1 Ya Ubangiji, ka ji addu’ata,

ka saurari kukata don neman jinƙai;

cikin amincinka da adalcinka

ka amsa mini.

2 Kada ka gabatar da bawanka a gaban shari’a,

gama babu wani mai rai da yake adali a gabanka.

3 Abokin gāba yana fafarata,

ya murƙushe ni har ƙasa;

ya sa ina zama a cikin duhu

kamar waɗanda suka mutu tun tuni.

4 Ta haka ƙarfina ya ƙare a cikina

zuciyata ta damu ƙwarai.

5 Na tuna da kwanakin baya

na yi tunani a kan dukan ayyukanka

na kuma lura da abin da hannuwanka suka yi.

6 Na buɗe hannuwana gare ka;

raina yana jin ƙishinka kamar busasshiyar ƙasa. Sela

7 Ka amsa mini da sauri, ya Ubangiji;

ƙarfina ya ƙare.

Kada ka ɓoye fuskarka daga gare ni

in ba haka ba zan zama kamar waɗanda suka gangara zuwa rami.

8 Bari safiya ta kawo mini maganar ƙaunarka marar ƙarewa,

gama na sa zuciyata a gare ka.

Ka nuna mini hanyar da zan bi,

gama a gare ka na miƙa raina.

9 Ka cece ni daga abokan gābana, ya Ubangiji,

gama na ɓoye kaina a gare ka.

10 Ka koya mini in yi nufinka,

gama kai ne Allahna;

bari nagarin Ruhunka

yă bi da ni a ƙasar da ba gargaɗa.

11 Saboda sunanka, ya Ubangiji, ka kiyaye raina;

a cikin adalcinka, ka fid da ni daga wahala.

12 A cikin ƙaunarka marar ƙarewa, ka rufe bakunan abokan gābana;

ka hallaka dukan maƙiyana,

gama ni bawanka ne.