Ψαλμοι 49

Ο άνθρωπος πεθαίνοντας δεν παίρνει τίποτα μαζί του

1 Στον πρωτοψάλτη· ψαλμός για τη συγγένεια του Κορέ.*συγγένεια του Κορέ. Βλ. υποσ. εις Ψλ 42:1.

2 Ετούτο ακούστε όλοι οι λαοί·

όλοι της γης οι κάτοικοι προσέξτε,

3 κοινοί κι επίσημοι,

πλούσιοι και φτωχοί μαζί.

4 Λόγια σοφά θα πει το στόμα μου,

και συνετές θα ’ναι οι σκέψεις της καρδιάς μου.

5 Στήνω τ’ αυτί μου στου Κυρίου τη μυστική βουλή

και με τον ήχο της κιθάρας προσπαθώ

το αίνιγμα να λύσω.

6 Γιατί στης συμφοράς τις μέρες να σκιαχτώ

από τη μοχθηρία αυτών

που με καταδιώκουν;

7 από εκείνους στ’ αγαθά τους

που στηρίζονται

και για τα πλούτη τους τ’ αμύθητα καυχιούνται;

8 Κανένας δεν μπορεί κάποιου άλλου

τα χρέη να πληρώσει

ούτε και τα δικά του στο Θεό.

9 Είναι πανάκριβο το λύτρο της ζωής τους

κι ουδέποτε πληρώνεται,

10 ώστε να ζήσουν ως το τέλος·

ποτέ τον τάφο να μη δουν.

11 Καθένας βλέπει πως κι οι σοφοί πεθαίνουν,

χάνονται όπως οι τρελοί κι οι ανόητοι

κι εγκαταλείπουν σ’ άλλους τ’ αγαθά τους.

12 Οι τάφοι τους είναι τα σπίτια τους για πάντα,

η μόνιμη διαμονή τους σ’ όλες τις γενιές·

έστω κι αν είχαν χτήματα στ’ όνομά τους.

13 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές

δεν είναι βέβαιος τη νύχτα αν θα τη βγάλει·

καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.

14 Έτσι πορεύονται αυτοί,

σίγουροι για τον εαυτό τους·

κι έτσι τελειώνουν,

ευχαριστημένοι με τη μοίρα τους.

(Διάψαλμα)

15 Μαντρίζονται στον άδη σαν τα πρόβατα,

ο θάνατος τούς πάει να τους βοσκήσει·

θα διαφεντέψουν πάνω τους οι δίκαιοι το πρωί,

θ’ αφανιστεί η μορφή τους,

ο άδης θα ’ναι η κατοικία τους.*Το τελευταίο μέρος του στίχου στο εβραϊκό είναι ασαφές.

16 Αλλά ο Θεός θα σώσει τη ζωή μου·

από τα νύχια του άδη θα με πάρει.

(Διάψαλμα)

17 Μη φοβάσαι που κάποιος πλούτισε,

κι αυξήθηκε η αίγλη του σπιτιού του.

18 Μαζί του δε θα πάρει τίποτ’ απ’ αυτά πεθαίνοντας·

η αίγλη του δεν τον ακολουθεί στον τάφο.

19 Όσο ζούσε μακάριζε τον εαυτό του:

«Σ’ επευφημούν γιατί περνάς καλά!»

20 Όμως κι αυτός θα πάει να βρει

τη γενιά των προγόνων του

και πια ποτέ το φως δε θα το δούνε.

21 Ο άνθρωπος μ’ όλες του τις τιμές,

όταν δεν τα στοχάζεται όλα τούτα,

καθώς τα ζώα που πεθαίνουν, αφανίζεται.

1 Salmo de Asaf. Falou o Senhor Deus e convocou toda a terra, desde o levante até o poente.

2 Do alto de Sião, ideal de beleza, Deus refulgiu:

3 nosso Deus vem vindo e não se calará. Um fogo abrasador o precede; ao seu redor, furiosa tempestade.

4 Do alto ele convoca os céus e a terra para julgar seu povo:

5 "Reuni os meus fiéis, que selaram comigo aliança pelo sacrifício".

6 E os céus proclamam sua justiça, porque é o próprio Deus quem vai julgar.

7 "Escutai, ó meu povo, que eu vou falar: Israel, vou testemunhar contra ti. Deus, o teu Deus, sou eu.

8 Não te repreendo pelos teus sacrifícios, pois teus holocaustos estão sempre diante de mim.

9 Não preciso do novilho do teu estábulo, nem dos cabritos de teus apriscos,

10 pois minhas são todas as feras das matas; há milhares de animais nos meus montes.

11 Conheço todos os pássaros do céu, e tudo o que se move nos campos.

12 Se tivesse fome, não precisava dizer-te, porque minha é a terra e tudo o que ela contém.

13 Porventura preciso comer carne de touros, ou beber sangue de cabrito?

14 Oferece, antes, a Deus um sacrifício de louvor e cumpre teus votos para com o Altíssimo.

15 Invoca-me nos dias de tribulação, e eu te livrarei e me darás glória."

16 Ao pecador, porém, Deus diz: "Por que recitas os meus mandamentos, e tens na boca as palavras da minha aliança?

17 Tu que aborreces meus ensinamentos e rejeitas minhas palavras?

18 Se vês um ladrão, te ajuntas a ele, e com adúlteros te associas.

19 Dás plena licença à tua boca para o mal e tua língua trama fraudes.

20 Tu te assentas para falar contra teu irmão, cobres de calúnias o filho de tua própria mãe.

21 Eis o que fazes, e eu hei de me calar? Pensas que eu sou igual a ti? Não, mas vou te repreender e te lançar em rosto os teus pecados".

22 Compreendei bem isto, vós que vos esqueceis de Deus: não suceda que eu vos arrebate e não haja quem vos salve.

23 Honra-me quem oferece um sacrifício de louvor; ao que procede retamente, a este eu mostrarei a salvação de Deus.