Ψαλμοι 105

Η πιστότητα του Θεού μένει στην Ιστορία

1 Δοξολογήστε τον Κύριο!

Το όνομά του επικαλείσθε·

γνωρίστε στους λαούς τα έργα του!

2 Ψάλτε σ’ αυτόν και τραγουδήστε του παιάνες,

όλα αναφέροντας τα θαυμαστά του έργα!

3 Να ’στε περήφανοι για τ’ όνομά του το άγιο!

Όσοι τον Κύριο αναζητούν

ας χαίρεται η καρδιά τους!

4 Τον Κύριο ζητήστε και τη δύναμή του,

γυρεύετε ακατάπαυστα την παρουσία του.

5 Φέρτε στο νου σας τα έργα του τα θαυμαστά,

τα θαύματά του και τις αποφάσεις του,

6 εσείς οι απόγονοι του Αβραάμ, του αφοσιωμένου του,

εσείς, οι γιοι του Ιακώβ, οι εκλεκτοί του!

7 Ο Κύριος, αυτός είν’ ο Θεός μας·

ισχύουν οι αποφάσεις του για ολόκληρη τη γη.

8 Θυμάται στους αιώνες τη διαθήκη του,

τις υποσχέσεις του σε χίλιες γενιές.

9 Ό,τι συμφώνησε με τον Αβραάμ

και το υποσχέθηκε με όρκο στον Ισαάκ

10 και νόμο το ’κανε για τον Ιακώβ,

για τον Ισραήλ αιώνια διαθήκη,

11 όταν του είπε:

«Τη χώρα σού χαρίζω της Χαναάν·

μερίδιο για ιδιοκτησία σας».

12 Εκείνοι τότε ήταν μετρημένοι,

ελάχιστοι και ξένοι στη χώρα αυτή·

13 και πήγαιναν από έθνος σ’ άλλο έθνος,

από βασίλειο σ’ άλλον λαό.

14 Μα ο Κύριος δεν άφησε κανένα να τους καταπιέσει

και βασιλιάδες προειδοποίησε για χάρη τους,

λέγοντας:

15 «Μην αγγίξετε τους εκλεκτούς μου

και τους προφήτες μου μην τους βλάψετε».

16 Όταν πείνα προκάλεσε στη χώρα

και κάθε στάχυ σύντριψε, που θα ’δινε ψωμί,

17 πριν από κείνους έστειλε έναν άνθρωπο,

τον Ιωσήφ, που είχε πουληθεί σαν δούλος.

18 Μες σε αλυσίδες σφίξανε τα πόδια του

και περιλαίμιο του περάσαν σιδερένιο,

19 ώσπου εκπληρώθηκε του Κυρίου η πρόρρηση·

ο λόγος του Κυρίου με τη δοκιμασία τον ανέδειξε.*Μες σε αλυσίδες...ανέδειξε. Υπονοείται το περιστατικό που αναφέρεται εις Γεν 39:11-20.

20 Ο βασιλιάς έστειλε και τον έλυσε,

ο άρχοντας λαών τον ελευθέρωσε.

21 Κύριο τον διόρισε του ανακτόρου του

κι άρχοντα σ’ όλη του την ιδιοκτησία·

22 για να διευθύνει του τιτλούχους του

όπως ήθελε,

και στους συμβούλους του

σοφία να διδάξει.

23 Τότε ο Ιακώβ ήρθε στην Αίγυπτο

και μετανάστης έγινε ο Ισραήλ

στου Χαμ τη χώρα.

24 Και πλήθυνε πάρα πολύ ο Κύριος το λαό του

κι απ’ τους εχθρούς του πιο ισχυρό τον έκανε.

25 Των Αιγυπτίων τις διαθέσεις άλλαξε,

έτσι που να μισήσουν το λαό του

και με πανουργία να φέρνονται στους αφοσιωμένους του.

