He Poropititanga mō te Whakaoranga i ngā Hoariri
1 Auē te mate mōu e pāhua nei,
ā, kīhai koe i pāhuatia;
e tinihanga nei,
ā, kīhai anō koe i tinihangatia!
Kia mutu tāu pāhua,
ka pāhuatia anō koe;
kia mutu tāu tinihanga,
ka tinihangatia koe.
2 Kia atawhai, e Ihowā, ki a mātou;
kua tatari nei mātou ki a koe.
Ko koe hei ringa mō rātou i tēnei ata, i tēnei ata,
hei whakaora mō mātou i ngā wā o te raru.
3 I te rongonga i te ngangau, whati ana ngā iwi;
i tōu aranga ki runga, marara ana ngā iwi.
4 Ko te kohikohinga o ō koutou taonga ānō he moka e kohi ana;
kei te tarapeke o te māwhitiwhiti te rite ina kōkiritia e rātou.
5 Ka whakanuia a Ihowā; kei runga hoki tōna nohoanga;
nāna a Hiona i kī ai i te whakawā, i te tika;
6 ā, ka ū ngā wā i a koe;
hua tonu te whakaora, te whakaaro nui, te mātauranga;
ko te wehi ki a Ihowā hei taonga mōna.
7 Nanā, he tangi ō rātou māia i waho;
ko ngā karere hohou rongo,
tīwerawera ana te tangi.
8 Kua ururuatia ngā ara,
kua kore e haerea e te tangata.
Kua paheke i a ia te kawenata,
whakahāwea ana ia ki ngā pā;
kāhore te tangata e whakaaroa e ia.
9 E tangi ana te whenua, ngohe noa iho;
kua whakamā a Repanōna, kua memenge;
a Harono, rite tonu ki te koraha;
ko ngā rau o Pahana, o Karamere, ruirui rawa.
10 "Kātahi ahau ka whakatika," e ai tā Ihowā;
"kātahi ahau ka whakarewa ake i ahau,
kātahi ahau ka neke ake.
11 Ko tō koutou hapū he pāpapa,
whānau ake he kakau wīti;
ko tō koutou manawa, ka rite ki te ahi, ka kai i a koutou.
12 Ka rite hoki ngā iwi ki ngā tahunga kotakota;
ki te tātarāmoa kua tapahia, e tahuna ana ki te ahi."
13 Whakarongo, e koutou o tawhiti ki tāku i mea ai;
e te hunga e tata ana, kia mōhio mai ki tōku kaha.
14 Pawera noa iho ngā tāngata hara i Hiona,
mau pū te hunga atuakore i te tūiri.
"Ko wai o tātou e noho ki te ahi e kai ana?
Ko wai o tātou e noho ki ngā tahunga e kore nei e mutu?"
15 Ko te tangata e haere ana i runga i te tika, he tika anō āna kōrero;
ko te tangata e whakahāwea ana ki ngā taonga o te tūkino,
e rukerukea ana e tōna ringa te utu whakapati;
e punia ana ōna taringa kei rangona he kōrero toto,
e whakamoe ana i ōna kanohi kei kite i te kino;
16 ko te nohoanga mō tērā kei runga rawa;
ko tōna wāhi ārai riri ko ngā kaha o ngā kāmaka;
ka hōmai he taro māna,
ka pūmau te wai mōna.
Te Whenua o te Kīngi Rangatira
17 Ka kite ōu kanohi i te kīngi, i tōna ātaahua;
ka mātakitaki anō ki te whenua e hora mai ana i tawhiti.
18 Ka whakaaroaroa te wehi e tōu ngākau:
"Kei hea te kaitatau?
Kei hea te kaipāuna takoha?
Kei hea te kaitatau o ngā pourewa?"
19 E kore koe e kite i te iwi nanakia,
he hōhonu nei tō rātou reo, kāhore e rangona e koe;
he rerekē te reo, e kore e mātauria e koe.
20 Titiro ki Hiona, ki te pā o ā tātou hākari;
ka kitea e ōu kanohi a Hiruhārama,
he nohoanga hūmārie, he tēneti, e kore e nekehia;
ā, kore tētahi o ōna titi e unuhia ā ake ake,
e kore anō tētahi o ōna taura e motu.
21 Engari, ki reira a Ihowā ki a tātou me tōna nui,
hei wāhi mō ngā awa whānui mō ngā wai nunui;
kāhore hoki he waka e hoehoea ki reira,
kāhore he kaipuke nui e tika nā reira.
22 Nō te mea ko Ihowā tō tātou kaiwhakawā,
ko Ihowā tō tātou kaiwhakatakoto tikanga,
ko Ihowā tō tātou kīngi;
māna tātou e whakaora.
