Ψαλμοι 79

Έλα να μας βοηθήσεις, γιατί πέσαμε πολύ χαμηλά

1 Ψαλμός του Ασάφ.

Θεέ, ειδωλολάτρες κατακτήσανε τη χώρα σου,

μίαναν τον άγιο σου ναό,

μετέβαλαν την Ιερουσαλήμ σ’ ερείπια.

2 Τα πτώματα έδωσαν των δούλων σου

στα όρνια τ’ ουρανού τροφή,

τη σάρκα των πιστών σου

στης γης τ’ αγρίμια.

3 Χύσαν το αίμα τους σαν το νερό

γύρω απ’ την Ιερουσαλήμ

και δεν ήταν κανείς για να τους θάψει.

4 Γίναμε στους γειτόνους μας ντροπή

στους γύρω μας γελοίοι,

καταγέλαστοι.

5 Ως πότε, Κύριε,

θα οργίζεσαι ακατάπαυστα;

θα ’ναι καυτό σαν τη φωτιά το αίτημά σου για αποκλειστικότητα;

6 Σκόρπισε την οργή σου στους ειδωλολάτρες,

που δε σ’ αναγνωρίζουν,

και σε βασίλεια, που δεν επικαλούνται τ’ όνομά σου.

7 Αυτοί κατέφαγαν τον Ιακώβ

κι ερήμωσαν τη χώρα του.

8 Μη μας καταλογίσεις τις ανομίες των προγόνων μας·

ας έρθει να μας προϋπαντήσει η ευσπλαχνία σου,

γιατί δεν έχουμε άλλη απαντοχή.

9 Βοήθησέ μας, Θεέ, σωτήρα μας,

για χάρη κάν’ το της δικής σου δόξας·

σώσε μας και συγχώρησε τις αμαρτίες μας

για την τιμή του ονόματός σου.

10 Γιατί να πουν οι ειδωλολάτρες,

«πού είναι ο Θεός τους»;

Ας μάθουν οι ειδωλολάτρες,

και κάνε να το δούμε με τα μάτια μας,

πως εκδικιέσαι για των δούλων σου το θάνατο.

11 Σ’ εσένα ας φτάσει ο στεναγμός των αιχμαλώτων·

με τη μεγάλη δύναμή σου σώσε

τους μελλοθάνατους.

12 Στους γείτονές μας ανταπόδωσε

εφτά φορές στο σώμα τους,

Κύριε, τον ονειδισμό που σου ’καναν.

13 Κι εμείς, που είμαστε λαός σου

και της βοσκής σου πρόβατα,

αιώνια θα σε υμνούμε·

τον έπαινό σου θ’ απαγγέλλουμε

από γενιά σ’ άλλη γενιά.

1 Ao mestre de canto. Conforme: "A lei é como os lírios". Salmo de Asaf.

2 Escutai, ó pastor de Israel, vós que levais José como um rebanho.

3 Vós que assentais acima dos querubins mostrai vosso esplendor em presença de Efraim, Benjamim e Manassés. Despertai vosso poder, e vinde salvar-nos.

4 Restaurai-nos, ó Senhor; mostrai-nos serena a vossa face e seremos salvos.

5 Ó Deus dos exércitos, até quando vos irritareis contra o vosso povo em oração?

6 Vós o nutristes com o pão das lágrimas, e o fizestes sorver um copioso pranto.

7 Vós nos tornastes uma presa disputada dos vizinhos: os inimigos zombam de nós.

8 Restaurai-nos, ó Deus dos exércitos; mostrai-nos serena a vossa face e seremos salvos.

9 Uma vinha do Egito vós arrancastes; expulsastes povos para replantá-la.

10 O solo vós lhes preparastes; ela lançou raízes nele e se espalhou na terra.

11 As montanhas se cobriram com sua sombra, seus ramos ensombraram os cedros de Deus.

12 Até o mar ela estendeu sua ramagem, e até o rio os seus rebentos.

13 Por que derrubastes os seus muros, de sorte que os passantes a colham,

14 e a devaste o javali do mato, e sirva de pasto aos animais do campo?

15 Voltai, ó Deus dos exércitos; olhai do alto céu, vede e vinde visitar a vinha.

16 Protegei este cepo por vós plantado, este rebento que vossa mão cuidou.

17 Aqueles que a queimaram e cortaram pereçam em vossa presença ameaçadora.

18 Estendei a mão sobre o homem que escolhestes, sobre o homem que haveis fortificado.

19 E não mais de vós nos apartaremos; conservai-nos a vida e então vos louvaremos.

20 Restaurai-nos, Senhor, ó Deus dos exércitos; mostrai-nos serena a vossa face e seremos salvos.