Ψαλμοι 45

Ποίημα για το γάμο του βασιλιά

1 Στον πρωτοψάλτη, όπως το «Σοσανίμ» (τα Κρίνα)· για τη συγγένεια του Κορέ· Μασχίλ· τραγούδι της αγάπης.

2 Μ’ εμπνέουν οι χαρμόσυνες στιγμές,

στο βασιλιά θα πω τα ποιήματά μου·

η γλώσσα μου ωραία θα μιλήσει

σαν πέννα γραμματέα έμπειρου.

3 Είσαι ο ωραιότερος απ’ όλους,

χαριτωμένα λόγια βγαίνουν από το στόμα σου,

για τούτο και σ’ ευλόγησε για πάντα ο Θεός.

4 Ζώσε στη μέση το σπαθί σου, δυνατέ,

μεγαλόπρεπε κι ένδοξε!

5 Δώσε τις μάχες σου λαμπρός,

θριάμβευε για την αλήθεια

και για το δίκιο του αδυνάτου·

οι πράξεις σου τρόμο θα προκαλούν.

6 Τα βέλη σου τα αιχμηρά

την καρδιά των εχθρών του βασιλιά θα διαπερνούνε,

λαοί κάτω από σε θα πέφτουνε.

7 Ο θρόνος σου είναι θρόνος του Θεού*Ο θρόνος... Θεού. Άλλη απόδοση: Ο θρόνος σου ω Θεέ ή Ο θεϊκός σου θρόνος.

αιώνιος και παντοτινός·

σκήπτρο χρηστής διοίκησης

το σκήπτρο το βασιλικό σου.

8 Δικαιοσύνη αγάπησες

και μίσησες την αδικία·

γι’ αυτό σε διάλεξε ο Θεός,

ο Θεός σου,

σ’ εσένα έδωσε χαρά πιότερη απ’ τους συντρόφους σου.

9 Σμύρνας, κασίας κι αλόης άρωμα

είναι στη φορεσιά σου·

στα φιλντισένια ανάκτορά σου

άρπας σε τέρπουν οι χορδές.

10 Βασιλοκόρες είναι η συνοδεία σου·

στέκει η βασίλισσα*η βασίλισσα. Πιθανώς εννοείται η βασιλομήτωρ. στα δεξιά σου

με τα χρυσάφια στολισμένη της Οφείρ.

11 Άκουσε, κόρη μου, και δες,

δώσε την προσοχή σου·

ξέχασε το λαό σου και το σπίτι του πατέρα σου.

12 Ο βασιλιάς επιθυμεί την ομορφιά σου·

ο κύριός σου είν’ αυτός,

προσκύνησε μπροστά του.

13 Της Τύρου οι κόρες με δώρα μπροστά σου θα ’ρθουν,

οι πλούσιοι του λαού θα σε παινέψουν.

14 Όλο μεγαλοπρέπεια η βασιλοκόρη

στα διαμερίσματά της μέσα

με χρυσοΰφαντη τη φορεσιά.

15 Πολύχρωμα ντυμένη θα οδηγηθεί στο βασιλιά·

θα την ακολουθούν παρθένες·

η συνοδεία της σ’ εσένα θα οδηγηθεί.

16 Με αλαλαγμούς και με χαρές

μπαίνουν μέσα στου βασιλιά τ’ ανάκτορα.

17 Τη θέση των προγόνων σου

οι γιοι σου θα την πάρουν,

άρχοντες θα ’ναι μες στη χώρα ολόκληρη.

18 Θα μνημονεύουν τ’ όνομά σου

από γενιά σ’ άλλη γενιά·

γι’ αυτό οι λαοί θα σ’ εξυμνούν

παντοτινά κι αιώνια.

1 Ao mestre de canto. Dos filhos de Coré. Cântico para voz de soprano.

2 Deus é nosso refúgio e nossa força; mostrou-se nosso amparo nas tribulações.

3 Por isso, a terra pode tremer, nada tememos: as próprias montanhas podem se afundar nos mares.

4 Ainda que as águas tumultuem e com sua fúria venham abalar os montes, está conosco o Senhor dos exércitos, nosso protetor é o Deus de Jacó.

5 Os braços de um rio alegram a cidade de Deus, o santuário do Altíssimo.

6 Deus está no seu centro, ela é inabalável; desde o amanhecer, já Deus lhe vem em socorro.

7 Agitaram-se as nações, vacilaram os reinos; apenas ressoou sua voz, tremeu a terra.

8 Está conosco o Senhor dos exércitos, nosso protetor é o Deus de Jacó.

9 Vinde admirar as obras do Senhor, os prodígios que ele fez sobre a terra.

10 Reprimiu as guerras em toda a extensão da terra; partiu os arcos, quebrou as lanças, queimou os escudos.

11 "Parai – disse ele – e reconhecei que sou Deus; que domino sobre as nações e sobre toda a terra."

12 Está conosco o Senhor dos exércitos, nosso protetor é o Deus de Jacó.