Preĝo de mizerulo, kiam li perdas la fortojn kaj elverŝas antaŭ la Eternulo sian malĝojon.

1 Ho Eternulo, aŭskultu mian preĝon;

Kaj mia krio venu al Vi.

2 Ne kaŝu antaŭ mi Vian vizaĝon en la tago de mia suferado;

Klinu al mi Vian orelon;

En la tago, kiam mi vokas, rapide aŭskultu min.

3 Ĉar pasis kiel fumo miaj tagoj,

Kaj miaj ostoj ĉirkaŭbrulis kiel en forno.

4 Falĉiĝis kiel herbo kaj sekiĝis mia koro,

Ĉar mi forgesis manĝi mian panon.

5 De la voĉo de mia plorado

Algluiĝis miaj ostoj al mia karno.

6 Mi similiĝis al pelikano en la dezerto,

Mi fariĝis kiel noktuo en ruinoj.

7 Mi ne dormas,

Kaj mi estas kiel birdo solulo sur tegmento.

8 Ĉiutage insultas min miaj malamikoj,

Miaj mokantoj ĵuras per mi.

9 Ĉar cindron mi manĝis kiel panon,

Kaj mian trinkaĵon mi miksis kun larmoj,

10 Kaŭze de Via kolero kaj indigno;

Ĉar Vi min levis kaj ĵetis.

11 Miaj tagoj malaperas kiel ombro,

Kaj mi sekiĝas kiel herbo.

12 Sed Vi, ho Eternulo, restas eterne;

Kaj la memoro pri Vi restas de generacio al generacio.

13 Vi leviĝos, Vi korfavoros Cionon;

Ĉar estas tempo por ĝin kompati, ĉar venis la tempo.

14 Ĉar Viaj sklavoj ekamis ĝiajn ŝtonojn,

Ĉarma estas por ili ĝia polvo.

15 Kaj ektimos popoloj la nomon de la Eternulo,

Kaj ĉiuj reĝoj de la tero Vian gloron.

16 Ĉar la Eternulo rekonstruis Cionon,

Kaj aperis en Sia gloro.

17 Li Sin turnis al la preĝo de la forlasitoj,

Kaj ne forpuŝis ilian petegon.

18 Ĉi tio estos skribita por estontaj generacioj;

Kaj rekreita popolo gloros la Eternulon.

19 Ĉar Li rigardis malsupren el Sia sankta altaĵo,

El la ĉielo la Eternulo direktis rigardon al la tero,

20 Por aŭdi la ĝemon de malliberulo,

Por liberigi la kondamnitajn al morto;

21 Por ke oni rakontu en Cion pri la nomo de la Eternulo

Kaj en Jerusalem pri Lia gloro,

22 Kiam kolektiĝos kune la popoloj kaj regnoj,

Por servi al la Eternulo.

23 Li lacigis en la vojo miajn fortojn,

Li mallongigis miajn tagojn.

24 Mi diras: Ho mia Dio, ne forprenu min en la mezo de miaj tagoj,

Vi, kies jaroj estas de generacio al generacio.

25 En antikveco Vi fondis la teron;

Kaj la ĉielo estas la faro de Viaj manoj.

26 Ili pereos, sed Vi restos;

Kaj ĉiuj ili eluziĝos kiel vesto,

Kiel veston Vi ilin ŝanĝos, kaj ili ŝanĝiĝos.

27 Sed Vi restas la sama,

Kaj Viaj jaroj ne finiĝos.

28 La filoj de Viaj sklavoj restos,

Kaj ilia semo fortikiĝos antaŭ Vi.

1 Preghiera dell’afflitto quand’è abbattuto e spande il suo lamento davanti all’Eterno.

O Eterno, ascolta la mia preghiera e giunga fino a te il mio grido!

2 Non nascondermi il tuo volto nel giorno della mia sventura;

inclina a me il tuo orecchio;

nel giorno che io grido, affrettati a rispondermi.

3 Poiché i miei giorni svaniscono come fumo

e le mie ossa si consumano come un tizzone.

4 Il mio cuore affranto si secca come l’erba;

ho perfino dimenticato di mangiare il mio pane.

5 A forza di gemere,

la mia pelle si attacca alle mie ossa.

6 Sono simile al pellicano del deserto,

sono come il gufo dei luoghi desolati.

7 Veglio e sono come il passero solitario sul tetto.

8 I miei nemici mi oltraggiano ogni giorno;

quelli che mi odiano imprecano contro di me,

si servono del mio nome per bestemmiare.

9 Io mangio cenere come fosse pane,

mescolo con lacrime la mia bevanda

10 a causa della tua indignazione e del tuo cruccio;

perché mi hai sollevato in alto e gettato via.

11 I miei giorni sono come l’ombra che si allunga

e io inaridisco come l’erba.

12 Ma tu, o Eterno, regni per sempre,

e il tuo ricordo dura per ogni generazione.

13 Tu sorgerai e avrai compassione di Sion,

poiché è tempo di averne pietà;

il tempo fissato è giunto.

14 Perché i tuoi servi amano le sue pietre,

e hanno pietà della sua polvere.

15 Allora le nazioni temeranno il nome dell’Eterno,

e tutti i re della terra la tua gloria,

16 quando l’Eterno avrà riedificata Sion

e sarà apparso nella sua gloria.

17 Egli darà ascolto alla preghiera dei desolati

e non disprezzerà la loro supplica.

18 Questo sarà scritto per la generazione futura

e il popolo che sarà creato loderà l’Eterno,

19 perché egli guarda dall’alto del suo santuario;

dal cielo l’Eterno osserva la terra

20 per ascoltare i gemiti dei prigionieri,

per liberare i condannati a morte,

21 affinché proclamino il nome dell’Eterno in Sion

e la sua lode in Gerusalemme,

22 quando i popoli e i regni si raduneranno

insieme per servire l’Eterno.

23 Egli ha ridotto le mie forze durante il cammino;

ha abbreviato i miei giorni.

24 Io ho detto: "Dio mio,

non portarmi via nel mezzo dei miei giorni".

I tuoi anni durano per ogni età;

25 nel passato tu fondasti la terra,

e i cieli sono opera delle tue mani.

26 Essi periranno, ma tu rimani;

tutti quanti si logoreranno come un vestito;

tu li muterai come una veste e saranno mutati.

27 Ma tu sei sempre lo stesso,

e i tuoi anni non avranno mai fine.

28 I figli dei tuoi servitori avranno una dimora,

e la loro discendenza sarà stabile davanti a te.