26 Έστειλε το Μωυσή, τον έμπιστό του,

και τον Ααρών, τον εκλεγμένο του,

27 που κάναν τα σημεία του Θεού σ’ αυτούς στην Αίγυπτο,

στου Χαμ τη χώρα τα θαύματά του.

28 Σκοτάδι έστειλε ο Θεός κι η χώρα όλη σκοτείνιασε,

γιατί αυτοί στα λόγια του αντιταχθήκαν.*γιατί... αντιταχθήκαν, κατά τους Ο΄. Το εβρ. έχει: «κι αυτοί, ο Μωυσής κι ο Ααρών, στους λόγους του δεν αντιτάχθηκαν».

29 Άλλαξε τα νερά τους κι αίμα τα ’κανε,

τα ψάρια τους θανατικό τα βρήκε.

30 Η χώρα τους από βατράχια κατακλύστηκε

ως τα ιδιαίτερα βασιλικά δωμάτια.

31 Είπ’ ο Θεός κι ήρθανε σμήνη οι μύγες,

κουνούπια σ’ όλη τους την επικράτεια.

32 Τους έδωσε αντίς βροχή, χαλάζι,

φλόγες φωτιάς στη χώρα τους.

33 Κατάστρεψε τ’ αμπέλια τους και τις συκιές τους·

και μες στα σύνορά τους τα δέντρα τους όλα τα τσάκισε.

34 Είπ’ ο Θεός κι ήρθαν ακρίδες,

ακριδολόι αναρίθμητο.

35 Και φάγανε της χώρας όλο το χορτάρι

και φάγαν τους καρπούς της γης.

36 Θανάτωσε ο Θεός όλα τα πρωτογέννητα στη χώρα τους,

τον πιο πολύτιμο καρπό της ζωτικότητάς τους.

37 Τότε τους έφερε έξω απ’ τα σύνορα

με ασήμι και χρυσάφι·

κι ούτ’ ένας μέσα στις φυλές τους

δε βρέθηκε άρρωστος.

38 Χάρηκε η Αίγυπτος για την έξοδό τους,

γιατί τους είχαν φοβηθεί.

39 Άπλωσε ο Κύριος για προκάλυμμά τους σύννεφο,

και φωτιά που τη νύχτα να φωτίζει.

40 Ζήτησαν κι έκανε ο Κύριος να ’ρθούν ορτύκια

και με ψωμί απ’ τον ουρανό τούς χόρτασε.

41 Το βράχο άνοιξε κι ανάβρυσαν νερά,

σαν ποταμοί κυλήσανε στις άνυδρες εκτάσεις.

42 Γιατί θυμήθηκε την άγια του υπόσχεση

στον αφοσιωμένο του, τον Αβραάμ.

43 Απελευθέρωσε τον εκλεκτό λαό του

κάνοντάς τους ν’ αγάλλονται και να σκορπούν

κραυγές χαράς.

44 Τους έδωσε των ειδωλολατρών τις χώρες

κι έκαναν κτήμα τους το μόχθο των λαών.

45 Για να τηρούν τις εντολές του

και να εφαρμόζουνε τους νόμους του.

Αινείτε τον Κύριο!

1 Aleluia. Louvai o Senhor porque ele é bom, porque a sua misericórdia é eterna.

2 Quem contará os poderosos feitos do Senhor? Quem poderá apregoar os seus louvores?

3 Felizes aqueles que observam os preceitos, aqueles que, em todo o tempo, fazem o que é reto.

4 Lembrai-vos de mim, Senhor, pela benevolência que tendes com o vosso povo. Assisti-me com o vosso socorro,

5 para que eu prove a felicidade de vossos eleitos, compartilhe do júbilo de vosso povo e me glorie com os que constituem vossa herança.

6 Como nossos pais, nós também pecamos, cometemos a iniquidade, praticamos o mal.

7 Nossos pais, no Egito, não prezaram os vossos milagres, esqueceram a multidão de vossos benefícios e se revoltaram contra o Altíssimo no mar Vermelho.

