Ka Whakamārietia te Iwi a Ihowā
1 Whakamārietia, whakamārietia tāku iwi,
e ai tā tō koutou Atua.
2 Kōrero i runga i te whakamārie ki Hiruhārama,
karanga ki a ia,
kua mutu tāna whawhai,
kua murua tōna hē;
i haere rua hoki tā te ringa o Ihowā
ki a ia hei utu mō ōna hara katoa.
3 He reo nō tētahi e karanga ana:
"Whakapaia e koutou i te koraha te huarahi o Ihowā,
whakatikaia i te tītōhea he ara nui mō tō tātou Atua.
4 Ko ngā raorao katoa ka whakarewaina ake,
ko ngā maunga katoa me ngā pukepuke, ka whakapāpakutia iho;
ko ngā wāhi kōpikopiko ka meinga kia tika,
ko ngā wāhi taratara kia papatairite.
5 Ka whakapuakina anō te korōria o Ihowā,
ā, ka kite ngātahi ngā kikokiko katoa;
he mea kōrero hoki tēnei nā te māngai o Ihowā."
6 I mea mai te reo o tētahi, "Karanga!"
Ā, ka mea tētahi, "Ko te aha kia karangatia e ahau?"
"He tarutaru ngā kikokiko katoa,
ā, ko tōna pai katoa, rite tonu ki te puāwai o te pārae.
7 Ko te tarutaru ka maroke, ko te puāwai ka memenge,
nō te mea e hāngia ana e te Wairua o Ihowā;
he pono, he tarutaru te iwi.
8 Ko te tarutaru e maroke, ko te puāwai e memenge;
ko te kupu ia a tō tātou Atua, tū tonu."
9 E koe, e te kaikawe o te rongo pai ki Hiona,
e piki ki te maunga tiketike.
E koe, e te kaikawe o te rongo pai ki Hiruhārama,
whakaarahia tōu reo, kia kaha;
whakaarahia, kaua hei wehi;
kōrero atu ki ngā pā o Hūrā,
"Nanā, tō koutou Atua!"
10 Nanā, ka haere mai te Ariki, a Ihowā, i runga i te kaha,
ka whakahaerea anō tōna kīngitanga e tōna ringa;
nā, ko te utu mōna kei a ia anō,
kei tōna aroaro te wāhi māna.
11 Ka rite ki tā te hēpara tāna whāngai i tāna kāhui,
ka whakaminea ngā reme e tōna ringa,
ka hikitia ki tōna uma,
ka āta ārahina ngā mea e whakangote ana.
12 Nā wai i mēhua ngā wai ki te kapu o tōna ringa,
he whanganga ringaringa anō tāna rūri mō ngā rangi.
Whaowhina ake e ia te puehu o te whenua ki te mēhua,
ko ngā maunga, pāunatia ana e ia ki te pāuna ringaringa,
ko ngā pukepuke ki te pāuna papa?
13 Nā wai tā te Wairua o Ihowā i tika ai?
Ko wai rānei tāna kaiwhakatakoto whakaaro hei whakaako i a ia?
14 Ko wai tōna hoa whakatakoto whakaaro
hei tohutohu i a ia ki te ara o te whakawā,
hei whakaako i a ia ki te mātauranga,
hei whakakite i te ara o te mōhio ki a ia?
15 Nanā, ko ngā iwi, ānō he pata wai i roto i te pere!
Ki tā te whakaaro he puehu ririki rātou i te pāuna;
nanā, ko ngā motu, maua ake e ia, he mea ririki rawa te rite.
16 E kore anō e ranea a Repanōna mō te ahi,
me ngā kararehe hoki o reira, e kore e ranea hei tahunga tinana.
17 Ko ngā iwi katoa, he kore noa iho i tōna aroaro;
iti iho rātou i te kāhore,
he horihori kau i tōna whakaaro.
18 Nā, ka whakaritea e koutou te Atua ki a wai?
He aha hoki te āhua e whakaahuatia ai ia e koutou?
