Salmos 43

ဆင်း​ရဲ​ခံ​ရ​ချိန်​ဆု​တောင်း

1 အို​ဘု​ရား​သ​ခင်၊ အ​ကျွန်ုပ်​အ​မှု၌ တ​ရား​ဆုံး​ဖြတ်​တော်​မူ​ပါ။ က​ရု​ဏာ​မ​ရှိ​သော လူ​မျိုး​တစ်​ဖက်​က​နေ၍ အ​ကျွန်ုပ်​အ​မှု​ကို စောင့်​တော်​မူ​ပါ။ သ​စ္စာ​မ​ရှိ၊ မ​တ​ရား​သော​သူ၏​လက်​မှ အ​ကျွန်ုပ်​ကို ကယ်​လွှတ်​တော်​မူ​ပါ။ 2 ကိုယ်​တော်​သည် အ​ကျွန်ုပ်​ခို​လှုံ​ရာ ဘု​ရား​ဖြစ်​တော်​မူ၏။ အ​ကျွန်ုပ်​ကို​အ​ဘယ်​ကြောင့် စွန့်​ပစ်​တော်​မူ​သ​နည်း။ ရန်​သူ​ညှဉ်း​ဆဲ​နှိပ်​စက်​ခြင်း​ကို​ခံ​ရ၍၊ အ​ကျွန်ုပ်​သည် ကြမ်း​တမ်း​သော​အ​ဝတ်​ကို ဝတ်​လျက် အ​ဘယ်​ကြောင့် နေ​ရ​ပါ​သ​နည်း။ 3 အ​လင်း​တော်​နှင့် သ​စ္စာ​တော်​ကို စေ​လွှတ်​တော်​မူ​ပါ။ သူ​တို့​သည်​လမ်း​ပြ၍ သန့်​ရှင်း​သော တောင်​တော်​သို့​လည်း​ကောင်း၊ တဲ​တော်​သို့​လည်း​ကောင်း အ​ကျွန်ုပ်​ကို ပို့​ဆောင်​ပါ​စေ​သော။ 4 သို့​ပြု​လျှင် ဘု​ရား​သ​ခင်၏ ယဇ်​ပ​လ္လင်​သို့​လည်း​ကောင်း၊ အ​ကျွန်ုပ်​ဝမ်း​မြောက်​ရွှင်​လန်း​ရာ ဘု​ရား​သ​ခင်​ထံ​တော်​သို့​လည်း​ကောင်း အ​ကျွန်ုပ်​သည် ရောက်​လာ၍၊ ကိုယ်​တော်​ကို စောင်း​တီး​လျက် ချီး​မွမ်း​ထော​မ​နာ ပြု​ပါ​မည်​ဘု​ရား၊ အ​ကျွန်ုပ်​၏​ဘု​ရား။ 5 အို​ငါ့​ဝိ​ညာဉ်၊ သင်​သည်​အ​ဘယ်​ကြောင့် ညှိုး​ငယ်​သ​နည်း။ ငါ့​အ​ထဲ​မှာ အ​ဘယ်​ကြောင့် မ​ငြိမ်​မ​ဝပ်​ရှိ​သ​နည်း။ ဘု​ရား​သ​ခင်​ကို မျှော်​လင့်​လျက်​နေ​လော့။ ငါ့​ကို​ကယ်​တင်​တော်​မူ​သော​အ​ရှင်၊ ငါ​ကိုး​ကွယ်​သော​ဘု​ရား​သ​ခင်၏ ကျေး​ဇူး​တော်​ကို ငါ​ချီး​မွမ်း​ထော​မ​နာ ပြု​ရ​လေ​အံ့​သ​တည်း။

1 Ao mestre de canto. Hino dos filhos de Coré.

2 Ó Deus, ouvimos com os nossos próprios ouvidos: nossos pais nos contaram a obra que fizestes em seus dias, nos tempos de antanho.

3 Para implantá-los, expulsastes com as vossas mãos nações pagãs; para lhes dardes lugar, abatestes povos.

4 Com efeito, não foi com sua espada que conquistaram essa terra, nem foi seu braço que os salvou, mas foi vossa mão, foi vosso braço, foi o resplendor de vossa face, porque os amastes.

5 Meu Deus, vós sois o meu rei, vós que destes as vitórias a Jacó.

6 Por vossa graça repelimos os nossos inimigos, em vosso nome esmagamos nossos adversários.

7 Não foi em meu arco que pus minha confiança, nem foi minha espada que me salvou,

8 mas fostes vós que nos livrastes de nossos inimigos e confundistes os que nos odiavam.

9 Era em Deus que em todo o tempo nos gloriávamos, e seu nome sempre celebrávamos.

10 Agora, porém, nos rejeitais e confundis; e já não ides à frente de nossos exércitos.

11 Vós nos fizestes recuar diante do inimigo, e os que nos odiavam pilharam nossos bens.

12 Entregastes-nos como ovelhas para o corte, e nos dispersastes entre os pagãos.

13 Vendestes vosso povo por um preço vil, e pouco lucrastes com esta venda.

14 Fizeste-nos o opróbrio de nossos vizinhos, desprezo e zombaria daqueles que nos cercam.

15 Fizestes de nós a sátira das nações pagãs, e os povos nos escarnecem à nossa vista.

16 Continuamente estou envergonhado, a confusão cobre-me a face,

17 por causa dos insultos e ultrajes de um inimigo cheio de rancor.

18 E, apesar de todos esses males que nos sobrevieram, não vos esquecemos, nem traímos a vossa aliança.

19 Nosso coração não se desviou de vós, nem nossos passos se apartaram de vossos caminhos,

20 para que nos esmagueis no lugar da aflição e nos envolvais de trevas...

21 Se houvéramos olvidado o nome de nosso Deus e estendido as mãos a um deus estranho,

22 porventura Deus não o teria percebido, ele que conhece os segredos do coração?

23 Mas por vossa causa somos entregues à morte todos os dias e tratados como ovelhas de matadouro.

24 Acordai, Senhor! Por que dormis? Despertai! Não nos rejeiteis continuamente!

25 Por que ocultais a vossa face e esqueceis nossas misérias e opressões?

26 Nossa alma está prostrada até o pó, e colado no solo o nosso corpo.

27 Levantai-vos em nosso socorro e livrai-nos, pela vossa misericórdia.