Ψαλμοι 68

Ύμνος για την υποδοχή του νικητή Θεού

1 Στον πρωτοψάλτη· του Δαβίδ. Ψαλμός, άσμα.

2 Ας εγερθεί ο Θεός,

κι ας σκορπιστούν οι εχθροί του·

ας φύγουν από μπρος του

αυτοί που τον μισούν!

3 Όπως διαλύεται ο καπνός διαλύονται·

έτσι όπως λιώνει το κερί

μπρος στης φωτιάς τη φλόγα,

έτσι χάνονται οι ασεβείς

μπρος στου Θεού την παρουσία.

4 Αλλά οι δίκαιοι χαίρονται κι ευφραίνονται μπρος στο Θεό,

κι από χαρά φωνάζουν.

5 Τραγουδήστε στο Θεό,

με το ψαλτήρι υμνήστε τ’ όνομά του.

Ετοιμάστε το δρόμο

γι’ αυτόν που τα σύννεφα ιππεύει!

Κύριος είναι τ’ όνομά του·

αγάλλεστε μπροστά του.

6 Πατέρας για τα ορφανά

και βοηθός στις χήρες

είν’ ο Θεός στο άγιο του κατοικητήριο.

7 Στους έρημους δίνει οικογένεια ο Θεός,

ανοίγει στους κρατούμενους

της ευτυχίας την πύλη·

μόνο οι αποστάτες μένουν

σ’ άνυδρη γη.

8 Θεέ, όταν βγήκες να οδηγήσεις το λαό σου,

όταν προπορευόσουν μες στην έρημο.

(Διάψαλμα)

9 Έτρεμε τότε η γη

κι οι ουρανοί σταλάζανε μπροστά σου,

Θεέ, που στο Σινά εφανερώθης,

Θεέ του Ισραήλ.

10 Έριξες άφθονη βροχή, Θεέ·

την κουρασμένη σου κληρονομιά

εσύ τη στήριξες.

11 Ο λαός που σου ανήκει, κατοίκησε στη χώρα αυτή·

που την ετοίμασες για τον δυστυχισμένο,

Θεέ, απ’ την καλοσύνη σου.

12 Ο Κύριος έδωσε την προσταγή

και την αναγγέλλουν πλήθος γυναίκες:

13 «Βασιλιάδες κι οι στρατιές τους

τρέπονται σ’ άτακτη φυγή!

Και του σπιτιού οι γυναίκες

μοιράζουνε τα λάφυρα.

14 Όσο εσείς ανάμεσα στις μάντρες των προβάτων, ξαποσταίνατε,

της περιστέρας τα φτερά σκεπάζονταν με ασήμι·

και τα μικρά της πούπουλα, πρασινωπό χρυσάφι».*και τα μικρά... χρυσάφι. Το εβρ. είναι ασαφές. Προφανώς γίνεται αναφορά στα πλούσια λάφυρα.

15 Όταν σκόρπιζε ο Παντοδύναμος

τους βασιλιάδες μες στη χώρα,

ήτανε σαν να χιόνιζε στ’ όρος Σαλμών.*Ορισμένοι τοποθετούν αυτό το όρος στη Βασάν, ΒΑ της λίμνης της Γεννησαρέτ. Η Αγ.Γραφή δεν φαίνεται να μνημονεύει αλλού τη μάχη που αναφέρεται στους στ. 12-15. Ωστόσο βλ. εις Κρ κεφ. 5.

16 Βουνό Θεού, το όρος της Βασάν·

βουνό πολύκορφο, το όρος της Βασάν.

17 Γιατί, πολύκορφα βουνά, ζηλεύετε

το όρος της Σιών,

που το επιθύμησε ο Θεός

για κατοικία του;

Κι όμως ο Κύριος θα μένει εκεί για πάντα.

18 Τ’ αστραφτερά του Θεού τ’ άρματα

είναι αναρίθμητες χιλιάδες.

Ο Κύριος είναι ανάμεσά τους, ο Κύριος του Σινά,

με την αγιότητά του.

