Ψαλμοι 129

Πολύ με καταπίεσαν, κι όμως...

1 Ωδή των αναβαθμών.

Πολύ με καταπίεσαν απ’ τη νεότητά μου

–ας το επαναλάβει τώρα ο Ισραήλ–

2 πολύ με καταπίεσαν απ’ τη νεότητά μου,

κι όμως δε με γονάτισαν.

3 Βαθιές ανοίξαν αυλακιές στη ράχη μου,

σαν να ’ταν γη που την οργώσαν γεωργοί.

4 Μα ο Κύριος είν’ αξιόπιστος· έκοψε τα δεσμά,

που μου ’χαν βάλει οι ασεβείς,

ώστε αναγκαστικά να τους δουλεύω.

5 Ας ντροπιαστούνε

κι ας στραφούνε πίσω

όλοι που τη Σιών εχθρεύονται.

6 Ας γίνουνε σαν το χορτάρι στη σκεπή,

που αποξεραίνεται πριν μεγαλώσει.

7 Δεν το μαζεύει αυτό κανένας θεριστής

κι ούτε κανείς το μεταφέρει σε δεμάτια.

8 Στους θεριστές δεν θα τους πούνε οι διαβάτες:

«Η ευλογία του Κυρίου μαζί σας·

σας ευλογούμε στου Κυρίου τ’ όνομα!»

1 Cântico das peregrinações. Do fundo do abismo, clamo a vós, Senhor;

2 Senhor, ouvi minha oração. Que vossos ouvidos estejam atentos à voz de minha súplica.

3 Se tiverdes em conta nossos pecados, Senhor, Senhor, quem poderá subsistir diante de vós?

4 Mas em vós se encontra o perdão dos pecados, para que, reverentes, vos sirvamos.

5 Ponho a minha esperança no Senhor. Minha alma tem confiança em sua palavra.

6 Minha alma espera pelo Senhor, mais ansiosa do que os vigias pela manhã.

7 Mais do que os vigias que aguardam a manhã, espere Israel pelo Senhor, porque junto ao Senhor se acha a misericórdia; encontra-se nele copiosa redenção.

8 E ele mesmo há de remir Israel de todas as suas iniquidades.