Ψαλμοι 27

Κοντά στον Κύριο αισθάνομαι ασφαλής

1 Του Δαβίδ.

Κύριε,

φως μου και σωτηρία μου,

ποιον θα φοβηθώ;

Κύριε,

καταφύγιο της ζωής μου από ποιον θα πανικοβληθώ;

2 Όταν με ζύγωσαν κακοί

τη σάρκα μου να φθείρουν,

εχθροί και καταπιεστές μου,

αυτοί σκοντάψαν κι έπεσαν.

3 Κι αν συναχτεί στράτευμα για να με πολεμήσει,

η καρδιά μου δεν δειλιάζει·

κι αν πόλεμος ξεσπάσει εναντίον μου

και τότε εγώ θα έχω εμπιστοσύνη.

4 Ένα απ’ τον Κύριο ζήτησα,

και πάλι αυτό ζητάω:

Στον οίκο του να κατοικώ

όλες τις μέρες που θα ζω·

τη χάρη του Κυρίου να θωρώ

και στο ναό του να συχνάζω.

5 Γιατί μες στη σκηνή του θα με προστατέψει

τη μέρα του κακού,

στα μύχια της σκηνής του θα μ’ αποκρύψει·

πάνω σε βράχο θα μ’ ανεβάσει ψηλό.

6 Και τώρα το κεφάλι μου υψώνεται

πάνω από τους εχθρούς που με κυκλώνουν,

θυσίες θριάμβου στη σκηνή του θα προσφέρω·

θα ψαλμωδήσω και θα παιανίσω για του Κυρίου τη χάρη.

7 Άκου, Κύριε, τη φωνή μου

που σ’ εσένα απευθύνεται·

σπλαχνίσου με και δώσ’ μου απόκριση.

8 Θυμήθηκα πως είπες: «Αναζητήστε με».

Για τούτο, Κύριε, το πρόσωπό σου αναζητώ.

9 Μην κρύβεσαι από μένα!

Το δούλο σου οργισμένος μην τον απωθείς!

Εσύ ήσουν ο βοηθός μου· μη μ’ αφήνεις

και μη μ’ εγκαταλείπεις,

Θεέ μου και σωτήρα μου.

10 Η μάνα κι ο πατέρας μου μ’ εγκαταλείψαν,

μα ο Κύριος με δέχεται.

11 Μάθε με, Κύριε, το δρόμο σου,

στο δρόμο οδήγησέ με το σωστό

σε πείσμα των εχθρών μου.

12 Στη βουλιμία των εχθρών μου μη με παραδώσεις,

γιατί ψευδομάρτυρες κατέθεσαν σε βάρος μου

και αποπνέουν αδικία.

13 Αλίμονό μου αν δεν πίστευα

πως του Κυρίου τ’ αγαθά

στη γη των ζωντανών θα δω.

14 Στον Κύριο έλπιζε,

ας έχει θάρρος η καρδιά σου και γενναιότητα·

ναι, έλπιζε στον Κύριο.

1 De Davi. É para vós, Senhor, que ergo meu clamor. Ó meu apoio, não fiqueis surdo à minha voz; não suceda que, vós não me ouvindo, eu me vá unir aos que desceram para o túmulo.

2 Ouvi a voz de minha súplica quando clamo, quando levanto as mãos para o vosso templo santo.

3 Não me deixeis perecer com os pecadores e com os que praticam a iniquidade, que dizem ao próximo palavras de paz, mas guardam a maldade no coração.

4 Tratai-os de acordo com as suas ações, e conforme a malícia de seus crimes. Retribuí-lhes segundo a obra de suas mãos; dai-lhes o que merecem,

5 pois não atendem às ações do Senhor nem às obras de suas mãos. Que ele os abata e não os levante.

6 Bendito seja o Senhor, que ouviu a voz de minha súplica; nele confiou meu coração e fui socorrido.

7 O Senhor é a minha força e o meu escudo! Por isso meu coração exulta e o louvo com meu cântico.

8 O Senhor é a força do seu povo, uma fortaleza de salvação para o que lhe é consagrado.

9 Salvai, Senhor, vosso povo e abençoai a vossa herança; sede seu pastor, levai-o nos braços eternamente.