19 Στα ψηλώματα ανέβηκες,

έπιασες αιχμαλώτους·

απ’ τους ανθρώπους δώρα έλαβες

και από τους αποστάτες·

ώστε να κατοικήσουνε κι αυτοί

στο Θεό κοντά, στον Κύριο.

20 Ας έχει δόξα ο Κύριος που μέρα με τη μέρα

σηκώνει το φορτίο μας,

της σωτηρίας μας ο Θεός!

(Διάψαλμα)

21 Ο Θεός είναι για μας Θεός σωτηρίας·

κι ο Κύριός μας, ο Θεός,

μάς γλιτώνει απ’ το θάνατο.

22 Ο Θεός το κεφάλι των εχθρών του συντρίβει,

εξοντώνει αυτούς

που επιμένουν στις ανομίες τους.

23 Είπε ο Κύριος:

«Τους φέρνω πίσω απ’ τη Βασάν·

τους φέρνω πίσω από το βυθό

της θάλασσας,

24 για να βαφτεί το πόδι σου στο αίμα,

κι η γλώσσα των σκυλιών σου

να ’χει κι αυτή μερίδιο

απ’ τους εχθρούς σου».

25 Είδαμε τη θριαμβευτική σου είσοδο, Θεέ·

την είσοδό σου στο ναό τον άγιο,

Θεέ μου, βασιλιά μου.

26 Οι ψάλτες πήγαιναν μπροστά,

πίσω οι κιθαριστές,

και γύρω γύρω κόρες

τυμπανίστριες.

27 «Μες στις συνάξεις ευλογείτε το Θεό

ευλογείτε τον Κύριο, όσοι είστε απόγονοι

του Ισραήλ».

28 Εκεί βρίσκονται ο Βενιαμίν, ο νεότερος,

που πάει μπροστά απ’ τους άλλους,

οι άρχοντες του Ιούδα κι ο λαός τους·

οι άρχοντες του Ζαβουλών,

οι άρχοντες του Νεφθαλί.

29 Δίνει ο Θεός σου διαταγή,

Ισραήλ, να είσαι δυνατός.

«Στέριωσε, Θεέ,

εκείνο που έκανες για μας.

30 Μες στο ναό σου στην Ιερουσαλήμ,

οι βασιλείς το φόρο τους σου φέρνουν.

31 Φοβέρισέ το το θεριό της καλαμιάς,*Φοβέρισέ το...καλαμιάς. Πιθανώς εννοείται η Αίγυπτος.

τα έθνη, αυτό το κοπάδι

από μοσχάρια κι από ταύρους,

αυτούς που προσκυνούν μπροστά σου,

κρατώντας ασήμι στα χέρια τους».

Σκόρπισε ο Κύριος τους λαούς τούς πολεμόχαρους.*Τα έθνη... πολεμόχαρους. Ο στίχος υπονοεί διαφόρους γειτονικούς λαούς.

32 Θα ’ρθούν απεσταλμένοι

από την Αίγυπτο·

απ’ την Αιθιοπία με δώρα θα τιμήσουν

το Θεό.*Θα ’ρθούν...Θεό. Ο στ. στο εβρ. είναι ασαφής.

33 Βασίλεια της γης, ψάλτε στο Θεό·

υμνήστε τον Κύριο!

(Διάψαλμα)

34 Αυτόν που ιππεύει στους ουρανούς

στους ουρανούς τους πανάρχαιους!

Να την, ακούγεται η φωνή του,

φωνή πανίσχυρη.

35 Αναγνωρίστε του Θεού τη δύναμη

απλώνεται η μεγαλοσύνη του στον Ισραήλ·

στα σύννεφα η δύναμή του.

36 Τρομερός είν’ ο Θεός στον άγιο του τον τόπο,

ο Θεός του Ισραήλ,

αυτός δίνει τη δύναμη και την ισχύ στο λαό του·

ας έχει δόξα ο Θεός!

