Ψαλμοι 57

Προσφεύγω στο Θεό τον Ύψιστο

1 Στον πρωτοψάλτη· όπως το «αλ-τασχέθ» (μην καταστρέφεις). Μικτάμ*Μικτάμ. Βλ. υποσ. εις Ψλ. 16:1. του Δαβίδ, στο σπήλαιο, όταν προσπαθούσε να ξεφύγει από το Σαούλ.

2 Σπλαχνίσου με, Θεέ,

σπλαχνίσου με,

γιατί σ’ εσένα ζήτησε η ψυχή μου καταφύγιο·

γυρεύει προστασία

στον ίσκιο απ’ τις φτερούγες σου,

ώσπου να φύγει ο κίνδυνος.

3 Φωνάζω στο Θεό τον ύψιστο·

στο Θεό που όλα τα φρόντισε για μένα.

4 Απ’ τα ουράνια στέλνει και με σώζει,

ενώ ντροπιάζει τους διώκτες μου.

(Διάψαλμα)

Στέλνει ο Θεός το έλεος και την αλήθεια του.

5 Πλαγιάζει σε λιοντάρια ανάμεσα η ψυχή μου,

έτοιμα να κατασπαράξουν·

τα δόντια τους ακόντια είν’ και βέλη

και κοφτερό η γλώσσα τους σπαθί.

6 Υψώσου, Θεέ, πάνω στους ουρανούς,

και σ’ όλη τη γη πάνω ας φανεί η δόξα σου.

7 Δίχτυ άπλωσαν στο διάβα μου

–λύγισε η ψυχή μου–

λάκκο μπροστά μου έσκαψαν,

μα πέσαν οι ίδιοι μέσα.

(Διάψαλμα)

8 Ψυχώθηκε η καρδιά μου, Θεέ μου,

ψυχώθηκε η καρδιά μου·

θα ψάλω και θα παίξω μουσική.

9 Ξύπνα άρπα και κιθάρα μου,

θέλω εγώ τον ήλιο να ξυπνήσω.

Θα την ξυπνήσω την αυγή.

10 Θα σε δοξολογήσω

στους λαούς μέσα, Κύριε·

στα έθνη ανάμεσα ύμνους θα σου ψάλω.

11 Γιατί ως τους ουρανούς

φτάνει η αγάπη σου

και ως τα σύννεφα η πιστότητά σου.

12 Θεέ, δείξε το μεγαλείο σου πάνω στους ουρανούς·

πάνω σ’ ολόκληρη τη γη η δόξα σου ας είναι!

1 Ao mestre de canto. "Não destruas". Cântico de Davi.

2 Será que realmente fazeis justiça, ó poderosos do mundo? Será que julgais pelo direito, ó filhos dos homens?

3 Não, pois em vossos corações cometeis iniquidades, e vossas mãos distribuem injustiças sobre a terra.

4 Desde o seio materno se extraviaram os ímpios, desde o seu nascimento se desgarraram os mentirosos.

5 Semelhante ao das serpentes é o seu veneno, ao veneno da víbora surda que fecha os ouvidos

6 para não ouvir a voz dos fascinadores, do mágico que enfeitiça habilmente.

7 Ó Deus, quebrai-lhes os dentes na própria boca; parti as presas dos leões, ó Senhor.

8 Que eles se dissipem como as águas que correm, e fiquem suas flechas despontadas.

9 Passem como o caracol que deslizando se consome, sejam como o feto abortivo que não verá o sol.

10 Antes que os espinhos cheguem a aquecer vossas panelas, que o turbilhão os arrebate enquanto estão ainda verdes.

11 O justo terá a alegria de ver o castigo dos ímpios, e lavará os pés no sangue deles.

12 E os homens dirão: "Sim, há recompensa para o justo; sim, há um Deus para julgar a terra".