Salmos 77

Consolo no tempo da angústia

Ao mestre de canto, Jedutum. Salmo de Asafe

1 Clamei a Deus com a minha voz,

a Deus levantei a minha voz,

e

ele inclinou para mim os ouvidos.

2 No dia

da minha angústia busquei ao Senhor;

a minha mão

se estendeu de noite,

e não cessava;

a minha

alma recusava ser consolada.

3 Lembrava-me de Deus, e me perturbei;

queixava-me,

e o meu espírito desfalecia. (Selá.)

4 Sustentaste os meus olhos acordados;

estou tão perturbado

que não posso falar.

5 Considerava os dias da antiguidade,

os anos

dos tempos antigos.

6 De noite chamei à lembrança o meu cântico;

meditei em meu coração, e o meu espírito esquadrinhou.

7 Rejeitará o Senhor

para sempre e

não tornará a ser favorável?

8 Cessou para sempre

a sua benignidade?

Acabou-se já a promessa

de geração em geração?

9 Esqueceu-se Deus de ter misericórdia?

Ou encerrou

ele

as suas misericórdias na sua ira?

(Selá.)

10 E eu disse:

Isto é enfermidade minha;

mas eu me lembrarei dos anos

da destra do Altíssimo.

11 Eu me lembrarei

das obras do Senhor;

certamente que eu me lembrarei

das tuas maravilhas da antiguidade.

12 Meditarei também em todas

as tuas obras,

e falarei dos teus feitos.

13 O teu caminho,

ó Deus, está no santuário.

Quem é Deus tão grande

como o nosso Deus?

14 Tu és o Deus

que fazes maravilhas;

tu fizeste notória

a tua força entre os povos.

15 Com o teu braço remiste o teu povo,

os filhos

de Jacó e de José. (Selá.)

16 As águas te viram, ó Deus,

as águas te viram, e tremeram;

os abismos também se abalaram.

17 As nuvens lançaram água,

os céus deram um som;

as

tuas flechas correram

de uma para outra parte.

18 A voz

do teu trovão estava no céu;

os relâmpagos iluminaram o mundo;

a terra

se abalou e tremeu.

19 O teu caminho é no mar,

e

as tuas veredas nas águas grandes,

e os teus passos

não são conhecidos.

20 Guiaste o teu povo,

como a um rebanho, pela mão de Moisés e de Arão.

သော​က​ရောက်​ချိန်​စိတ်​သက်​သာ​မှု

1 ငါ​သည် ဘု​ရား​သ​ခင့်​ထံ​သို့ အ​သံ​ကို​လွှင့်၍ အော်​ဟစ်၏။ ဘု​ရား​သ​ခင့်​ထံ​သို့ အ​သံ​ကို​လွှင့်၍ ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် ငါ့​စ​ကား​ကို နား​ထောင်​တော်​မူ​လိမ့်​မည်။ 2 ဘေး​ရောက်​သည်​ကာ​လ၌ ငါ​သည် ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​ကို ရှာ​ရ၏။ ည​အ​ချိန်၌​ပင် လက်​ကို​ဆန့်​လျက်​နေ​ရ၏။ ငါ့​ဝိ​ညာဉ်​သည် သက်​သာ​ခြင်း​ကို ငြင်း​ပယ်၏။ 3 ဘု​ရား​သ​ခင်​ကို အောက်​မေ့၍ စိတ်​ပူ​ပန်​ခြင်း​ရှိ၏။ ဆင်​ခြင်၍ စိတ်​ပျက်​ခြင်း​သို့ ရောက်​တတ်၏။ 4 မျက်​စိ​မှိတ်၍ မ​ပျော်​နိုင်။ လှုပ်​ရှား​ခြင်း​ရှိ​သော​ကြောင့် နှုတ်​မ​မြွက်​နိုင်။ 5 လွန်​လေ​ပြီး​သော နေ့​ရက်​ကို​လည်း​ကောင်း၊ ရှေး​ကာ​လ​ကို​လည်း​ကောင်း အောက်​မေ့၏။ 6 ည​အ​ခါ၌​လည်း ငါ​သည် ကိုယ်​သီ​ချင်း​ကို​ဆင်​ခြင်၍၊ ကိုယ်​စိတ်​နှ​လုံး​နှင့် ဆွေး​နွေး​သ​ဖြင့်၊ ငါ့​ဝိ​ညာဉ်​သည် စစ်​ဆေး​ခြင်း​ကို ပြု၏။ 7 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား​သည် အ​စဉ် စွန့်​ပစ်​တော်​မူ​မည်​လော။ နောက်​တစ်​ဖန် ကျေး​ဇူး​အ​လျှင်း​မ​ပြု​ဘဲ နေ​တော်​မူ​မည်​လော။ 8 က​ရု​ဏာ​တော်​သည် အ​စဉ်​ကုန်​ပြီ​လော။ က​တိ​တော်​လည်း ကာ​လ​အ​စဉ်​အ​ဆက် ပျက်​လိမ့်​မည်​လော။ 9 ဘု​ရား​သ​ခင်​သည် သ​နား​ခြင်း​ငှာ မေ့​လျော့​တော်​မူ​သ​လော။ အ​မျက်​ထွက်​သ​ဖြင့် စုံ​စမ်း​ခြင်း​က​ရု​ဏာ​တော်​ကို ချုပ်​တည်း​တော်​မူ​သ​လော။