1 Ao mestre de canto. Segundo a melodia: "Os lírios".

2 Salvai-me, ó Deus, porque as águas me vão submergir.

3 Estou imerso num abismo de lodo, no qual não há onde firmar o pé. Vim a dar em águas profundas, encobrem-me as ondas.

4 Já cansado de tanto gritar, enrouqueceu-me a garganta. Enfraqueceram-se meus olhos, enquanto espero meu Deus.

5 Mais numerosos que os cabelos de minha cabeça são os que me detestam sem razão. São mais fortes que meus ossos os meus injustos inimigos. Porventura posso restituir o que não roubei?

6 Vós conheceis, ó Deus, a minha insipiência, e minhas faltas não vos são ocultas.

7 Os que esperam em vós, ó Senhor, Senhor dos exércitos, por minha causa não sejam confundidos. Que os que vos procuram, ó Deus de Israel, não tenham de que se envergonhar por minha causa,

8 pois foi por vós que eu sofri afrontas, cobrindo-se meu o rosto de confusão.

9 Tornei-me um estranho para meus irmãos, um desconhecido para os filhos de minha mãe.

10 É que o zelo de vossa casa me consumiu, e os insultos dos que vos ultrajam caíram sobre mim.

11 Por mortificar minha alma com jejuns, só recebi ultrajes.

12 Por trocar minhas roupas por um saco, tornei-me zombaria deles.

13 Falam de mim os que se assentam às portas da cidade, escarnecem-me os que bebem vinho.

14 Minha oração, porém, sobe até vós, Senhor, na hora de vossa misericórdia, ó Deus. Na vossa imensa bondade, escutai-me, segundo a fidelidade de vosso socorro.

15 Tirai-me do lodo, para que não me afunde. Livrai-me dos que me detestam, salvai-me das águas profundas.

16 Não me deixeis submergir nas muitas águas, nem me devore o abismo. Nem se feche sobre mim a boca do poço.

17 Ouvi-me, Senhor, pois que vossa bondade é compassiva; em nome de vossa misericórdia, voltai-vos para mim.

18 Não escondais ao vosso servo a vista de vossa face; atendei-me depressa, pois estou muito atormentado.

19 Aproximai-vos de minha alma, livrai-me de meus inimigos.

20 Bem vedes minha vergonha, confusão e ignomínia. Ante vossos olhos estão os que me perseguem:

21 seus ultrajes abateram meu coração e desfaleci. Esperei em vão quem tivesse compaixão de mim, quem me consolasse, e não encontrei.

22 Puseram fel no meu alimento, na minha sede deram-me vinagre para beber.

23 Torne-se a sua mesa um laço para eles, e uma armadilha para os seus amigos.

24 Que seus olhos se escureçam para não mais ver, que seus passos sejam sempre vacilantes.

25 Despejai sobre eles a vossa cólera, e os atinja o fogo de vossa ira.

26 Seja devastada a sua morada, não haja quem habite em suas tendas,

27 porque perseguiram aquele a quem atingistes, e aumentaram a dor daquele a quem feristes.

28 Deixai-os acumular falta sobre falta, e jamais sejam por vós reconhecidos como justos.

29 Sejam riscados do livro dos vivos, e não se inscrevam os seus nomes entre os justos.

30 Eu, porém, miserável e sofredor, seja protegido, ó Deus, pelo vosso auxílio.

31 Cantarei um cântico de louvor ao nome do Senhor, e o glorificarei com um hino de gratidão.

32 E isso a Deus será mais agradável que um touro, do que um novilho com chifres e unhas.

33 Ó vós, humildes, olhai e alegrai-vos; vós que buscais a Deus, reanime-se o vosso coração,

34 porque o Senhor ouve os necessitados, e seu povo cativo não despreza.

35 Louvem-no os céus e a terra, os mares e tudo o que neles se move.

36 Sim, Deus salvará Sião e reconstruirá as cidades de Judá. Para aí hão de voltar e a possuirão.

37 A linhagem de seus servos a receberá em herança, e os que amam o seu nome aí fixarão sua morada.