1 ה׳ טוט קיניגן;

ער האָט זיך מיט גרױסקײט באַקלײדט;

ה׳ האָט זיך אָנגעקלײדט,

מיט שטאַרקײט זיך אָנגעגורט;

אױך איז באַפֿעסטיקט די װעלט,

זי זאָל זיך נישט װאַקלען.

2 פֿעסט שטײט דײַן טראָן פֿון אַ מאָל,

פֿון אײביק אָן ביסטו.

3 די טײַכן, ה׳, האָבן אױפֿגעהױבן,

די טײַכן האָבן אױפֿגעהױבן זײער קֹול;

די טײַכן הײבן אױף זײער גערױש.

4 מער פֿון די קוֹלות פֿון װאַסערן גרױסע,

פֿון מאַכטיקע אינדן פֿון ים,

איז מאַכטיק ה׳ אין דער הײך.

5 דײַנע צײגנים זײַנען זיכער ביז גאָר;

פֿאַר דײַן הױז פּאַסט זיך הײליקײט, ה׳,

אױף אײביקע טעג.