Te Whakahokinga o Hūrā
1 Nō te mea ka aroha a Ihowā ki a Hākopa,
ka whiriwhiria anō a Īharaira e ia;
ka meinga hoki rātou kia āta noho ki tō rātou ake oneone;
ka piri anō te tangata kē ki a rātou,
ka uru anō hoki ki roto ki te whare o Hākopa.
2 E tango anō ngā iwi i a rātou,
e kawe i a rātou ki tō rātou wāhi,
riro tonu iho rātou i te whare o Īharaira hei pononga tāne,
hei pononga wāhine i te oneone a Ihowā;
ā, hei whakarau mō rātou ō rātou kaiwhakarau,
ko rātou anō hei rangatira mō ō rātou kaitūkino.
Te Kīngi o Papurōna kei te Reinga i Raro
3 Nā, i te rā e meinga ai koe e Ihowā kia okioki i tōu pōuri, i tōu pāwera, i te mahi pakeke anō hoki i whakamahia ai koe, 4 ko reira maranga ai tēnei pepeha āu mō te kīngi o Papurōna, ka mea hoki koe:
Ananā! Mutu pū tā te kaitūkino,
mutu pū tā te pā kōura!
5 Whati ana i a Ihowā te tokotoko o te hunga kino,
te hēpeta o ngā kīngi;
6 nāna i patu ngā iwi, me te riri, me te patu kīhai i tāmutu,
nāna i whakahaere ngā iwi i runga i te riri,
me te whakatupu kino,
kāhore he kaiaraarai.
7 Kua whai okiokinga, kua āta noho te whenua katoa;
pakaru mai ana tā rātou waiata.
8 Āe, kei te koa ngā kauri ki a koe,
rātou ko ngā hīta o Repanōna, e kī ana,
"Nō tōu taunga anō ki raro
i kore ai te kaitapahi e tae mai ki a mātou."
9 Ko te rēinga i raro, oho ana i a koe,
he tūtakitanga ki a koe i tōu taenga atu;
he meatanga ki a koe i whakaarahia ai e ia ngā tūpāpaku,
ngā mea nunui o te whenua;
maranga ana i a ia ngā kīngi katoa o ngā iwi
i runga i ō rātou torōna.
10 Ka kōrero rātou katoa ki a koe,
ka mea, "Ko koe anō hoki,
kua ngoikore pēnei me mātou?
Kua rite koe ki a mātou?"
11 Kua oti tōu korōria te whakahoki iho ki te rēinga,
me te rangi anō o āu hātere;
ko te whāriki mōu ko te kutukutu,
ko te hīpoki mōu ko ngā toke.
12 Ananā! Tōu takanga iho i te rangi,
e Tāwera, e te tama a te ata!
Te tapahanga iho i a koe ki raro,
nāu nei i tuku ngā iwi ki raro!
13 I mea hoki tōu ngākau,
"Ka piki ahau ki te rangi,
ka whakanekehia ake e ahau tōku torōna
ki runga i ngā whetū a te Atua,
ka noho anō ahau ki te maunga o te whakaminenga,
ki ngā taha rawa ki te raki.
14 Ka pikitia e ahau a runga ake o ngā wāhi tiketike o ngā kapua;
kia rite ahau ki te Runga Rawa."
15 Otirā, ka whakahokia iho koe ki te rēinga,
ki ngā pito rawa o te rua.
16 Ko te hunga e kite i a koe, matatau tonu tā rātou titiro ki a koe,
me tā rātou āta whakaaroaro anō:
"Ko te tangata ianei tēnei i wiri ai te whenua,
i ngāueue ai ngā rangatiratanga,
17 i mea nei i te ao hei koraha,
wāhia ana e ia ōna pā;
kīhai i tuku i āna herehere ki tō rātou wāhi?"
18 Ko ngā kīngi katoa o ngā iwi, ko rātou katoa,
takoto ana i tōna whare, i tōna whare,
i runga i te korōria.
19 Ko koe ia he mea maka mai i tōu urupā,
ānō he peka e whakariharihangia ana,
he mea whakakākahu ki te hunga i patua,
i werohia ki te hoari,
e haere ana ki raro ki ngā kōhatu o te rua.
