תְּהִלִּים 110

1 פֿון דָוִדן אַ מיזמור.

ה׳ זאָגט צו מײַן האַר:

זיץ בײַ מײַן רעכטער האַנט,

ביז איך װעל מאַכן דײַנע פֿײַנט

פֿאַר אַ בענקל צו דײַנע פֿיס.

2 דעם צעפּטער פֿון דײַן מאַכט

װעט ה׳ אױסשטרעקן פֿון צִיוֹן;

געװעלטיק צװישן דײַנע פֿײַנט.

3 דײַן פֿאָלק באָט זיך אָן אין טאָג פֿון דײַן מלחמה;

אין הײליקער שײנקײט,

פֿון טראַכט פֿון באַגינען,

קומט דיר דער טױ פֿון דײַן יוגנט.

4 ה׳ האָט געשװאָרן, און װעט נישט חרטה האָבן:

ביסט אַ כּהן אױף אײביק,

אױפֿן שטײגער פֿון מַלכּי-צֶדֶק.

5 אֲדֹנָי בײַ דײַן רעכטער האַנט

צעהאַקט מלכים אין טאָג פֿון זײַן צאָרן.

6 ער װעט טאָן אַ משפּט צװישן די פֿעלקער;

ער פֿילט אָן מיט טױטע לײַבער;

ער צעהאַקט קעפּ אױף אַ ברײטן לאַנד.

7 פֿון באַך אױפֿן װעג װעט ער טרינקען;

דערום װעט ער אױפֿהײבן דעם קאָפּ.