8 Mas ele os poupou para a honra de seu nome, para tornar patente o seu poder.

9 Ameaçou o mar e ele se tornou seco, e os conduziu por entre as ondas como através de um deserto.

10 Livrou-os das mãos daquele que os odiava, e os salvou do poder inimigo.

11 As águas recobriram seus adversários, nenhum deles escapou.

12 Então acreditaram em sua palavra, e cantaram os seus louvores.

13 Depressa, porém, esqueceram suas obras, e não confiaram em seus desígnios.

14 Entregaram-se à concupiscência no deserto, e tentaram a Deus na solidão.

15 Ele lhes concedeu o que pediam, mas os feriu de um mal mortal.

16 Em seus acampamentos invejaram Moisés e Aarão, o eleito do Senhor.

17 Abriu-se a terra e tragou Datã, e sepultou os sequazes de Abiram.

18 Um fogo devassou as suas tropas e as chamas consumiram os ímpios.

19 Fabricaram um bezerro de ouro no sopé do Horeb, e adoraram um ídolo de ouro fundido.

20 Eles trocaram a sua glória pela estátua de um touro que come feno.

21 Esqueceram a Deus que os salvara, que obrara prodígios no Egito,

22 maravilhas na terra de Cam, estupendos feitos no mar Vermelho.

23 Já cogitava em exterminá-los se Moisés, seu eleito, não intercedesse junto dele para impedir que sua cólera os destruísse.

24 Depois, eles desprezaram uma terra de delícias, desconfiados de sua palavra.

25 Em suas tendas se puseram a murmurar, e desobedeceram ao Senhor.

26 Então, com a mão alçada, ele jurou que havia de prostrá-los no deserto

27 e dispersar sua descendência entre as nações pagãs, disseminando-os por toda a terra.

28 Aderiram também ao Baal de Fegor, comeram vítimas oferecidas a deuses sem vida.

29 E, provocando-o com seus crimes, uma peste irrompeu entre eles.

30 Mas levantou-se Fineias para fazer justiça: cessou a peste.

31 Seu zelo lhe foi imputado como mérito, de geração em geração, para sempre.

32 Em seguida, irritaram a Deus nas águas de Meriba, e adveio o mal a Moisés por causa deles.

33 Porque o provocaram tanto, palavras temerárias saíram-lhe dos lábios.

34 Não exterminaram os povos, como o Senhor lhes havia ordenado,

35 mas se misturaram com as nações pagãs e aprenderam seus costumes.

36 Prestaram culto aos seus ídolos, que se tornaram um laço para eles.

37 Imolaram os seus filhos e suas filhas aos demônios.

38 Derramaram o sangue inocente: o sangue de seus filhos e de suas filhas, que aos ídolos de Canaã sacrificaram; seu país ficou manchado com esse sangue.

39 Eles se contaminaram com homicídios, e se prostituíram com seus crimes.

40 Então se inflamou contra seu povo a cólera divina, e Deus teve aversão de sua herança.

41 Ele os entregou nas mãos das nações pagãs, e foram dominados pelos que os odiavam.

42 Oprimiram-nos os seus inimigos; foram submetidos ao seu jugo.

43 Muitas vezes ele os libertou, mas sua conduta o exasperou de tal modo que foram abatidos por causa de suas iniquidades.

44 Entretanto, vendo a sua aflição, ouviu-lhes as orações.

45 Em favor deles lembrou-se de sua aliança, e por sua misericórdia deles se apiedou.

46 E fez com que encontrassem a clemência junto aos que os tinham aprisionado.

47 Salvai-nos, Senhor, nosso Deus, e recolhei-nos de entre as nações, para que possamos celebrar o vosso santo nome e ter a satisfação de vos louvar.

48 Bendito seja o Senhor, Deus de Israel, pelos séculos dos séculos! E que todo o povo diga: "Amém!".