Ānō he tinana i takatakahia e te waewae.
20 E kore te tanumanga mōu e huihuia ki tō rātou,
mōu i whakangaro i tōu whenua,
i patu i tōu iwi.
E kore te uri o ngā kaimahi i te kino
e whai ingoa, ake ake!
21 Kia tere te patu mō āna tamariki,
mō te hē o ō rātou mātua;
kei kake, kei riro anō i a rātou te whenua,
kei kapi te mata o te ao i ō rātou pā.
22 "Ka whakatika hoki ahau ki a rātou,"
e ai tā Ihowā o ngā mano,
"ka tapahia atu anō e ahau i Papurōna te ingoa me te toenga,
te tama me te mokopuna,"
e ai tā Ihowā.
23 "Ka meinga anō a reira e ahau hei kāinga mō te matuku,
hei hārotoroto wai;
ka purumatia anō e ahau ki te puruma o te whakangaromanga,"
e ai tā Ihowā o ngā mano.
He Poropititanga mō Ahiria
24 Kua oati a Ihowā o ngā mano, kua mea:
"Inā, ū tonu tāku i whakaaro ai;
ko tāku i whakatakoto ai, mau tonu.
25 Mō te Ahiriana kia whati i ahau ki tōku whenua,
kia takatakahia ki runga ki ōku maunga.
Ko reira tāna ioka marere ai i runga i a rātou;
ā, ka marere tāna pīkaunga i runga i ō rātou pokohiwi."
26 Ko te whakaaro tēnei kei te takoto
mō te whenua katoa.
Ko te ringa anō tēnei e totoro atu nei
ki ngā iwi katoa.
27 Kua takoto hoki i a Ihowā o ngā mano,
ā, mā wai e whakataka?
Kua totoro tōna ringa,
ā, ko wai hei mea kia pēpeke?
He Poropititanga mō Pirihitia
28 Nō te tau i mate ai a Kīngi Ahata tēnei poropititanga:
29 Kei koa, e Pirihitia katoa,
ki te whatinga o te rākau a te kaiwhiu i a koe;
tērā hoki e puta ake he neke i roto i te pakiaka o te nākahi,
ā, ko tōna hua he nākahi e rere ana me he ahi.
30 Nā, ka kai ngā mātāmua o ngā ware,
ka takoto ngā rawakore, tē ai he wehi;
ka whakamatea anō e ahau tōu pakiaka ki te hemokai,
ā, ka patua ōu mōrehu.
31 Auē, e te kūwaha; hāmama, e te pā;
harotu kau koe, e Pirihitia katoa!
E puta mai hoki te paowa i te raki;
e kore tētahi e tū kē mai i te wā i whakaritea mōna.
32 Ā, he aha te kupu e whakahokia ki ngā karere o te iwi?
"Inā rā, nā Ihowā a Hiona i whakatū,
ā, ka ai a reira hei rerenga atu
mō ngā mea o tāna iwi i tūkinotia."
O regresso de Israel à sua terra
1 Porque o Senhor se compadecerá de Jacó, e ainda escolherá a Israel e os porá na sua própria terra; e ajuntar-se-ão com eles os estrangeiros, e se achegarão à casa de Jacó.
2 E os povos os receberão, e os levarão aos seus lugares, e a casa de Israel os possuirá por servos, e por servas, na terra do Senhor; e cativarão aqueles que os cativaram, e dominarão sobre os seus opressores.
Cântico triunfal sobre a queda da Babilônia
3 E acontecerá que no dia em que o Senhor vier a dar-te descanso do teu sofrimento, e do teu pavor, e da dura servidão com que te fizeram servir,
4 Então proferirás este provérbio contra o rei de Babilônia, e dirás: Como já cessou o opressor, como já cessou a cidade dourada!
5 Já quebrantou o Senhor
o bastão dos ímpios e
o cetro dos dominadores.
6 Aquele que feria aos povos com furor,
com golpes incessantes,
e que com ira dominava sobre as nações agora é perseguido,
sem que alguém o possa impedir.
