atendeis as preces. Todo homem acorre a vós,
4 por causa de seus pecados. Oprime-nos o peso de nossas faltas: vós as perdoais.
5 Feliz aquele que vós escolheis, e chamais para habitar em vossos átrios. Possamos nós ser saciados dos bens de vossa casa, da santidade de vosso templo.
6 Vós nos atendeis com os estupendos prodígios de vossa justiça, ó Deus, nosso salvador. Vós sois a esperança dos confins da terra, e dos mais longínquos mares.
7 Vós que, com a vossa força, sustentais montanhas, cingido de vosso poder.
8 Vós que aplacais os vagalhões do mar, o bramir de suas vagas e o tumultuar das nações pagãs.
9 À vista de vossos prodígios, temem-vos os habitantes dos confins da terra; saciais de alegria os extremos do oriente e do ocidente.
10 Visitastes a terra e a regastes, cumulando-a de fertilidade. De água encheu-se a divina fonte e fizestes germinar o trigo. Assim, pois, fertilizastes a terra:
11 irrigastes os seus sulcos, nivelastes as suas glebas; amolecendo-as com as chuvas, abençoastes a sua sementeira.
12 Coroaste o ano com os vossos benefícios; onde passastes ficou a fartura.
13 Umedecidas as pastagens do deserto, revestem-se de alegria as colinas.
14 Os prados são cobertos de rebanhos, e os vales se enchem de trigais. Só há júbilo e cantos de alegria.