Ψαλμοι 72

Προσευχή για να ευλογήσει ο Θεός το βασιλιά

1 Για το Σολομώντα.

Κύριε, την ευθυκρισία σου

δώσε στο βασιλιά·

και τη δικαιοσύνη σου

σ’ αυτόν, που ’ναι κι ο νόμιμος διάδοχος.

2 Ώστε να κυβερνήσει το λαό σου

αμερόληπτα·

και ν’ αποδώσει δικαιοσύνη στους φτωχούς σου.

3 Τα βουνά ας φέρνουνε ειρήνη

στο λαό·

και δίκαιη κρίση οι λόφοι.

4 Του λαού ας κρίνει δίκαια τους φτωχούς,

ο βασιλιάς,

τους γιους ας βοηθάει των αδυνάτων·

σκόνη ας κάνει τους καταπιεστές τους.

5 Ας ζήσει ο βασιλιάς όσο ο ήλιος

κι όσο η σελήνη σ’ όλες τις γενιές.

6 Θα πέσει στα χωράφια σαν δροσιά

σαν τη βροχή όπου τη γη

ποτίζει.

7 Στις μέρες του θα προοδεύει

ο δίκαιος

και πολλή θα ’ναι ειρήνη,

ως τότε που η σελήνη δε θα υπάρχει πια.

8 Και θα κυριαρχήσει

από τη μια ως την άλλη

θάλασσα,*Ενν. η Μεσόγειος Θάλασσα και η Νεκρά Θάλασσα (βλ. Ζαχ 9:10).

κι από τον ποταμό

ως τα πέρατα της γης.

9 Μπροστά του θα προσπέσουνε

οι νομάδες της ερήμου·

χώμα θα γλείψουν

οι αντίπαλοί του.

10 Οι βασιλιάδες της Θαρσείς

και των χωρών των μακρινών

δώρα θα φέρουν·

θα δώσουν φόρο υποτέλειας

οι βασιλιάδες της Σαβά και της Σεβά.

11 Και θα τον προσκυνήσουν

όλοι οι βασιλιάδες·

όλοι οι λαοί αυτόν

θα υπηρετούν.

12 Αυτός θα ελευθερώσει το φτωχό,

που εκλιπαρεί βοήθεια·

και τον αδύνατο,

που βοηθό δεν έχει.

13 Σπλαχνίζεται φτωχούς και αδυνάτους

και τη ζωή των φτωχών σώζει.

14 Από την καταπίεση

κι από την αδικία

θα εξαγοράσει τις ζωές τους·

το αίμα τους

θα ’ναι στα μάτια του πολύτιμο.

15 Θα ζήσει και θα του δοθεί

απ’ το χρυσάφι της Σαβά,

και θα προσεύχονται γι’ αυτόν

παντοτινά·

όλες τις μέρες θα τον ευλογούν.

16 Και θα υπάρχει αφθονία σταριού στη χώρα,

ίσαμε τις βουνοκορφές,

και σαν τα δάση του Λιβάνου θα κυματίζουνε

τα στάχυα·

και θα ευδοκιμούν οι πόλεις

όμοια με το χορτάρι το άφθονο της γης.

17 Αιώνια ας μείνει τ’ όνομά του

όσο υπάρχει ήλιος,

κι η φήμη του ας ακτινοβολεί.

Ένας στον άλλο ας εύχεται

την ευλογία που έλαβε κι εκείνος·

αυτόν ας μακαρίζουν

όλοι οι λαοί.

18 Ας είναι ευλογημένος

Κύριος, ο Θεός,

του Ισραήλ ο Θεός·

που μόνο εκείνος πράττει

έργα αξιοθαύμαστα.

19 Ευλογημένο το ένδοξό του όνομα

αιώνια,

κι ας είναι όλη η γη

γεμάτη από τη δόξα του,

αμήν και αμήν·

20 Τέλος των προσευχών του Δαβίδ,

γιου του Ιεσσαί.

1 Salmo de Asaf. Oh, como Deus é bom para os corações retos, e o Senhor para com aqueles que têm o coração puro!

2 Contudo, meus pés iam resvalar, por pouco não escorreguei,

3 porque me indignava contra os ímpios, vendo o bem-estar dos maus:

4 não existe sofrimento para eles, seus corpos são robustos e sadios.

5 Dos sofrimentos dos mortais não participam, não são atormentados como os outros homens.

6 Eles se adornam com um colar de orgulho, e se cobrem com um manto de arrogância.

7 Da gordura que os incha sai a iniquidade, e transborda a temeridade.

8 Zombam e falam com malícia, discursam, altivamente, em tom ameaçador.

9 Com seus propósitos afrontam o céu e suas línguas ferem toda a terra.

10 Por isso, se volta para eles o meu povo, e bebe com avidez das suas águas.

11 E dizem então: "Porventura Deus o sabe? Tem o Altíssimo conhecimento disso?".

12 Assim são os pecadores que, tranquilamente, aumentam suas riquezas.

13 Então, foi em vão que conservei o coração puro e na inocência lavei as minhas mãos?

14 Pois tenho sofrido muito e sido castigado cada dia.

15 Se eu pensasse: "Também vou falar como eles", seria infiel à raça de vossos filhos.

16 Reflito para compreender este problema, mui penosa me pareceu esta tarefa,

17 até o momento em que entrei no vosso santuário e em que me dei conta da sorte que os espera.

18 Sim, vós os colocais num terreno escorregadio, à ruína vós os conduzis.

19 Eis que subitamente se arruinaram, sumiram, destruídos por catástrofe medonha.

20 Como de um sonho ao se despertar, Senhor, levantando-vos, desprezais a sombra deles.

21 Quando eu me exasperava e se me atormentava o coração,

22 eu ignorava, não entendia, como um animal qualquer.

23 Mas estarei sempre convosco, porque vós me tomastes pela mão.

24 Vossos desígnios me conduzirão, e, por fim, na glória me acolhereis.

25 Afora vós, o que há para mim no céu? Se vos possuo, nada mais me atrai na terra.

26 Meu coração e minha carne podem já desfalecer, a rocha de meu coração e minha herança eterna é Deus.

27 Sim, perecem aqueles que de vós se apartam, destruís os que procuram satisfação fora de vós.

28 Mas, para mim, a felicidade é me aproximar de Deus, é pôr minha confiança no Senhor Deus, a fim de narrar as vossas maravilhas diante das portas da filha de Sião.