Ψαλμοι 130

Από τα βάθη της απόγνωσης

1 Ωδή των αναβαθμών.

Από τα βάθη της ψυχής μου,

Κύριε, σου φωνάζω.

2 Άκουσε, Κύριε, τη φωνή μου,

δώσε την προσοχή σου

όταν σου δέομαι.

3 Αν εσύ, Κύριε, ανομίες παρατηρείς,

ποιος, Κύριε, θ’ αντέξει;

4 Αλλά εσύ δίνεις τη συγχώρηση,

για να ’σαι σεβαστός.

5 Στον Κύριο έλπισα,

έλπισε η ψυχή μου,

και προσδοκώ τους λόγους του.

6 Ψυχή μου, πρόσμενε τον Κύριο,

πιότερο απ’ ό,τι οι φύλακες προσμένουν την αυγή.

7 Έλπιζε, Ισραήλ, στον Κύριο,

γιατ’ είναι σπλαχνικός

και χίλιους τρόπους έχει αυτός να σε λυτρώνει.

8 Εκείνος θα λυτρώσει τον Ισραήλ

απ’ όλες του τις ανομίες.

1 Cântico das peregrinações. De Davi. Senhor, meu coração não se enche de orgulho, meu olhar não se levanta arrogante. Não procuro grandezas, nem coisas superiores a mim.

2 Ao contrário, mantenho em calma e sossego a minha alma, tal como uma criança no seio materno, assim está minha alma em mim mesmo.

3 Israel, põe tua esperança no Senhor, agora e para sempre.