23 Kua tangoro kau ōu pūwhenua,
tē taea te tūranga o tō rātou rewa te whakaū,
tē taea te rā te whewhera.
Nā, nui atu te taonga parakete e wehewehea ana,
pāhuatia ana ngā taonga pārau e ngā kopa.
24 Kāhore hoki he kīanga ake a te tangata whenua, "He mate tōku";
ko te iwi e noho ana i reira, ka murua tō rātou hē.
A aflição de Jerusalém e o seu livramento
1 Ai de ti, despojador,
que não foste despojado,
e que procedes perfidamente contra os
que não procederam perfidamente
contra ti! Acabando tu de despojar,
serás despojado; e,
acabando tu de tratar perfidamente,
perfidamente te tratarão.
2 Senhor, tem misericórdia de nós,
por ti temos esperado;
sê tu o nosso braço
cada manhã,
como também a nossa salvação
no tempo da tribulação.
3 Ao ruído do tumulto
fugirão os povos;
à tua exaltação as
nações serão dispersas.
4 Então ajuntar-se-á
o vosso despojo
como se ajunta
a lagarta;
como os gafanhotos saltam,
assim ele saltará
sobre eles.
5 O Senhor está exaltado,
pois habita nas alturas;
encheu a Sião de juízo e justiça.
6 E haverá estabilidade
nos teus tempos,
abundância de salvação,
sabedoria e conhecimento;
e o temor do Senhor será
o seu tesouro.
7 Eis que os seus embaixadores
estão clamando de fora; e
os mensageiros de paz
estão chorando amargamente.
8 As estradas estão desoladas,
cessou o que passava pela vereda,
ele rompeu a aliança,
desprezou as cidades,
e já não faz caso dos homens.
9 A terra geme e pranteia,
o Líbano se envergonha e se murcha;
Sarom se tornou como um deserto;
e Basã e Carmelo
foram sacudidos.
10 Agora, pois,
me levantarei, diz o Senhor;
agora me erguerei.
Agora serei exaltado.
11 Concebestes palha,
dareis à luz restolho;
e o vosso espírito vos devorará como
o fogo.
12 E os povos serão como
as queimas de cal; como
espinhos cortados
arderão no fogo.
13 Ouvi, vós os que estais longe,
o que tenho feito;
e vós que estais vizinhos,
conhecei o meu poder.
14 Os pecadores de Sião
se assombraram,
o tremor surpreendeu
os hipócritas. Quem
dentre nós habitará com
o fogo consumidor? Quem
dentre nós habitará
com as labaredas eternas?
15 O que anda em justiça,
e o que fala com retidão;
o que rejeita o ganho da opressão,
o que sacode das suas mãos
todo o presente;
o que tapa os seus ouvidos
para não ouvir falar de derramamento de
sangue e fecha os seus olhos
para não ver o mal.
16 Este habitará nas alturas;
as fortalezas das rochas serão
o seu alto refúgio,
o seu pão lhe será dado,
as suas águas serão certas.
17 Os teus olhos verão
o rei na sua formosura, e
verão a terra
que está longe.
18 O teu coração
considerará o assombro dizendo:
Onde está o
escrivão? Onde está o
que pesou o tributo?
Onde está o
que conta as torres?
19 Não verás mais aquele povo atrevido,
povo de fala obscura,
que não se pode compreender e
de língua tão estranha
que não se pode entender.
20 Olha para Sião,
a cidade das nossas solenidades;
os teus olhos verão a Jerusalém,
habitação quieta,
tenda que não será removida,
cujas estacas nunca
serão arrancadas
e das suas cordas
nenhuma se quebrará.
21 Mas ali o glorioso Senhor será
para nós um lugar de rios
e correntes largas;
barco nenhum de remo
passará por ele,
nem navio grande navegará por ele.
22 Porque o Senhor é o nosso Juiz;
o Senhor é o nosso legislador;
o Senhor é o nosso rei,
ele nos salvará.
23 As tuas cordas se afrouxaram;
não puderam ter firme o seu mastro,
e nem desfraldar a vela;
então a presa de
abundantes despojos se
repartirá; e até
os coxos dividirão a presa.
24 E morador nenhum dirá:
Enfermo estou;
porque o povo
que habitar nela será
Almeida Corrigida Fiel | acf ©️ 1994, 1995, 2007, 2011 Sociedade Bíblica Trinitariana do Brasil (SBTB). Todos os direitos reservados. Texto bíblico utilizado com autorização. Saiba mais sobre a SBTB. A Missão da SBTB é: Uma cópia da Bíblia Fiel ®️ para cada pessoa. Ajude-nos a cumprir nossa Missão!