1 הַלְלוּ יָהּ.

לױב ה׳, מײַן זעל;

2 איך װעל לױבן ה׳ כּל-זמן איך לעב,

איך װעל זינגען צו ה׳ װי לאַנג איך בין.

3 איר זאָלט אײַך נישט פֿאַרזיכערן אױף פֿירשטן,

אױף אַ מענטשנקינד װאָס נישטאָ בײַ אים קײן הילף.

4 גײט אױס זײַן אָטעם, קערט ער זיך אום צו זײַן שטױב;

אין יענעם טאָג גײען אונטער זײַנע טראַכטונגען.

5 װױל צו דעם װאָס דער אֵל פֿון יעקבֿ איז זײַן הילף,

װאָס זײַן אױסקוק איז אױף ה׳ זײַן ג-ט,

6 װאָס האָט געמאַכט דעם הימל און די ערד,

דעם ים, און אַלץ װאָס אין זײ;

דער װאָס היט טרײַשאַפֿט אױף אײביק;

7 װאָס טוט רעכט צו די געדריקטע,

װאָס גיט ברױט צו די הונגעריקע.

ה׳ בינדט אָפּ די געבונדענע,

8 ה׳ מאַכט זעעדיק די בלינדע,

ה׳ שטעלט אױף די געבױגענע,

ה׳ האָט ליב די גערעכטע.

9 ה׳ באַהיט די פֿרעמדע;

דעם יתום און די אַלמנה ריכט ער אױף,

און דעם װעג פֿון די רשעים פֿאַרדרײט ער.

10 ה׳ װעט קיניגן אױף אײביק,

דײַן ג-ט, צִיוֹן, אױף דור-דורות.

הַלְלוּ יָהּ.