1 בײַ די טײַכן פֿון בָבֿל,

דאָרטן זײַנען מיר געזעסן און געװײנט,

אַז מיר האָבן זיך דערמאָנט אָן צִיוֹן.

2 אױף די װערבעס װאָס אין איר

האָבן מיר אױפֿגעהאַנגען אונדזערע האַרפֿן;

3 װאָרעם דאָרטן האָבן אונדזערע פֿאַנגער

פֿאַרלאַנגט פֿון אונדז װערטער פֿון געזאַנג,

און אונדזערע פּײַניקער, פֿרײלעכקײט:

זינגט אונדז פֿון דעם געזאַנג פֿון צִיוֹן.

4 װי זאָלן מיר זינגען דאָס געזאַנג פֿון ה׳

אױף פֿרעמדער ערד?

5 אױב איך װעל דיך פֿאַרגעסן, ירושָלַיִם,

זאָל מײַן רעכטע האַנט זיך פֿאַרגעסן צו רירן.

6 זאָל צוגעקלעפּט װערן מײַן צונג צו מײַן גומען,

אױב איך װעל דיך נישט געדענקען,

אױב איך װעל נישט דערמאָנען ירושָלַיִם

אױף מײַן העכסטער שׂימחה.

7 געדענק, ה׳, די קינדער פֿון אֶדוֹם

דעם טאָג פֿון ירושָלַיִם;

די װאָס האָבן געזאָגט: װאַרפֿט אײַן,

װאַרפֿט אײַן ביז צום גרונט אין איר.

8 טאָכטער בָבֿל, דו אָנגעברײטע צו פֿאַרװיסטונג,

װױל צו דעם װאָס װעט דיר אָפּצאָלן

דײַן טוּונג װאָס דו האָסט אונדז געטאָן;

9 װױל צו דעם װאָס װעט אָננעמען און צעהאַקן

דײַנע קלײנע קינדער אָן פֿעלדז.