10 ထို​သို့​ဆို​သော် ငါ​သည် ကိုယ်​မိုက်​ကြောင်း​ကို ဝန်​ခံ​ရ၏။ ဤ​အ​မှု​ကား၊ အ​မြင့်​ဆုံး​သော​ဘု​ရား၏ လက်​ယာ​လက်​တော်​နှင့် ပြု​ပြင်​တော်​မူ​ခြင်း​ပေ​တည်း။ 11 ထာ​ဝ​ရ​ဘု​ရား၏​အ​မှု​တော်​တို့​ကို အောက်​မေ့​ပါ​မည်။ ရှေး​ကာ​လ၌ ကိုယ်​တော်​ပြု​ဖူး​သော အံ့​ဩ​ဖွယ်​တို့​ကို အောက်​မေ့​ပါ​မည်။ 12 ပြု​တော်​မူ​သ​မျှ​တို့​ကို​ဆင်​ခြင်၍ စီ​ရင်​တော်​မူ​သော အ​ရာ​တို့​ကို မြွက်​ဆို​ပါ​မည်။ 13 အို​ဘု​ရား​သ​ခင်၊ ကိုယ်​တော်၏​လမ်း​သည် သန့်​ရှင်း​ခြင်း​နှင့် ယှဉ်​ပါ၏။ ဘု​ရား​သ​ခင်​ကဲ့​သို့ အ​ဘယ်​မည်​သော ဘု​ရား​သည် ကြီး​မြတ်​သ​နည်း။ 14 ကိုယ်​တော်​သည် အံ့​ဖွယ်​သော​အ​မှု​တို့​ကို ပြု​တတ်​သော​ဘု​ရား ဖြစ်​တော်​မူ၏။ လူ​မျိုး​တို့​တွင် တန်​ခိုး​တော်​ကို ပြ​တော်​မူ​ပြီ။ 15 ကိုယ်​တော်၏​လူ​တည်း​ဟူ​သော ယာ​ကုပ်​နှင့် ယော​သပ်၏​အ​မျိုး​ကို လက်​ရုံး​တော်​နှင့် ကယ်​နုတ်​တော်​မူ​ပြီ။ 16 အို ဘု​ရား​သ​ခင်၊ ရေ​တို့​သည် ကိုယ်​တော်​ကို​မြင်​ကြ​ပါ၏။ ရေ​တို့​သည် ကိုယ်​တော်​ကို​မြင်၍ ကြောက်​ရွံ့​ကြ​ပါ၏။ ရေ​နက်​နဲ​ရာ​အ​ရပ်​တို့​လည်း လှုပ်​ရှား​ကြ​ပါ၏။ 17 မိုး​တိမ်​တို့​သည် ရေ​ကို​သွန်း​လောင်း၍၊ မိုး​ကောင်း​ကင်​တို့​လည်း အ​သံ​ဗ​လံ​ပြု​ကြ​ပါ၏။ ကိုယ်​တော်၏​မြား​တို့​သည် အ​ရပ်​ရပ်​သို့ ရောက်​ကြ​ပါ၏။ 18 ကိုယ်​တော်၏ မိုး​ကြိုး​သံ​သည် လေ​ပွေ၌​ပါ၍၊ လျှပ်​စစ်​ပြက်​သ​ဖြင့်၊ လော​က​ကို လင်း​စေ​ပါ၏။ မြေ​ကြီး​သည်​လည်း တုန်​လှုပ်​ပါ၏။ 19 ကိုယ်​တော်​သည် သ​မု​ဒ္ဒ​ရာ၌ ကြွ​တော်​မူ၍၊ လမ်း​ခ​ရီး​တော်​သည် ကျယ်​ဝန်း​သော ရေ​တွင်​ရှိ​သ​ဖြင့်၊ ခြေ​တော်​ရာ​တို့​သည် မ​ထင်​ရှား​ကြ​ပါ။ 20 မော​ရှေ​နှင့် အာ​ရုန်​တို့​လက်​ဖြင့် ကိုယ်​တော်၏​လူ​များ​တို့​ကို သိုး​စု​ကဲ့​သို့ ပို့​ဆောင်​တော်​မူ၏။