ΨΑΛΜΟΙ 48

Η πόλη του μεγάλου βασιλιά

1 Τραγούδι, ψαλμός για τη συγγένεια του Κορέ.*συγγένεια του Κορέ. Βλ. υποσ. εις Ψλ 42:1.

2 Μεγάλος είν’ ο Κύριος

κι άξιος πολύ να υμνείται

στην πόλη του Θεού μας,

στο άγιο του βουνό.

3 Το μεγαλόπρεπο βουνό

χαρά της γης ολόκληρης,

τ’ όρος Σιών στη βορινή την άκρη,

η πόλη του μεγάλου βασιλιά.

4 Μέσα στους πύργους της ο Θεός

αναδείχτηκε κάστρο.

5 Οι βασιλιάδες συνασπίστηκαν,

και βάδισαν όλοι μαζί ενάντια στην πόλη.

6 Μα είδαν και ξαφνιάστηκαν·

τρόμαξαν κι άτακτα υποχωρήσαν.

7 Ρίγος εκεί τους έπιασε·

κοιλόπονοι ετοιμόγεννης.

8 Με άνεμο ανατολικό

τα πλοία τα μεγάλα τα συντρίβεις.

9 Όπως τ’ ακούσαμε, έτσι και το ’δαμε

στην πόλη του Κυρίου του σύμπαντος,

στην πόλη του Θεού μας·

ο Θεός θα τη στηρίζει αιώνια.

(Διάψαλμα)

10 Σκεφτόμαστε, Θεέ, το έλεός σου,

στο μέσο του ναού σου.

11 Η εξύμνησή σου Θεέ, όπως και τ’ όνομά σου,

φτάνει ως τα πέρατα της γης.

Νίκη είναι το χέρι σου γεμάτο.

12 Χαίρεται το όρος της Σιών,

αγάλλονται οι πόλεις*πόλεις. Το εβρ. κατά λ. έχει «κόρες», όρος που συνήθως υποδηλώνει πόλεις εξαρτώμενες από κάποια άλλη μεγαλύτερη. του Ιούδα,

για τη δίκαιη κρίση σου, Κύριε.

13 Περιδιαβείτε τη Σιών πάνω στα τείχη της,

τους πύργους της μετρήστε.

14 Θαυμάστε την οχύρωση,

δέστε με προσοχή τ’ ανάκτορά της,

για να τα λέτε στις γενιές που έρχονται.

15 Γιατί αυτός είν’ ο Θεός,

Θεός μας στους αιώνες τους ατέλειωτους

κι αυτός μας οδηγεί.

1 Ao mestre de canto. Salmo dos filhos de Coré.

2 Escutai, povos todos; atendei, todos vós que habitais a terra,

3 humildes e poderosos, tanto ricos como pobres.

4 Dirão os meus lábios palavras de sabedoria, e o meu coração meditará pensamentos profundos.

5 Ouvirei, atento, as sentenças inspiradas por Deus; depois, ao som da lira, explicarei meu oráculo.

6 Por que ter medo nos dias de infortúnio, quando me cerca a malícia dos meus inimigos?

7 Eles confiam em seus bens, e se vangloriam das grandes riquezas.

8 Mas nenhum homem a si mesmo pode salvar-se, nem pagar a Deus o seu resgate.

9 Caríssimo é o preço da sua alma, jamais conseguirá

10 prolongar indefinidamente a vida e escapar da morte,

11 porque ele verá morrer o sábio, assim como o néscio e o insensato, deixando a outrem os seus bens.

12 O túmulo será sua eterna morada, sua perpétua habitação, ainda que tenha dado a regiões inteiras o seu nome,

13 pois não permanecerá o homem que vive na opulência: ele é semelhante ao gado que se abate.

14 Este é o destino dos que estultamente em si confiam, tal é o fim dos que só vivem em delícias.

15 Como um rebanho serão postos no lugar dos mortos; a morte é seu pastor e os justos dominarão sobre eles. Depressa desaparecerão suas figuras, a região dos mortos será sua morada.

16 Deus, porém, livrará minha alma da habitação dos mortos, tomando-me consigo.

17 Não temas quando alguém se torna rico, quando aumenta o luxo de sua casa.

18 Em morrendo, nada levará consigo, nem sua fortuna descerá com ele aos infernos.

19 Ainda que em vida a si se felicitasse: "Hão de te aplaudir pelos bens que granjeaste".

20 Ele irá para a companhia de seus pais, que nunca mais verão a luz.

21 O homem que vive na opulência e não reflete é semelhante ao gado que se abate.