19 Ko te whakapakoko, nā te kaimahi ia i whakarewa,
nā te kaitahu i whakakikorua ki te kōura,
ā, hangā ana mō reira he mekameka hiriwa.
20 Ko te tangata, he rawakore rawa ia ki te hoatu whakahere pērā,
whiriwhiria ana e ia he rākau e kore e pirau;
rapua ana e ia he kaimahi mōhio māna,
hei hanga i tētahi whakapakoko e kore e nekenekehia.
21 Kāhore ianei koutou i mōhio?
Kāhore koutou i rongo?
Kāhore ianei i kōrerotia ki a koutou i te tīmatanga?
Kāhore ianei koutou i mātau i ngā whakatūranga rā anō o te whenua?
22 Ko ia te noho ana i runga i te porohita o te whenua,
ā, ko ō reira tāngata, ānō he māwhitiwhiti;
ko ngā rangi, horahia ana e ia ānō he kākahu tauārai,
horahia ana e ia ānō he tēneti hei nohoanga;
23 ko ngā rangatira, whakahokia iho e ia ki te kāhore;
ko ngā kaiwhakawā o te whenua,
meinga ana e ia hei mea horihori noa iho.
24 Āe rā, kāhore rātou i whakatōkia;
āe rā, kāhore rātou i ruia;
āe rā, kāhore tō rātou take i whai pakiaka ki te whenua;
ka pupuhi hoki ia ki a rātou, ā, ka maroke rātou;
ka rite ki te kakau wīti, ka kāwhakina e te paroro.
25 "Nā, ki tā koutou, kei tō wai he āhua mōku?
Ka rite rānei ahau ki a wai?" e ai tā te Mea Tapu.
26 E ara ō koutou kanohi ki runga titiro ai:
Nā wai ēnei mea i hanga?
Nā wai ō rātou mano i whakaputa mai he mea tatau tonu;
karangatia ana e ia ngā ingoa o rātou katoa,
māroro rawa, pakari tonu te kaha;
e kore tētahi e ngaro.
27 He aha koe i kōrero ai, e Hākopa,
i mea ai, e Īharaira,
"Kua hunā tōku ara ki a Ihowā,
kua mahue i tōku Atua tōku whakawā"?
28 Kāhore koe i mōhio?
Kāhore koe i rongo,
ko te Atua onamata, ko Ihowā,
ko te Kaihanga o ngā pito o te whenua.
E kore ia e ngenge, e kore ia e māuiui?
E kore tōna mātauranga e taea te rapu.
29 E hōmai ana e ia he kaha ki te hunga ngenge;
ā, whakanuia ana e ia te pakari o te mea ngoikore.
30 Ahakoa ko ngā taitamariki, ka ngenge tonu, ka māuiui,
ā, ko ngā taitama, ka hinga rawa.
31 Tēnā ko te hunga e tatari ana ki a Ihowā,
puta hou ana he kaha mō rātou;
kake ana rātou ki runga; ko ngā parirau, koia ānō kei o ngā ēkara;
ka rere rātou, ā, e kore e māuiui;
ka haere, ā, e kore e ngenge.
Mensagem de conforto
1 Consolai,
consolai o meu povo,
diz o vosso Deus.
2 Falai benignamente a Jerusalém,
e bradai-lhe
que já a sua milícia é acabada,
que a sua iniquidade está expiada
e que já recebeu
em dobro da mão do Senhor,
por todos os
seus pecados.
3 Voz do que clama no deserto:
Preparai o caminho
do Senhor;
endireitai
no ermo vereda a nosso Deus.
4 Todo o vale será exaltado,
e todo o monte
e todo o outeiro será abatido;
e o que é torcido se endireitará,
e o que é áspero
se aplainará.
5 E a glória do Senhor se manifestará,
e toda a carne juntamente a verá,
pois a boca
do Senhor o disse.
6 Uma voz diz: Clama;
e alguém disse:
Que hei
de clamar? Toda a carne é erva
e toda a sua beleza
como a flor do campo.
