He Poropititanga mō Ramahiku
1 Ko te poropititanga mō Ramahiku:
"Nanā, kua kore a Ramahiku hei pā;
ka pūranga kau.
2 Kua mahue ngā pā o Aroere;
mō ngā kāhui ērā, ka takoto rātou,
tē ai he kaiwhakawehi.
3 Ka kore anō he pā kaha mō Ēparaima,
he kīngitanga mō Ramahiku,
he toenga rānei o Hīria;
ka rite rātou ki te korōria o ngā tama a Īharaira,"
e ai tā Ihowā o ngā mano.
4 "Nā, i taua rā ka meinga te korōria o Hākopa kia tūpuhi,
ka hīroki haere hoki te ngako o ōna kikokiko.
5 Ā, ka rite ki tā te kaitapahi kohikohinga i te wīti,
ki te tapahanga hoki a ōna ringa i ngā hua wīti;
āe, ka rite ki te hamunga o ngā hua wīti
i te raorao i Repaima.
6 Otiia, e toe anō ētahi karepe hei hamunga;
ka rite ki te ruiruinga o te ōriwa –
e rua, e toru ngā ōriwa i te pito o tō runga rawa peka,
e whā, e rima
i te peka i waho rawa,
i te mea whai hua,"
e ai tā Ihowā, tā te Atua o Īharaira.
7 I taua rā ka titiro he tangata ki tōna Kaihanga,
ka anga ōna kanohi ki te Mea Tapu o Īharaira;
8 e kore anō e titiro ki ngā āta i hangā nei e ōna ringa,
e kore e anga ki te mea i mahia e ōna maihao,
ki ngā Aherimi rānei,
ki ngā whakapakoko rānei.
9 I taua rā ka rite ōna pā kaha ki te wāhi i whakarērea i te ngahere, i te tihi anō o te maunga, i whakarērea rā i te aroaro o ngā tama a Īharaira; nā, ko te ngaromanga.
10 Kua wareware hoki koe ki te Atua o tōu whakaoranga,
ā, kua kāhore i mahara ki te kāmaka o tōu kaha,
mō reira ka whakatupuria e koe he mea ātaahua,
ka whakatōkia anō ki te peka kē.
11 I te rā e whakatō ai koe, ka taiepatia e koe,
ā, i te ata matomato tonu tāu i whakatō ai;
i te rā ia o te pōuri, o te mamae ngau kino,
ka memeha atu te kotinga.
12 Ananā, te ngangau o ngā iwi maha,
e ngē ana ānō he haruru nō ngā moana!
Me te rere o ngā iwi, e wawā ana,
koia anō kei te turituri o ngā wai nunui!
13 Ānō ko te tāheke o ngā wai maha te haruru o ngā iwi;
otiia ka rīria rātou e ia, ā, ka rere ki tawhiti,
ka whāia, ānō he pāpapa nō ngā maunga i te upoko o te hau,
ānō he puehu āwhiowhio e āia ana e te tūpuhi.
14 I te ahiahi, nā, ko te pāwera!
Kīanō i pūao kua kore rātou.
Ko te wāhi tēnei mā te hunga e pāhua ana i a tātou,
ko te mea tēnei e wehea mā te hunga e muru ana i a tātou.
Profecia proferida contra Damasco e Efraim
1 Peso de Damasco. Eis que Damasco será tirada, e já não será cidade, antes será um montão de ruínas.
2 As cidades de Aroer serão
abandonadas;
hão de ser para os rebanhos
que se deitarão sem
que alguém os espante.
3 E a fortaleza de Efraim cessará,
como também o reino de Damasco
e o restante da Síria;
serão como a glória dos filhos de Israel,
diz o Senhor dos Exércitos.
4 E naquele dia será
diminuída a glória de Jacó,
e a gordura da sua
carne ficará emagrecida.
5 Porque será como o segador
que colhe a cana do trigo
e com o seu braço sega as espigas; e
será também como o
que colhe espigas no vale de Refaim.
6 Porém ainda ficarão nele alguns rabiscos,
como no sacudir da oliveira:
duas ou três azeitonas na
mais alta ponta dos ramos, e
quatro ou cinco nos seus
ramos mais frutíferos,
diz o Senhor Deus de Israel.
7 Naquele dia atentará o homem para o seu Criador, e os seus olhos olharão para o Santo de Israel.
8 E não atentará para os altares, obra das suas mãos, nem olhará para o que fizeram seus dedos, nem para os bosques, nem para as imagens.
9 Naquele dia as suas cidades fortificadas serão como lugares abandonados, no bosque ou sobre o cume das montanhas, os quais foram abandonados ante os filhos de Israel; e haverá assolação.
10 Porque te esqueceste do
Deus da tua salvação,
e não te lembraste da
rocha da tua fortaleza,
portanto plantarás formosas
plantas, e assentarás
nelas ramos estranhos.
11 E no dia em
que as plantares as
farás crescer,
e pela manhã farás
que a tua semente brote; mas
a colheita voará no dia da angústia
e das dores insofríveis.
12 Ai do bramido dos
grandes povos que bramam
como bramam os mares,
e do rugido das nações
que rugem
como rugem as impetuosas águas.
13 Rugirão as nações,
como rugem as muitas águas,
mas Deus as repreenderá
e elas fugirão para longe;
e serão afugentadas
como a pragana dos montes
diante do vento,
e como o que rola levado pelo tufão.
14 Ao anoitecer eis que há pavor, mas
antes que amanheça já
não existe;
esta é a parte daqueles
que nos despojam,
e a sorte daqueles
que nos saqueiam.
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!