7 Já descansa, já
está sossegada toda a terra;
rompem cantando.
8 Até as faias se alegram sobre ti, e
os cedros do Líbano, dizendo:
Desde que tu caíste
ninguém sobe contra nós
para nos cortar.
9 O inferno desde o
profundo se turbou por ti,
para te sair ao encontro
na tua vinda;
despertou por ti os mortos, e
todos os chefes da terra, e
fez levantar dos
seus tronos a todos
os reis das nações.
10 Estes todos responderão,
e te dirão:
Tu também adoeceste
como nós, e
foste semelhante a nós.
11 Já foi derrubada na sepultura
a tua soberba com o som
das tuas violas;
os vermes debaixo de ti se estenderão,
e os bichos te cobrirão.
12 Como caíste desde o céu,
ó Lúcifer, filho da
alva! Como foste
cortado por terra,
tu que debilitavas as nações!
13 E tu dizias no teu coração:
Eu subirei ao céu,
acima das estrelas de
Deus exaltarei o meu trono,
e no monte da
congregação me assentarei,
aos lados do norte.
14 Subirei sobre as alturas
das nuvens, e
serei semelhante ao Altíssimo.
15 E contudo levado
serás ao inferno,
ao mais profundo do abismo.
16 Os que te virem te contemplarão,
considerar-te-ão, e dirão:
É este o homem
que fazia estremecer
a terra e
que fazia tremer os reinos?
17 Que punha o mundo
como o deserto,
e assolava as suas
cidades? Que não abria
a casa de seus cativos?
18 Todos os reis das nações,
todos eles, jazem com honra,
cada um na sua morada.
19 Porém tu és lançado da tua sepultura,
como um renovo abominável, como
as vestes dos
que foram mortos atravessados
à espada, como os
que descem ao covil de pedras,
como um cadáver pisado.
20 Com eles não te
reunirás na sepultura;
porque destruíste a tua terra e
mataste o teu povo;
a descendência
dos malignos não
será jamais nomeada.
21 Preparai a matança
para os seus filhos por causa
da maldade de seus pais,
para que não se levantem,
e nem possuam a terra,
e encham a face do mundo de cidades.
22 Porque me levantarei contra eles, diz o Senhor dos Exércitos, e extirparei de Babilônia o nome, e os sobreviventes, o filho e o neto, diz o Senhor.
23 E farei dela uma possessão de ouriços e a lagoas de águas; e varrê-la-ei com vassoura de perdição, diz o Senhor dos Exércitos.
Profecia proferida contra os assírios
24 O Senhor dos Exércitos jurou, dizendo: Como pensei, assim sucederá, e como determinei, assim se efetuará.
25 Quebrantarei a Assíria
na minha terra,
e nas minhas montanhas a pisarei,
para que o seu jugo se aparte deles
e a sua carga se
desvie dos seus ombros.
26 Este é o propósito
que foi determinado sobre toda a terra;
e esta é a mão que está estendida
sobre todas as nações.
27 Porque o Senhor dos
Exércitos o determinou;
quem o invalidará? E a
sua mão está estendida;
quem pois a fará voltar atrás?
Profecia proferida contra os filisteus
28 No ano em que morreu o rei Acaz, foi dada esta sentença.
29 Não te alegres, tu,
toda a Filístia,
por estar quebrada a vara
que te feria;
porque da raiz da cobra
sairá uma víbora,
e o seu fruto será uma
serpente ardente, voadora.
30 E os primogênitos
dos pobres serão
apascentados,
e os necessitados se
deitarão seguros;
porém farei morrer de
fome a tua raiz,
e ele matará os teus sobreviventes.
31 Dá uivos, ó porta, grita, ó cidade;
tu, ó Filístia, estás
toda derretida;
porque do norte vem uma fumaça,
e não haverá quem fique
sozinho nas suas convocações.
32 Que se responderá, pois,
aos mensageiros da nação?
Que o Senhor fundou a Sião,
para que os opressos do seu
povo nela encontrem refúgio.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!