7 Seca-se a erva, e cai a flor,
soprando nela o Espírito do Senhor.
Na verdade o povo é erva.
8 Seca-se a erva, e cai a flor,
porém a palavra
de nosso Deus subsiste eternamente.
9 Tu, ó Sião,
que anuncias boas novas,
sobe a um monte alto. Tu,
ó Jerusalém,
que anuncias boas novas,
levanta a tua voz fortemente;
levanta-a, não temas,
e dize às cidades de Judá:
Eis aqui está o vosso Deus.
10 Eis que o Senhor Deus virá
com poder
e seu braço dominará por ele;
eis que o seu galardão está
com ele,
e o seu salário diante
da sua face.
11 Como pastor apascentará o seu rebanho;
entre os seus braços recolherá os cordeirinhos,
e os levará
no seu regaço;
as que amamentam
guiará
suavemente.
A glória do Senhor
12 Quem mediu na concha
da sua mão as águas,
e tomou a medida
dos céus aos palmos,
e recolheu numa medida o pó
da terra e pesou os montes
com peso e os outeiros
em balanças?
13 Quem guiou o Espírito
do Senhor, ou
como seu conselheiro
o ensinou?
14 Com quem tomou ele conselho,
que lhe desse entendimento,
e lhe ensinasse o caminho
do juízo,
e lhe ensinasse conhecimento,
e lhe mostrasse o caminho
do entendimento?
15 Eis que as nações são consideradas por ele
como a gota de um balde,
e como o pó miúdo
das balanças;
eis que ele levanta as ilhas
como a uma coisa
pequeníssima.
16 Nem todo o Líbano basta
para o fogo,
nem os seus animais bastam
para holocaustos.
17 Todas as nações são
como nada perante ele;
ele as considera menos do
que nada e como uma coisa vã.
18 A quem, pois,
fareis semelhante a Deus,
ou com
que o comparareis?
19 O artífice funde a imagem,
e o ourives a cobre
de ouro, e forja
para ela cadeias de prata.
20 O empobrecido, que
não pode oferecer tanto,
escolhe madeira que não se apodrece;
artífice sábio busca,
para gravar uma imagem
que não se pode mover.
21 Porventura
não sabeis? Porventura
não ouvis,
ou desde o princípio
não se vos notificou,
ou não atentastes
para os
fundamentos
da terra?
22 Ele é o que está assentado
sobre o círculo da terra,
cujos moradores são
para ele como gafanhotos;
é ele o que estende os céus
como cortina,
e os desenrola como tenda,
para neles habitar;
23 O que reduz a nada os príncipes,
e torna
em coisa vã os juízes
da terra.
24 E mal se tem plantado,
mal se tem semeado,
e mal se tem enraizado
na terra o seu tronco,
já se secam,
quando ele sopra sobre eles,
e um tufão os leva
como a pragana.
25 A quem, pois,
me fareis semelhante,
para que eu lhe seja
igual? Diz o Santo.
26 Levantai ao alto os vossos olhos,
e vede quem criou estas coisas;
foi aquele
que faz sair o exército delas segundo o seu número;
ele as chama a todas pelos seus nomes;
por causa da grandeza
das suas forças,
e porquanto é forte em poder,
nenhuma delas
faltará.
27 Por que dizes, ó Jacó,
e tu falas, ó Israel:
O meu caminho está encoberto
ao Senhor,
e o meu juízo passa despercebido
ao meu Deus?
28 Não sabes, não ouviste
que o eterno Deus, o Senhor,
o Criador dos fins da terra,
nem se cansa
nem se fatiga? É insondável
o seu entendimento.
29 Dá força ao cansado,
e multiplica as forças ao
que não tem nenhum vigor.
30 Os jovens se cansarão
e se fatigarão,
e os moços certamente cairão;
31 Mas os que esperam
no Senhor renovarão as forças,
subirão com asas como águias;
correrão, e não se cansarão;
caminharão, e não se fatigarão.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!