Ψαλμοι 139

Ξέρεις, Κύριε, εσύ για με τα πάντα

1 Στον πρωτοψάλτη. Ψαλμός του Δαβίδ.

Κύριε, με διερεύνησες και με γνωρίζεις.

2 Ξέρεις εσύ πότε είμαι καθιστός και πότε όρθιος·

από μακριά τις διαθέσεις μου διακρίνεις.

3 Βλέπεις εσύ αν ενεργώ ή αν είμαι άπραγος·

το κάθε βήμα μου που κάνω το κατέχεις.

4 Και πριν μια λέξη ακόμα έρθει στη γλώσσα μου,

να κιόλας που εσύ, Κύριε, πολύ καλά την ξέρεις.

5 Από παντού γύρω τριγύρω με κυκλώνεις

κι έβαλες πάνω μου για προστασία το χέρι σου.

6 Αξιοθαύμαστο το πόσο με γνωρίζεις,

και τόσο υπέροχο,

ώστε να το συλλάβω δεν μπορώ.

7 Πού να πάω μακριά από το Πνεύμα σου;

και μακριά απ’ την παρουσία σου πού να φύγω;

8 Αν ανεβώ στους ουρανούς,

εσύ είσ’ εκεί·

αν στρώσω το κρεβάτι μου στον άδη,

εκεί είσαι πάλι.

9 Αν τα φτερά μου απλώσω και πετάξω

εκεί που ο ήλιος ξεμυτά

ή εκεί που χάνεται στης θάλασσας την άκρη,

10 κι εκεί το χέρι σου θα με καθοδηγεί

κι η ευνοϊκή σου δύναμη θα με κρατάει.

11 Κι αν πω: «Ας με σκεπάσει το σκοτάδι,

κι ας γίνει νύχτα γύρω μου το φως»,

12 και το σκοτάδι ακόμα για σένανε

δε θα ’ναι σκοτεινό

κι η νύχτα σαν τη μέρα θα φωτίζει

–σκοτάδι ή φως για σένα είναι παρόμοια.

13 Εσύ έφτιαξες όλη την ύπαρξή μου,

με ύφανες μες στην κοιλιά της μάνας μου.

14 Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες

πλάσμα σου τόσο θαυμαστό

–όλα όσα κάνεις είν’ εξαίσια

κι εγώ αυτό πολύ καλά το ξέρω.

15 Το σώμα μου δε σου ήτανε αθέατο,

όταν σχηματιζόμουνα κρυφά

κι αναπτυσσόμουνα στης γης τη μήτρα.

16 Με είδες κιόλας τελειωμένον,

όταν ακόμα ήμουν μάζα άμορφη·

και στο βιβλίο σου όλες ήταν γραμμένες

οι μέρες που για μένα πρόβλεπες,

ακόμα πριν καμιά απ’ αυτές υπάρξει.

17 Θεέ μου, πόσο πολύτιμες για μένα είν’ οι προθέσεις σου

και πόσο πολυάριθμες στο σύνολό τους!

18 Αν τις μετρούσα, από την άμμο

θα ήταν περισσότερες·

ξυπνώ κι είμαι μαζί σου ακόμα.

19 Ας τον αφάνιζες, Θεέ, τον ασεβή·

και οι αιματοβαμμένοι άνθρωποι

να φύγουνε μακριά μου.

20 Βλαστήμιες λένε εναντίον σου,

και δίχως λόγο σοβαρό προφέρουν τ’ όνομά σου.

21 Μήπως δεν πρέπει, Κύριε, να μισώ

αυτούς που σε μισούνε,

και ν’ απεχθάνομαι αυτούς

που ξεσηκώνονται εναντίον σου;

22 Με τέλειο μίσος τους μισώ·

έγιναν προσωπικοί εχθροί μου.

23 Διερεύνησέ με, Θεέ,

και μάθε την καρδιά μου·

δοκίμασέ με και γνώρισε τις σκέψεις μου.

24 Δες αν ακολουθώ ένα δρόμο άνομο·

κι οδήγησέ με στης αιώνιας ζωής το δρόμο.

1 Ao mestre de canto. Salmo de Davi.

2 Livrai-me, Senhor, do homem mau; preservai-me do homem violento,

3 daqueles que tramam o mal no coração, que provocam discórdias diariamente,

4 que aguçam a língua qual serpente, que ocultam nos lábios veneno viperino.

5 Salvai-me, Senhor, das mãos do ímpio; preservai-me do homem violento, daqueles que tramam minha queda.

6 Orgulhosos, armam laços contra mim e estendem suas redes, e junto ao caminho me colocam ciladas.

7 Digo ao Senhor: vós sois o meu Deus. Escutai, Senhor, a voz de minha súplica.

8 Senhor Deus, meu poderoso apoio! Vós protegeis minha fronte no dia do combate.

9 Não atendais, Senhor, aos desejos do ímpio, não deixeis que se cumpram seus desígnios.

10 Que não levantem a cabeça os que me cercam; sobre eles recaia a malícia de seus lábios.

11 Carvões ardentes chovam sobre eles: sejam lançados numa fossa de onde não se ergam mais.

12 Não terá duração na terra a má língua; o infortúnio surpreenderá o homem violento.

13 Sei que o Senhor defende o desvalido, e faz justiça aos pobres.

14 Sim, os justos celebrarão o vosso nome, e os retos poderão viver em vossa presença.