תְּהִלִּים 127

1 אַ געזאַנג פֿון די אַרױפֿגאַנגען; פֿון שלמהן.

אַז ה׳ בױט נישט אַ הױז,

אומזיסט מיִען זיך זײַנע בױערס אױף אים;

אַז ה׳ היט נישט אַ שטאָט,

אומזיסט װאַכט דער שומר.

2 אומזיסט אײַך, איר װאָס פֿעדערט אײַך אױפֿצושטײן,

װאָס זיצט-אױף שפּעט,

װאָס עסט ברױט מיט מאַטערניש;

אַזױ װאָס גיט ער זײַן באַליבטן אין שלאָף.

3 זע, די אַרב פֿון ה׳ זײַנען קינדער,

דער *שׂכַר איז פֿרוכט פֿון לײַב.

4 װי פֿײַלן אין דער האַנט פֿון גיבור,

אַזױ זײַנען קינדער פֿון דער יוגנט.

5 װױל צו דעם מאַן

װאָס האָט אָנגעפֿילט זײַן פֿײַלבײַטל מיט זײ!

זײ װעלן נישט פֿאַרשעמט װערן,

אַז זײ װעלן רעדן מיט די פֿײַנט אין טױער.